• خانه
  • یادداشت
  • اندر جایگاه حاج قربان و هنرش
کد خبر : 79581
/ 08:53
رضا سلیمان نوری

اندر جایگاه حاج قربان و هنرش

امروز ٣٠ دی‌ماه است. درست ١٠ سال پیش، در چنین روزی، خراسان بزرگ‌مردی را از دست داد که هرچند ایرانیان به‌درستی قدر هنرش را ندانستند، فرانسویان پس از حضورش در جشنواره جهانی موسیقی «آوینیون»، به او لقب «گنجینه راستین ملی» را دادند.

اندر جایگاه حاج قربان و هنرش

سخن از حاج قربان سلیمانی است، بزرگ‌مردی که برای اغلب مردم ایران‌زمین آنگاه شناخته شد که آلبوم «شب، سکوت، کویر» بلبل آواز ایران، استاد محمدرضا شجریان، که خداوند هرچه سریع‌تر او را شفا دهد، منتشر شد و نام وی با عنوان نوازنده دوتار این اثر در کنار نام استاد قرار گرفت، همان آلبومی که نشان داد این بزرگ‌مرد ناشناخته ساکن در روستای علی‌آباد قوچان می‌تواند با دوتار کاری کارستان کند آن‌گونه که همگان محو در هنرش شوند و دنیا را برای لحظاتی فراموش کنند.
این تنها لحظاتی نبود که حاج قربان با هنر خود شنوندگان را مدهوش کرد بل هرکس در جشنواره‌های مختلف موسیقی فجر یا در ایام عادی که او به هر دلیل زخمه بر ساز می‌زد در مقابلش قرار می‌گرفت، تنها پس از لحظاتی، از خود بی‌خود و غرق در هنر وی می‌شد چه او با دوتارش انسان را سحر می‌کرد، سحری که شاید بزرگ‌ترین نمود باقی‌مانده از آن که صد البته هنوز هم انسان را مسحور می‌کنند، آن هم سحری بالاتر و عظیم‌تر از آنچه پس از شنیدن آلبوم «شب، سکوت، کویر» فرد با آن مواجه می‌شود، همانا «بحر طویلی» است که در مدح پیامبر اکرم (ص) در مکان‌های مختلف خوانده است و نسخه‌های متعدد آن در فضای مجازی موجود است، بحر طویلی که نه‌تنها تسلط او را به چند زبان بازگو می‌کند بل کلمه‌کلمه آن با تو سخن از بزرگی و عظمت پیامبر خاتم (ص) دارد و با شنیدن آن، ناشد است که در دریای عظمت آخرین فرستاده خداوند غرق نشوی.
آری، امروز دهمین سالگرد درگذشت چنین بزرگمردی است. اما این نوشتار کوتاه را برای یادبود صرف ننوشتم بل نوشتم که شاید بدین‌گونه به مسئولان گوشزد کنم که موسیقی هنری است که با آن می‌توان به عرش اعلا رفت اگر حاج قربان، آن بزرگ بخشی کامل، بود و صد البته که ایجاد و پرورش چنین افرادی وظیفه بزرگ مسئولان فرهنگی است ولاغیر.
روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی/ رضا سلیمان نوری
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی