کد خبر : 75100
/ 22:28
گفتگو با خدیجه نیسی کارگردان مستند «مسافران توس» که از علاقۀ اعراب به امام رضا(ع) می‌گوید؛

هدفم کم کردن فاصله‌ها بود

آشنایی‌ام با خانم خدیجه نیسی به تماشای برش‌هایی از مستند «مسافران توس» بر‌می‌گردد، مجموعه‌ای که هم‌زمان از دو شبکۀ تلویزیونی پخش شد و تأثیر بسیار بر مخاطبان گذاشت...

هدفم کم کردن فاصله‌ها بود

خبرنگار: حمیده وحیدی

گفتگوی شهرآرا آنلاین /  این مستند به زوایای زندگی اعرابی می‌پردازد که خانواده‌هایشان توسط صدام و رژیم بعثی به شهادت رسیدند. آن‌ها سال‌ها در آوارگی به سر برده و در شرایط سخت مجبور به مهاجرت شده‌اند. 

برخی کشورهای اروپایی همانند سوئد و نروژ و فنلاند مکان‌‌هایی هستند که تحت‌شرایط خاص بازماندگان حملات وحشیانۀ صدام را پذیرفته‌اند. نکتۀ جالب و جذاب در زندگی این افراد را می‌توان در علاقه‌مندی‌شان به امام‌رضا(ع) و انتخاب شهر مشهد به‌عنوان پایگاهی برای ابراز محبت به اهل‌بیت(ع) دانست. 

آن‌ها معتقدند که مشهد پایتخت معنوی جهان اسلام و امام رضا(ع) نقطۀ تلاقی بین تمام مسلمانان و به‌ویژه شیعیان است. 

نکتۀ جالب و ارزشمند دربارۀ این مستند که شاید از پشت دوربین بتوان بیشتر به آن پرداخت، زندگی مشابه خانم نیسی است که خود عرب‌زبان است و سال‌ها در خوزستان زندگی کرده. او نیز به عشق امام‌رضا(ع) ساکن پایتخت معنوی دل‌ها می‌شود و عشق او به شمس‌الشموس از جنس سال‌ها دوری است.

 

خانم نیسی؛ کمی از شروع کارتان برایمان بگویید. اصلا چه شد که به این سوژه رسیدید؟

مشهد مقدس به‌واسطۀ وجود بارگاه علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) همیشه مورد توجه بوده است؛ حضور سالانه ۲۰میلیون زائر، بیانگر این واقعیت است. به گمان من مشهد‌الرضا شهری عظیم و باوقار و مأمن همۀ مسلمانان جهان است. 

آنانی که از مشهد دورتر هستند، همیشه آرزوی زیارت دارند و شاید این مسئله برای مجاوران کم‌رنگ‌تر باشد. زادگاه بنده، خوزستان است و از کودکی آرزوی حرم امام رضا(ع) را داشته‌ام. می‌دانستم که عرب‌زبانان خوزستان تا چه اندازه بی‌تاب زیارت امام رضا(ع) هستند. قضا و سرنوشت الهی من و خانواده‌ام را در دهۀ چهارم زندگی به مشهد کشاند و آرزوی دیرینۀ ما به حقیقت پیوست. 

پدرم در جوار حرم امام رضا(ع) هتل داشت و در این چند سال اخیر با زائرانی که همچون خودم بی‌قرار دیدن حریم امن حضرت رضا(ع) بودند، آشنا شدم. از میان مسافرانی که به مشهد مقدس سفر می‌کنند همیشه زائران خارجی جایگاه خاص و قابل احترامی داشته‌اند. 

می‌دانید که سالانه بیش‌از ۲میلیون زائر خارجی به زیارت امام رضا(ع) می‌آیند، کسانی که ممکن است در ظاهر حتی دین و آئین متفاوتی داشته باشند، اما دلشان همچون ما برای درآغوش‌گرفتن ضریح می‌تپد. من در هتل پدر با آن‌ها آشنا شدم و احساس کنجکاوی و نگاه هنری‌ام به این مقوله باعث شد خاطراتم با این افراد را ضبط کنم.

 

این مجموعه چند‌ قسمتی است؟

مستند «مسافران توس» شامل شش قسمت ۳۵‌دقیقه‌ای است که در هر قسمت‌ به شرح حال یک خانواده پرداخته می‌شود، خانواده‌هایی که به‌دلیل طولانی‌بودن ماه مبارک رمضان در شهر و کشورشان، اقدام به مهاجرت موقت می‌کنند و به مشهد‌الرضا(ع) می‌آیند تا بتوانند روزه‌های خود را در جوار امام رضا(ع) افطار کنند.

 

یعنی هر کسی که صرفاً در ماه مبارک رمضان از کشورهای خارجی در مشهد بوده است، سوژۀ شما شده است؟

نه. ما نگاه ویژه‌ای در این مستند داریم؛ بخش اصلی موضوع این است که هر کدام از این خانواده‌ها دارای پیشینه‌ای سیاسی، تاریخی و مذهبی هستند که در مستند به آن اشاره می‌شود. این نکته حائز اهمیت است که این خانواده‌ها از کشورهای نروژ، سوئد و فنلاند به مشهد می‌آیند، عرب‌زبان و عراقی هستند و معمولا یک ماه تا چهل روز در مشهد می‌مانند.

 

منظورتان از پیشینۀ تاریخی و مذهبی چیست؟

بگذارید قبل از اینکه جوابتان را بدهم به یک نکته اشاره کنم. متأسفانه گاهی دیده‌ام به برخی اعراب کم‌لطفی می‌شود و شاید برخی افراد، آن‌ها را از خودشان دور بدانند، در‌صورتی‌که اصلا این‌طور نیست. شیعیان عرب‌زبان به‌خصوص شیعیان عراق، علاقه زیادی به مردم ایران دارند. 

ما دربارۀ جنگ هشت‌ساله کمتر صحبت کرده‌ایم. شیعیان زیادی به دستور صدام به شهادت رسیدند. خیلی‌ها حتی برای اینکه به جنگ نروند آواره شدند. در ایران برخی از زوایای هشت سال دفاع مقدس به‌خوبی روشن نشده است. 

شیعیان هیچ‌گاه وارد جنگ با ایرانیان نشدند. همین امروز ببینید که در مراسم اربعین تا چه اندازه شیعیان کربلا و عراق پذیرای مردم ایران و مسلمانان جهان هستند. 

آن‌ها طی سال، خودشان را برای پذیرایی از مهمانان امام حسین(ع) آماده می‌کنند. شیعیان همیشه مظلوم بوده‌اند و ما کمتر دربارۀ آن‌ها صحبت کرده‌ایم. بنده خودم عرب‌زبان هستم و نهایت ظلمی را که صدام به شیعیان و مسلمانان کرد، با پوست و گوشتم احساس کردم. قیام ۱۹۹۱ در عراق یا انتفاضۀ شعبانیه، قیام مردم عراق علیه رژیم بعث عراق بود که سرتا‌سر کشور از شمال تا جنوب را در‌‌برگرفت. 

این قیام در پایان جنگ خلیج فارس و قطعنامۀ ۶۷۰ شورای امنیت شکل گرفت. البته باید بگویم پشت سر تمام این مسائل غرب و آمریکا حضور داشت. در آن قیام، بخش زیادی از عراق به دست نیروهای مردمی افتاد.

از ۱۸استان عراق، ۱۴استان سقوط کرد و تنها استان‌های مرکزی‌، صلاح الدین و بغداد در دست رژیم بعث باقی ماند. آمریکا ابتدا می‌خواست صدام را بردارد، اما وقتی دید این مسئله به نفعش تمام نمی‌شود کاملا تغییر موضع داد. بنابراین دوباره به صدام کمک کرد تا به قدرت برسد.

 

105173.jpg

 

آن سال شیعیان زیادی در کربلا به شهادت رسیدند؛ درست است؟

یکی از نقاط ویژه که مورد حمله واقع شد، شهر کربلا بود. این شهر که یکی از هسته‌های مقاومت مردمی است در آن سال به ویرانه تبدیل شد و حرم امام‌حسین(ع) مورد اصابت چندین گلولۀ تانک گارد ریاست جمهوری صدام حسین قرار گرفت. 

در جریان این درگیری‌ها هزاران نفر کشته و نزدیک به ۲میلیون نفر از شیعیان عراق آواره شدند. هستۀ اولیه خیلی از خانواده‌ها متلاشی شد. این افراد غالباً از افراد سرشناس شیعه محسوب می‌شدند که ناچار به فرار شدند و خانه و زندگی‌شان را از دست دادند. صدام برای آن‌ها حکم اعدام تعیین کرده بود‌. این افراد مجبور شدند به اردوگاه‌های جنگی بروند و سال‌ها شرایط سخت را تحمل کنند.

  

آیا ساخت این مستند با مشکلاتی هم روبه‌رو بود؟

دو سال ساخت این کار به طول انجامید. البته یک سال به‌طور کامل بر آن متمرکز بودم، دلم می‌خواست چیزی بسازم که حقیقت دل اعراب مظلوم را نشان دهد. 

ازطرفی برای جلب اعتماد این خانواده‌ها مشقت و دشواری‌های زیادی متحمل شدم. فکرش را بکنید؛ یک نفر از دیاری دیگر با فرهنگی متفاوت راضی شود دربارۀ خاطراتی که سال‌ها سعی در فراموش‌کردنش داشته صحبت کند. 

البته ناگفته نماند که تسلط بر زبان عربی نیز بسیار تأثیر‌گذار بود، زیرا در‌نهایت با زبان عربی که بر آن مسلط بودم با خانم‌های این خانواده‌ها ارتباط گرفتم. خانواده‌هایی نیز بودند که بعد از چند ماه همراه‌‌شدن با ما نظرشان تغییر می‌کرد و در نیمۀ راه، اجازۀ وارد‌شدن دوربین فیلم‌برداری به خانه‌هایشان را نمی‌دادند و ما مجبور می‌شدیم به‌دنبال خانواده‌ای دیگر بگردیم.

 

یعنی حتی ترس داشتند؟

بله؛ این افراد سال‌ها در آوارگی زندگی کرده‌اند. در شهرهای مختلف بی‌پناه بودند؛ حتی می‌ترسیدند مبادا انعکاس مصاحبه اثر منفی برایشان داشته باشد. البته با یک خانواده که ارتباط می‌گرفتم او خود دیگر دوستانش را نیز به من معرفی می‌کرد. در ابتدا به نیت امام رضا(ع) هشت خانواده انتخاب شدند، اما درجریان کار دو‌سه خانواده همکاری نکردند. 

همین شش خانواده‌ای هم که با من همکاری کردند ازطرف دولت بعث و صدام محکوم به اعدام و خواهر و برادرشان به شهادت رسیده بودند و حالا در غرب زندگی می‌کنند. شاید برخی‌ گمان ببرند اروپا برای آن‌ها رفاه خوبی فراهم کرده است، در‌حالی‌که آن‌ها سرزمین خودشان را دوست دارند و دلبند خاک کشورشان هستند. آن‌ها دردهای زیادی داشتند که به گفتۀ خودشان صرفاً زیارت امام رضا(ع) و عشق به اهل‌بیت(ع) آرامشان می‌کرد.

 

این مستند بر خود شما چه تأثیری گذاشت‌؟

از وقتی با این خانواده‌ها برخورد کرده‌ام اعتقادات دینی و حتی علاقه‌ام به امام رضا(ع) چندبرابر شده است؛ حالا با تأمل بیشتری به کلمات دقت می‌کنم. مفهوم امام رئوف و امام مهربان را تازه متوجه می‌شوم. 

هدفم از ساخت چنین مجموعه‌ای کم‌کردن و برداشتن شکافی بود که بین عرب‌ها و ایرانیان وجود دارد. برای کم‌کردن این شکاف باید فرهنگ‌سازی کنیم. عرب‌ها مانند ما عاشق امام رضا(ع) هستند و حب این امام در دل و عملشان نمایان است. 

اصلا اینکه این افراد تمام سال پس‌انداز می‌کنند و مشهد را به‌عنوان پایگاهی برای سکونت انتخاب کرده‌اند، قابل تأمل است. آن‌ها شهر امام رضا(ع) را در ماه خدا تکیه‌گاهی برای امید و زندگی و خداشناسی برگزیدند. ساخت این مستند به من اعتماد‌به‌نفس داد و باعث شد به‌سراغ سوژه‌های مشابه بروم و در حال حاضر مستند شیعیان بحرین را در حال ساخت دارم. حقیقتاً اعتقاد دارم هر‌یک از کسانی که سعادت زندگی در مجاورت حرم را دارند، وظیفه‌ای نیز برای فرهنگ‌سازی رضوی بر‌عهده‌شان است.

 

105174.jpg

 

................................................

 

  • حضور زنان در عرصۀ فرهنگی پررنگ شود

 

در این چند سال اتفاقات بسیار خوبی در عرصۀ ساخت فیلم‌، تولید مستند و همچنین چاپ کتاب رخ داده است که نشان‌دهندۀ حضور پررنگ زنان در کارهای فرهنگی است. زنان نگاه نرم و قلمی احساسی دارند که می‌توانند به بهترین شکل در تولیدات فرهنگی و اجتماعی از آن استفاده کنند. بنده سال‌ها در مناطق جنگی زندگی کرده و شاهد ایثار بانوان و ازخودگذشتگی آن‌ها بوده‌ام. اگر زنان را از موضوع مقاومت حذف کنیم هرگز نخواهیم توانست حقیقت حوادث رخ‌داده در این موضوع را به تصویر بکشیم. این روزها شاهد هستیم که پرفروش‌ترین کتاب‌ها به قلم زنان نوشته می‌شود و فیلم‌های سینمایی همچون «‌ویلایی‌ها‌» و «شیار ۱۴۳» که کارگردانان آن‌ها زن هستند، با استقبال بی‌نظیر تمام اقشار جامعه روبه‌رو شده‌اند. اگر نبود آن نگاه خاص زنانه شاید این اتفاقات نیز رخ نمی‌داد بنابراین میدان دادن به بانوان می‌تواند بسیار خوب باشد. در «مسافران توس» نیز توانستم با ارتباط با مادران و دختران خانواده‌ها رابطۀ عاطفی‌ام را با سوژه حفظ کنم. بعد‌از این کار نیز پیشنهادهای زیادی برای ساخت مستند درباره بانوان داشته‌ام.

................................................

 

  • رسالت ما فرهنگ‌سازی است

 

این روزها مهم‌ترین وظیفۀ مشهدی‌ها باید انجام کارهای فرهنگی باشد. من نمی‌گویم همه فیلم‌ساز باشند یا کتاب بنویسند؛ هر کسی در هر جایی که قرار دارد برای ترویج فرهنگ رضوی تلاش کند. واقع‌بودن حرم امام رضا(ع) در مشهد اگر‌چه برای ما پایگاه امنی از آرامش محسوب می‌شود، رسالت ما را در نگهداری از این حریم و بارگاه نیز سنگین کرده است. 

نگاه‌ها در خدمت‌رسانی به زائران امام رضا(ع) صرفاً نباید به ارگان‌ها و آستان قدس رضوی برگردد. یک مغازه‌دار ساده، رانندۀ تاکسی، پاکبان و... هر کدام نقش مؤثری در فرهنگ‌سازی دارند. علاوه‌بر اینکه ما با رفتار خوبمان با زائران امام رضا(ع) وظیفۀ همسایگی را به‌خوبی انجام می‌دهیم در خاطره‌سازی و استحکام دین و نیز باور‌پذیری نیز نقش داریم. همان‌طور‌که ممکن است تمام خاطرۀ سفر یک زائر تنها با رفتار اشتباه یک شهروند خراب شود در‌مقابل، محبت کوتاهی نیز او را راضی می‌کند. مردم دیگر شهرها از مشهدی‌ها توقع زیادتری دارند و می‌خواهند همچون امام رضا(ع) دل رئوفی داشته باشند. پس سعی کنیم پرچم‌دار اصلحی باشیم.

................................................

 

  • اختلاف بین ما و زائران عرب به نفع اسلام نیست

 

به‌عنوان یک عرب‌زبان تعصب خاصی بر نژاد‌های مختلف مسلمانان و شیعیان ندارم، اما گاهی دلم از اتفاقاتی که به ناحق رخ داده است، می‌شکند و فکر می‌کنم بازگو‌کردنش وظیفه‌ام است. همان‌طور‌که امامان ما در عراق متعلق به مردم ایران و تمام جهان هستند، امام رضا(ع) نیز برای همۀ مردم دنیاست. این مسئله صرفاً به نسل ما یا گذشتگان بر‌نمی‌گردد، بلکه ما وظیفه داریم این عشق و محبت را به آیندگانمان نیز امانت دهیم. مستند «‌مسافران توس» حتی یک ریال هم برای من سود نداشته است، اما خوشحالم که توانستم گوشه‌ای از زندگی و دلدادگی عرب‌زبانان به حریم حضرت رضا(ع) را نشان دهم. شاید با نشان‌دادن چنین مجموعه‌هایی اخت و الفت بین ما و تمام مسلمانان جهان و به‌ویژه شیعیان بیشتر شود. باید به این فکر کنیم که دشمن اسلام از ۱۴۰۰‌سال پیش منتظر ایجاد تفرقه در بین مسلمانان بوده است. همان‌ها که حتی از قبور مطهر ائمه(ع) می‌ترسند بیکار ننشسته‌اند و برای امروز ما برنامه‌ریزی کرده‌اند. فکر می‌کنم هر مسلمان وظیفه دارد نقش پررنگی در این اتحاد داشته باشد.

 

105172.jpg

 

................................................

 

دریچه

  • سیاست‌گذاری دربارۀ امام رضا(ع) نباید به ماه ذی القعده محدود شود

 

دربارۀ امام رضا(ع) فیلم‌های زیادی ساخته‌ام. فیلم‌نامۀ فیلم «بره باران» رتبۀ اول جشنوارۀ رضوی و جشنوارۀ بین‌المللی امام‌رضا(ع) را کسب کرد. همچنین این فیلم رتبۀ اول کارگردانی را به دست آورد. «تبسم گرگ» نیز برندۀ بهترین فیلم رضوی شد و در بخش کارگردانی مورد تقدیر قرار گرفت. یک برنامۀ ترکیبی ۵۲‌قسمتی هم دربارۀ زائران کوچک امام رضا(ع) ساخته‌ام. نمی‌خواهم از اثر‌بخشی معنوی این فیلم‌ها در زندگی‌ام صحبت کنم، چرا‌که به نظرم این مسئله کاملا دلی و شخصی است؛ همین‌قدر بگویم که نیت افراد بسیار مهم است. 

هر فیلمی که در راه انسان‌سازی باشد، علاوه‌بر‌اینکه اجر دنیوی دارد، حتماً اجر اخروی نیز شامل حالش خواهد شد. از‌آنجا‌که بارگاه امام رضا(ع) متعلق‌به تمام مردم دنیاست، بارها و بارها شاهد تأثیر‌گذاری فیلم‌هایم بر مخاطب بوده‌ام. 

مردم دیگر شهرها نیز مانند مشهدی‌ها علاقۀ بسیار به امام‌رضا(ع) دارند، طوری‌که حتی پابه‌پای فیلمی که اصلا صحنۀ اشک‌آوری ندارد به‌خاطر قداست فیلم گریه می‌کنند. فیلم‌ساز وقتی تأثیر کارش را در مخاطب می‌بیند فرق فیلم رضوی و غیر از آن را می‌فهمد. بنده فیلم «تبسم گرگ» را همراه با مخاطب در سینما دیدم و واقعاً برایم تماشای این فیلم خاص بود، چون مردم دیگر شهرها حتی از دیدن گنبد امام رضا(ع) اشک می‌ریختند. 

به نظر من مسئولان فرهنگی نیز باید این مهم را جدی بگیرند. نباید سیاست‌گذاری ما دربارۀ امام رضا(ع) و نشان‌دادن برنامه‌های رضوی به ایام دهۀ کرامت و ماه ذی‌قعده محدود شود. مشهد در هر فصلی، زائران خود را داشته است و مسئولان فرهنگی اگر برنامه‌ریزی کنند خواهند توانست تولیدات بهتری به تمام عاشقان اهل‌بیت‌(ع) ارائه کنند.

................................................

 

دیدگاه یک/ کارگردان سینما و تلویزیون، حسن آخوند‌پور

  • ساخت فیلم رضوی را به کارگردان‌های مشهدی بسپاریم

 

آقای آخوند‌پور! در فیلم‌های شما همیشه رد و آثاری از فضای زیارت و حرم امام رضا(ع) مشاهده می‌کنیم. تا‌به‌حال چه تعداد فیلم با محور رضوی تولید کرده‌اید؟

105170.jpgتعدادشان زیاد است، اما مهم‌ترین آثار عبارتند از: فیلم سینمایی «شهری که نمی‌خوابد»، فیلم تلویزیونی «فرشته»، «‌ترانه پاییزی»، «روشنا»، چند سریال تلویزیونی همچون «تلخ و شیرین» و «به رنگ باران».

 

علت تأمل شما بر کارهای بومی با درون‌مایۀ فرهنگ رضوی و زیارت چیست؟

جدای از علاقه و ارادت خاصی که به حضرت رضا(ع) دارم هر شخصی که در مشهد زندگی می‌کند قصۀ دراماتیکی از موقعیت اجتماعی‌اش نیز دارد و در اوج گرفتاری و پیچیدگی‌های زندگی برای کسب انرژی و آرامش به امام‌رضا(ع) روی می‌آورد. به نظر من نباید از این بخش مهم زندگی افراد صرف نظر کرد. البته آن‌ها که در دیگر شهرها زندگی می‌کنند نیز همین برنامه را دارند، اما شرایط برای همشهری‌ها متفاوت است. 

قطعاً فیلم‌هایی که در مشهد ساخته می‌شود بر‌اساس نیاز شخصیت‌های فیلم باید به امام رضا(ع) برگردد؛ به همین دلیل فیلم من نیز به‌سمت قصه‌های امام رضا(ع) قدم می‌گذارد و همیشه این نوع قصه‌گویی را بر خودم واجب دانسته‌ام. 

علاوه‌بر‌این سعی می‌کنم در کارها حتماً از دست‌اندرکاران مشهدی بهره ببرم؛ چون بچه‌های مشهد با این حس و حال به‌خوبی آشنا هستند. فیلم «فرشته» که با عوامل مشهدی ساخته شد توانست در عرصۀ بین‌‌المللی حاضر شود و در جشنواره‌های متعدد جایزه بگیرد. 

این فیلم در آمریکا و اروپا نیز اکران شده است و اولین جایزه را از جشنوارۀ بین‌المللی امام رضا(ع) گرفت که برای ما بسیار خوشایند بود. فیلم «شهری که نمی خوابد» نیز کاملا به موضوع زیارت امام رضا(ع) می‌پردازد و قصۀ کسانی است که از خارج از کشور برای زیارت می‌آیند. فیلم «نسیان» نیز دربارۀ حرم امام رضا(ع) ساخته شده است و به‌زودی در سینمای هنر و تجربه اکران می‌شود و کاملا مرتبط با زیارت و فرهنگ زیارت است.

 

با‌توجه‌به قدرت زیاد رسانۀ تصویری و تعداد زیاد زائرانی که به مشهد رفت‌وآمد دارند تا چه اندازه ساخت مجموعه‌هایی با محوریت فرهنگ زیارت را ضروری می‌دانید؟

به‌عنوان کسی که سال‌ها در مشهد فیلم‌سازی می‌کند می‌گویم اگر فیلم‌سازی دربارۀ امام رضا(ع) و گسترش فرهنگ زیارت آسان‌تر شود، قلباً خوشحال می‌شوم و از هر راهکاری استقبال می‌کنم. به‌نظرم خوب است که ما به بهانۀ نشان‌دادن فرهنگ زیارت، مشکلاتی را نیز که بر سر راه زائران وجود دارد، بیان کنیم. تبلیغ تنها و یک‌طرفه درست نیست. همگی ما معتقدیم زائران و مهمانان امام رضا(ع) برای مجاوران برکت به ارمغان می‌آورند، اما باید کاستی‌ها را نیز به نقد بکشیم، چراکه نقد می‌تواند کارساز باشد و چه‌بسا باعث تغییر عده‌ای شود. در حال حاضر بهترین رسانه برای نقد، سینما و تلویزیون است. ما باید به‌سمت فیلم‌های انتقادی برویم و بدانیم اگر فیلم‌سازی مشهدی این کار را انجام دهد حتماً نقد سالمی انجام خواهد داد، ولی اگر کسی در شهری دیگر منتقدانه عمل کند شاید نقد او خیلی منصفانه نباشد. من در این ۱۵سال بیش‌از ۲۰ اثر با موضوع امام رضا(ع) و مشهد تولید کرده‌ام، اما نمی‌دانم چرا وقتی صحبت دستمزد مناسب به میان می‌آید برخی مدیران شهری به فیلم‌سازان ضعیف پایتخت بیشتر اعتماد می‌کنند. جالب است که این افراد به مشهد می‌آیند و باز با همین عوامل مشهدی کار می‌کنند! 

................................................

 

دیدگاه دو / بازیگر سینما و تلویزیون، امیر اطهر سهیلی

  • نتوانسته‌ایم ابهت مکان‌های مقدس را نشان دهیم

 

وقتی ما در مشهد فیلمی بومی می‌سازیم حتماً نگاهی به امام رضا(ع) داریم. بچه‌های مشهد غالباً به این موضوع علاقۀ قلبی دارند. من نیز در کارنامۀ حرفه‌ای‌ام تولیدات زیادی برای اشاعۀ فرهنگ رضوی دارم، اما به نظرم خیلی بیشتر از آنچه تا به امروز دیده‌ا‌یم می‌توانستیم کار کنیم. اصلا نمی‌خواهم شعار‌گونه حرف بزنم. حرم امام رضا(ع) و فرهنگ رضوی در تار‌و‌پود زندگی مردم تنیده است. مشهد به‌دلیل بارگاه نورانی رضوی به‌شدت دارای ظرفیت فرهنگی‌، قومی‌، بومی و جهانی است. وقتی به اتفاقات زندگی در حاشیۀ حرم نگاه می‌کنیم کاملا متوجه فرهنگ غنی موجود در شهرمان می‌شویم. اما متأسفانه گاهی اوقات خیلی ساده‌انگارانه از کنار این حقیقت می‌گذریم. در تمام دنیا دربارۀ مکان‌های مقدس فیلم ساخته می‌شود و هر مذهب و آیینی سعی می‌کند اعتقاداتش را به مردم دنیا نشان دهد؛ همان‌طورکه شاهد هستیم کلیسا به‌خوبی در سینما نشان داده شده است و مسیحیان حتی بر معماری آن نیز تأکید فراوانی دارند. به گمان من ما تا به امروز آن‌طور‌که شایسته است نتوانسته‌ایم ابهت مکان‌های مقدسی مانند مسجد را نشان دهیم. حرم به‌عنوان مکانی مقدس یا مسجد خاص هنوز در سطح بین‌الملل جای کار دارد. 

ما دربارۀ این مقولۀ با‌اهمیت اغلب بسیار کلیشه‌ای کار می‌کنیم، در‌صورتی‌که فیلم‌سازان غربی با دقت بیشتری در راه ترویج دین و آیین خود قدم بر‌می‌دارند. امر مقدس متعلق‌به تمام مردم است و باید شرایط ساخت و کار برای این گونه مکان‌ها درنظر گرفته شود.

 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی