• خانه
  • یادداشت
  • ستاره‌های بی‌ستاره تئاتر
کد خبر : 81172
/ 09:24
سید جواد اشکذری

ستاره‌های بی‌ستاره تئاتر

در تاریخ تئاتر مشهد، بازیگران زن در موقعیت‌های مختلف شرایط خاصی داشته‌اند. از بازیگران قبل از انقلاب می‌توان از مینو گنجی، طاهره سنجرانی، محبوبه بیات و فاطمه کریم‌زاده نام برد که ستاره‌های صحنه تئاتر -در زمان خود- لقب گرفتند.

ستاره‌های بی‌ستاره تئاتر

تئاتر مشهد ستاره‌های بی‌نظیری در عرصه بازیگری داشته و سهم زنان تئاتر این دیار از موفقیت تئاتر مشهد غیرقابل انکار است.
در تاریخ تئاتر مشهد، بازیگران زن در موقعیت‌های مختلف شرایط خاصی داشته‌اند. از بازیگران قبل از انقلاب می‌توان از مینو گنجی، طاهره سنجرانی، محبوبه بیات و فاطمه کریم‌زاده نام برد که ستاره‌های صحنه تئاتر -در زمان خود- لقب گرفتند.
گنجی اوایل پیروزی انقلاب به خارج از کشور رفت. سنجرانی بعد از انقلاب فقط مقابل دوربین رفت و تا یک دهه پیش هم در این عرصه فعالیت می‌کرد.
از آخرین کارهای او می‌توان به سریال «گلمراد و صنم» ساخته زنده‌یاد اصغر میرخدیوی اشاره کرد. اما کریم‌زاده که در تئاتر به رؤیا صابری معروف بود، در همان یک دهه فعالیتش، توانست نامش را در تاریخ تئاتر مشهد ماندگار کند.
حضور زنان بازیگر تئاتر مشهد در بعد از انقلاب اما به گونه دیگری رقم خورد. از سال ۵٧ تا ۶٠ که دوران رخوت و رکود تئاتر مشهد لقب گرفته‌است، کمتر تئاتری روی صحنه رفت اما از سال ۶١ که اولین دوره جشنواره ملی تئاتر فجر در تهران برگزار شد تا ٨ سال بعد از آن، تمام نمایش‌هایی که تولید شدند و روی صحنه رفتند، همه مردانه بودند و از بازیگر زن استفاده نمی‌کردند.
تئاترهای «خانات» و «مظلوم پنجم» اثر رضا صابری، «پیشنهاد» اثر جواد اردکانی، «شکست‌خورده‌ها» اثر محمد الهی، «بعضی‌ها اینجورین» اثر مهدی صباغی، «بازی شبانه»، «افسانه زمینی» و «میلیترها» اثر حسن حامد، «در شهر خبری نیست»، «دلبران» و «بادبان» اثر رضا سعیدی، «شگرد آخر» اثر انوشیروان ارجمند، «راز درخت مقدس» و «پرنده و فیل» اثر داود کیانیان و «با شب تا صبح» اثر سعید سهیلی از مهم‌ترین آثار پرافتخار آن سال‌ها بودند که بدون حتی یک بازیگر زن تولید و اجرا شدند و در این ناپیدایی بازیگران زن، بازیگران مرد تئاتر مشهد چون رضا سعیدی، مهدی صباغی، علی آزادنیا، انوشیروان ارجمند و بعد از آن محمد الهی درخشش بی‌نظیری در این رویداد داشتند.
بعد از این سال‌ها علی آزادنیا در سال ۶٨ و در هشتمین دوره تئاتر فجر از سپیده پرور به‌عنوان بازیگر در تئاتر «نقل تلخ» استفاده کرد و در سال ۶٩ همین بازیگر توانست در اثر دیگر آزادنیا با عنوان «شقایق دره»، جایزه منتقدان را از آن خود کند تا اولین درخشش بازیگران تئاتر مشهد بعد از مدت‌ها رقم بخورد.
در دهه ۶٠ که بازیگران زن روی صحنه تئاتر دیده نمی‌شدند، راضیه ایرانی ظهور کرد. بازیگر توانایی که بعد از کسب رتبه اول جشنواره تئاتر فجر در سال ۶۶ با نمایش «آب، باد، خاک» از زاهدان، در سال ۶٧ به مشهد آمد و با همسر هنرمندش تا الان در این شهر، آثار بسیاری را خلق کرد و افتخارات زیادی در کارنامه هنری خود به دست آورد.
سال‌های آخر دهه ۶٠ و نیز دهه ٧٠ بازیگران بسیاری مانند ناهید ظهوریان آمدند و بسیار درخشیدند و رفتند یا بازیگرانی چون زهره مرادی که در اغلب آثار رضا صابری بازی کرده‌است و هنوز هم در مشهد به فعالیتش ادامه می‌دهد یا بازیگرانی که مانند آیدا قهرمان، سارا صوفیانی، فرح بهشتی، ندا کوهی، پروا محزون، شهره مکری، سپیده موسوی و عارفه معماریان برای همیشه به تهران رفتند و کم‌و‌بیش، شاهد آثاری از آن‌ها در عرصه‌ صحنه و تصویر هستیم.
از نیمه دهه ٨٠ تا کنون بازیگران جوان اما مطرحی چون سحر رضوانی، الهه پژوهی، روشنک سه‌قلعگی، ندا محمدی، ستایش رجایی‌نیا، منیره آلاداغی و پرستش سلطانی در تئاتر مشهد ظهور کردند که توانستند جوایز بسیاری را از جشنواره‌های ملی کسب کنند. با همه افتخارآفرینی‌های بانوان تئاتر مشهد، مهسا غفوریان بعد از مدت‌ها توانست جایزه ارزشمندی را از جشنواره تئاتر فجر کسب کند و توانایی‌های بازیگران ما را به رخ تئاتر کشور بکشاند.
امیدواریم نسل جدیدتر تئاتر مشهد چون سپیده کلالی، محبوبه سلطانی، مهشید شریفی، مهسا اکبرپور، فائزه علی‌آبادی و زینب مشعل‌دار که در چند سال اخیر عنوان‌های بسیاری کسب کرده‌اند، بتوانند در سال‌های آینده در مسیر موفقیت تئاتر گام‌های خوبی بردارند.
جواد اشکذری
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی