کد خبر : 82116

نور، صدا، حرکت!

فیلم‌ساز جوان گلشهری از تجربه‌ها و افتخاراتش در این زمینه می‌گوید
یک قسمت از کوچه را قرق خودشان کرده‌اند. جدا از عوامل فیلم، چند نفری از اهل محل هم از سر کنجکاوی دارند این دوروبر می‌پلکند تا ببینند قضیه این تراولینگ و دوربینی که اینجاست، چیست.

عظیم زاده- شهرآراآنلاین، یک قسمت از کوچه را قرق خودشان کرده‌اند. جدا از عوامل فیلم، چند نفری از اهل محل هم از سر کنجکاوی دارند این دوروبر می‌پلکند تا ببینند قضیه این تراولینگ و دوربینی که اینجاست، چیست. همه با هم یک اکیپ کوچک و جمع‌وجور را تشکیل می‌دهند. از فیلم‌بردار و صدابردار و تصویربردار گرفته تا یکی‌دو بازیگری که قرار است در این فیلم کوتاه نقشی را بازی کنند. منشی صحنه هم با همان ژست معروف منشی‌های صحنه‌، یکی از این تخته‌وایت‌بردهای کوچک را دستش گرفته است و هی پاک می‌کند و هی می‌نویسد که پلان فلان، سکانس فلان. آقای کارگردان مدام دارد لابه‌لای اعضای تیمش به این‌طرف و آن‌طرف می‌رود و نکات لازم را به آن‌ها گوشزد می‌کند که: «این‌طوری نه. این کار رو نکن. بله این درسته، مرسی.» حالا که خوب همه‌چیز را از نظرش گذرانده و اندازورانداز کرده است، با خیالی آرام‌تر می‌رود چند قدم دورتر از صحنه می‌ایستد. ظاهرا همه‌چیز برای فیلم‌برداری آماده است. نور می‌رود. صدا می‌رود و حالا حرکت!

114620.jpg

عشق فیلم‌سازی

اینکه این عشق و علاقه به فیلم و سینما از کی و چطور در جان محمدمهدی ریشه دوانده است، یک سرش را می‌توان در دوران کودکی و بچگی او جست‌وجو کرد. خودش می‌گوید: «خب، من در خانواده‌ای بزرگ شدم که مسائل فرهنگی برایشان اهمیت دارد. مادرم معلم است و پدرم سابقه فیلم‌سازی دارد. او هم فیلم کوتاه می‌ساخت. این یکی از علایق مشترک ماست. شاید اگر شرایطش را داشت، این کار را خیلی حرفه‌ای‌تر هم ادامه می‌داد؛ به همین دلیل پدرم در ایجاد و شکل‌گیری این علاقه در زندگی من نقش زیادی داشت. خیلی از اوقات با او به سر لوکیشن‌ها می‌رفتم و از همان موقع‌ها بود که حس کردم به این کار علاقه خیلی زیادی دارم.»

 

و حالا که محمدمهدی در دوران بیست‌و‌دوسالگی به‌سر می‌برد، با وجود سن‌وسال کمش تجربه‌های جالبی را پشت‌سر گذاشته است. او از آینده‌ای که دوست دارد برای خودش رقم بزند، این چنین می‌گوید: «مسیری که دوست دارم دنبالش کنم، مشخص است. این مسیر فیلم‌سازی و کارگردانی است. هم دغدغه‌اش را دارم و هم علاقه‌اش را. امیدوارم روزی بیاید که فارغ از هرگونه دغدغه مالی، بتوانم با یک خیال راحت فیلم‌هایم را بسازم؛ مخصوصا درزمینه مسائل مربوط به کشورم افغانستان. تا الآن که تمام هزینه‌ها به‌صورت شخصی پرداخت شده است. جدای از این، به فکر تحصیل در این رشته هم هستم و خیلی دوست دارم در اولین فرصتی که برایم فراهم می‌شود، به‌لحاظ تحصیلات آکادمیک و سواد تئوری هم در این زمینه جلو بروم.»

همه با هم در مؤسسه «کیهان فیلم» گلشهر

مؤسسه کیهان فیلم نام یک مؤسسه فرهنگی‌هنری است که درحال‌حاضر یک عده جوان دغدغه‌مند و علاقه‌مند به فیلم و سینما را در گلشهر دور یکدیگر جمع کرده است. استارت اولیه این مؤسسه را پدر محمدمهدی در افغانستان زده است اما حالا بعد از مدتی که همگی آن‌ها در ایران ماندگار شده‌اند، کیهان فیلم هم در گلشهر رونق دوباره‌ای پیدا کرده است. محمدمهدی می‌گوید: «این مؤسسه به نهاد یا ارگانی وابسته نیست. چند نفر از بچه‌هایی که به‌طور عام به مسائل فرهنگی و به‌طور خاص به فیلم و سینما علاقه‌مند هستند، دارند در این مکان فعالیت می‌کنند؛ البته آن‌ها فقط براساس علاقه دور یکدیگر جمع نشده‌اند؛ خیلی‌هایشان در این زمینه تحصیلات آکادمیک دارند و حتی فارغ‌التحصیل دانشگاهی مثل دانشگاه ترکیه هستند‌. خلاصه اینکه در حد و اندازه خودشان صاحب تجربه‌اند.» محمدمهدی را هم عشق و علاقه‌ به وادی فیلم و سینما به این راه کشانده است، درکنار تعصبی که روی وطنش یعنی افغانستان دارد؛ «دغدغه اصلی ما فیلم‌سازی بود. خیلی سعی داشتیم جایی را داشته باشیم برای فیلم‌سازان جوانان مهاجر در مشهد. می‌خواستیم این تصویر تکراری از افغانستان را که همیشه در جنگ و فقر و این قبیل مسائل غوطه می‌خورد، عوض کنیم و پتانسیلی را که این فرهنگ و این مردم دارند، یادآوری کنیم. خوشبختانه کیهان فیلم تاحدود زیادی به این خواست خودش رسیده و توانسته است عده‌ای از همین جوانان مهاجر را با یک نقطه اشتراک که همان فیلم‌سازی است، کنار هم جمع کند، به‌هرحال در دنیای الآن فیلم و سینما یکی از راه‌های مهم‌ و تأثیرگذار برای برقراری ارتباط بین فرهنگ‌های مختلف است و درواقع زبان مشترک آن‌هاست.» 

114624.jpg

یک کارنامه پروپیمان

محمدمهدی تابه‌حال سه فیلم کوتاه داستانی و دو مستند ساخته ولی با همین سه فیلم کوتاه توانسته است افتخارات و مهم‌تر از آن تجربه‌های جذابی را برای خودش رقم بزند و در جشنواره‌های مختلفی شرکت کند. او درباره فعالیت‌هایش این‌گونه می‌گوید: «"زنگ بی‌صدا" عنوان یکی از فیلم‌هایی بود که ساختم. موضوعش صرفه‌جویی در مصرف آب بود. این فیلم در سال1394 در جشنواره بین‌المللی فیلم‌های صدثانیه‌ای که یکی از جشنواره‌های معتبر فیلم کوتاه در جهان شناخته می‌شود، به‌نمایندگی از کشور افغانستان و مهاجران مقیم ایران، از بین هزارو218اثر که از 60کشور جهان ارسال شده بود، جزو 10فیلم برتر شناخته شد. در سال95 هم فیلم دیگری را با عنوان "زخم" کار کردم که درباره محیط‌زیست و حیوانات بود. این اثر هم در جشنواره بین‌المللی فیلم صدثانیه‌ای تهران و از بین هزارو970اثر از 101کشور جهان، در ردیف 10فیلم برتر قرار گرفت و داوران جشنواره آن را تقدیر کردند. در جشنواره فیلم‌های 180ثانیه‌ای پاسارگاد هم که اختتامیه آن 6اسفند در تهران برگزار شد، از یکی از آثارم که درباره محیط‌زیست بود، دربین هزارو333اثر تقدیر شد. علاوه‌بر این‌ها، در اولین جشنواره فیلم‌های 150ثانیه‌ای جشنواره افغانستان‌شناسی که در سطح کشور برگزار شد، لوح تقدیر و تندیسی دریافت کردم.»

او حالا یکی از آثارش را برای شرکت در جشنواره‌ای که در ایتالیا برگزار می‌شود، فرستاده است و امیدوار است که فیلمش بتواند در این جشنواره هم مانند سایر جشنواره‌ها، توجه‌ها را به خود جلب کند. 

  لینک
http://shahraraonline.ir/news/82116