کد خبر : 81312
/ 21:10
هنرمند محله لشکر از موفقیتش در کشور هند می‌گوید

درخشش در خاموشی دریا

کسی که با «مشهد دوست‌داشتنی من» شناخته‌تر شده است و اهالی محل او را می‌شناسند و امسال نیز با ایفای نقش در تئاتر «خاموشی دریا»، موفق به کسب تندیس سیزدهمین جشنواره بین‌المللی هندوستان در بخش بازیگری شده است

درخشش در خاموشی دریا

زمانی-شهرآراآنلاین، فستیوال «بارلی» هر ساله در شهر بارلی برگزار می‌شود. این برنامه که در سطح بین‌المللی اجرا می‌شود، مربوط به کشور هندوستان است که امسال از 5 تا 10بهمن‌ برگزار شده است. کشورهای مختلفی در این فستیوال شرکت می‌کنند. ایران نیز با آثاری در بخش موسیقی و تئاتر شرکت کرد و در تئاتر «خاموشی دریا» آن خوش درخشید. بازیگر این تئاتر، مهدی یاقوتی‌نیت، بازیگر بیست‌ویک‌ساله ساکن محله لشکر است؛ جوانی که در شهریور سال گذشته نیز با او گفت‌وگو کردیم. کسی که با «مشهد دوست‌داشتنی من» شناخته‌تر شده است و اهالی محل او را می‌شناسند و امسال نیز با ایفای نقش در تئاتر «خاموشی دریا»، موفق به کسب تندیس سیزدهمین جشنواره بین‌المللی هندوستان در بخش بازیگری شده است؛ به همین خاطر بار دیگر به‌سراغ او رفته‌ایم تا موفقیتش در یک کشور دیگر را از زبان خودش جویا شویم.

یک پیشنهاد غیرمنتظره

شرکت در فستیوال «بارلی»، جزو برنامه‌های آقای یاقوتی‌نیت نبوده ‌است و کاملا اتفاقی و بدون قصد قبلی در این برنامه شرکت می‌کند: «کارگردان تئاتر «خاموشی دریا» از دوستانم بود و من کارهای مربوط‌به تبلیغات تئاتر را برایش انجام می‌دادم. یک روز از من خواست که به‌جای بازیگر مربوط که مشکلی برایش پیش آمده بود و نمی‌توانست به تمرین ادامه دهد، بازی کنم. من هم قبول کردم. با اینکه قبل از این قرار نبود در چنین فستیوالی شرکت کنم و نمی‌دانستم که می‌خواهم به هند بروم. در چند سال گذشته هم در همین فستیوال تئاتر ایران برگزیده شده بود و این موضوع کار من را سخت‌تر می‌کرد؛ به همین خاطر باید تلاش زیادی می‌کردم که کار خوبی ارائه دهم و آبروی کشورم را حفظ کنم. این تلاش باعث شد شب قبل از اجرا تا صبح تمرین کنم.»

بازی در سکوت

داستان تئاتر «خاموشی دریا» در زمان جنگ جهانی دوم و هنگام تصرف کشور فرانسه توسط آلمانی‌ها رخ می‌دهد. به آلمانی‌ها اجازه داده می‌شود که در خانه هر فرانسوی که خواستند، اقامت کنند و فرانسوی‌ها حق دخالت در امور زندگی این آلمانی را ندارند. موضوع نمایش درباره یک افسر آلمانی است که به خانه مردی فرانسوی می‌آید، خانه را تصرف می‌کند اما درنهایت شکست می‌خورد.

113581.jpg

یاقوتی‌نیت، نقش مرد فرانسوی را بازی می‌کند و در این‎باره می‌گوید: «نمایشنامه، جنگ میان دو کشور را نشان می‌دهد. آلمانی‌ها با تندخویی، می‌خواهند فرانسه را تصرف کنند اما فرانسوی‌ها با صبوری‌ای که دارند، آلمان را شکست می‌دهند. متن درمورد جنگ است و بیان می‌کند که بین ما فاصله‌ای نیست و جنگ، همه را نابود می‌کند.»

ویژگی این تئاتر، اجرای بازی در سکوت است: «در این تئاتر فقط افسر آلمانی صحبت می‌کرد و مرد و زن فرانسوی حرفی نمی‌زدند؛ به همین خاطر نحوه ژست‌ها خیلی اهمیت داشت و اجرا را خیلی سخت می‌کرد. استفاده از زبان بدن در اجرا باعث شد که تماشاچیان از هر کشوری مفهوم نمایش را دریابند. درنتیجه به‌دلیل شیوه بازی که در یک ساعت، خاموشی را نشان می‌داد، استقبال زیادی از آن شد.»

فستیوال «بارلی» فقط یک فستیوال است

«پس از آنکه موفق به کسب تندیس در بخش تئاتر این فستیوال شدیم، عکس‌هایمان در روزنامه‌های شهرشان چاپ شد، حتی ما را به مراسم road show دعوت کردند. خیابان‌ها را بستند. شش ساعت ما را در خیابان چرخ دادند و روی سرمان گل ریختند و دور گردنمان هم حلقه گل انداختند. این مراسم و توجه به هنرمندان، برایم جذاب بود و آن‌قدر خوب بود که گذشت زمان را متوجه نشدم. مسئولان شهرهای دیگر مثل بمبئی و اندونزی هم از ما دعوت کردند که نمایش را در شهرشان اجرا کنیم.»

یاقوتی‌نیت فقط شاهد رفتارهای خوب نبوده است: «متاسفانه بعضی افراد وقتی می‌فهمیدند که ما ایرانی هستیم، نوع نگاهشان به ما عوض می‌شد. برخورد نامناسب از خود نشان می‌دادند و ما را با القاب بد، خطاب می‌کردند و این موضوع برایم دردآور بود.»

وقتی که به مشهد برگشتیم، همه‌جا پر شد که اعضای شرکت‌کننده در تئاتر «خاموشی دریا» جایزه اول در بخش‌های بازیگری زن، مرد و کارگردانی را گرفته‌اند، درحالی‌که ما در یک فستیوال شرکت کرده بودیم نه در یک جشنواره. تیم ما فقط برگزیده شده بود و لوح تقدیر و تندیس به هر سه نفر ما یعنی کارگردان، من و بازیگر زن این تئاتر داده شده بود و صحبتی از اول شدن وجود نداشت، اما متاسفانه این قضیه همه‌جا پر شد و صحت ندارد.

ایران؛ غنی از فرهنگ

از وقتی به کشورهای خارجی رفته‌ام، دیدگاهم به زندگی تغییر کرده است و تجربیات خوبی حتی در نوع ارتباطاتم کسب کرده‌ام. تصمیم گرفته‌ام در سال بعد حتما یکی از نمایش‌های سنتی شهر و کشورم را در کشورهای دیگر اجرا کنم. کشور ما نسبت‌به سایر کشورها هم سنت‌ها و مراسم بیشتری دارد و هم از افراد بااستعدادتری، برخوردار است. در بخش نمایش، موسیقی و رقص‌های محلی نیز از کشورهای دیگر غنی‌تر هستیم. سنت‌هایی که داریم، برای کشورهای دیگر جدید است. مردم آن کشورها، خیلی استقبال می‌کنند و حتی از این سنت‌ها استفاده می‌کنند ولی ما قدر فرهنگ خود را نمی‌دانیم و از فرهنگ و سنت‌های غربی پیروی می‌کنیم. کشور ما به‌لحاظ فرهنگی، غنی است و از لحاظ موسیقی و تئاتر هم موفق است اما متاسفانه ارزشی را که باید به هنرمندان بدهد، نمی‌دهد، درحالی‌که کشورهای خارجی به استعدادها و هنرمندانشان بها می‌دهند و کسانی را که به‌دنبال هنر هستند و می‌خواهند در این حوزه‌ها فعالیت کنند، حمایت می‌کنند.

113582.jpg

هدف؛ بخش مهم در زندگی

«تئاتر «خاموشی دریا» تجربه خوبی بود. نقشم را دوست داشتم و از اینکه مقابل هزار نفر بازی می‌کردم، حس خوبی داشتم. در جشنواره‌هایی که شرکت می‌کنم، به برنده شدن فکر نمی‌کنم و جایزه و مقام برایم خیلی مهم نیست. درحقیقت تئاتر و بازیگری را به‌خاطر عشقی که به آن دارم، ادامه می‌دهم. فردی بااراده هستم و همیشه سعی کرده‌ام در هر کاری که انجام می‌دهم، نفر اول همان کار باشم. فردی که بلند شدن را آموخته باشد، از زمین خوردن هراسی ندارد. من امید و آرزویی ندارم، بلکه هدف دارم. هدف‌های زندگی‌ام را در کوتاه‌مدت و بلندمدت مشخص می‌کنم. به هدفم باید برسم و به همین خاطر برای اهدافم تلاش می‌کنم. به‌نظرم از کودکی باید هدف داشتن و اهمیت آن در زندگی را آموزش داد. وقتی هدف داشته باشی، برای رسیدن به آن، برنامه‌ریزی می‌کنی.»

فعالیت‌های هنری

یاقوتی‌نیت، امسال فعالیت‌های دیگری هم انجام داده است: «به‌مناسبت اربعین، گروه «جلوه هشتم» که من یکی از اعضایش بودم، یک نمایش تعزیه‌، زیرنظر حوزه هنری ایران در کشور عراق اجرا کرد. قبل از آن، نمایش را به حوزه هنری فرستاده بودیم و پس از آنکه نمایشمان، تایید شد، از ما دعوت کردند که کار را در عراق اجرا کنیم. برای مردم عرب‌، دیدن نمایش تعزیه و اینکه نمایش حالت روایتگری داشت، تعجب‌‌آ‌ور بود. به‌مناسبت دهه فاطمیه نیز، نمایشنامه‌ای را با عنوان «کوخ امیدواران» اجرا کردم. در این نمایش، مادرم در مقابل من بازی می‌کردند. من این حس را خیلی دوست داشتم و بازی مادرم را تحسین می‌کنم. علاوه‌بر این در تئاتر کودک با عنوان «دیواکولا» در جشنواره بین‌المللی کودک و نوجوان شرکت کردم که اولین تجربه کار کودکم بود. حس خوبی بود، زیرا از ده‌سالگی رابطه‌ام با دنیای کودکی قطع شده بود و با اجرای این تئاتر، دوباره به کودک درونم پی بردم، با این حال بیشتر دوست دارم کار تصویر انجام بدهم تا تئاتر؛ به همین خاطر سعی خواهم کرد در سال بعد، در حوزه موسیقی و تصویر بیشتر فعالیت کنم.

یاقوتی‌نیت در رشته عکاسیِ تبلیغات تحصیل می‌کند و اکنون درحال تجربه کردن خوانندگی است: «16سال که داشتم، مادرم برایم گیتار خرید و باعث شد که موسیقی کار کنم اما دستم شکست و دیگر ادامه ندادم. زمانی که از هند برگشتم، یکی از دوستانم به من پیشنهاد خوانندگی داد. از نظر او صدای خوبی دارم. هنگامی که در هند بودم، یک روز در تاج‌محل در تنهایی خودم، چشمانم را بسته بودم و شروع به آواز خواندن کردم. وقتی چشمانم را باز کردم، جمعیتی دور من را گرفته بودند و مرا تشویق کردند. در عکاسی هم خلاقیت دارم و بیشتر سعی می‌کنم در عکس‌هایم، دغدغه‌های خود و مردم را نشان بدهم.»

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی