کد خبر : 83890
/ 16:51

مدرک‌های سوپرمارکتی

بررسی وضعیت مراکز آموزشی علمی‌کاربردی که هنر آموزش می‌دهند

مدرک‌های سوپرمارکتی

مریم قاسمی- شهرآراآنلاین، درحالی‌که فعالیت گسترده دانشگاه‌های خصوصی، در قالب مراکز آموزشی آزاد اسلامی، دانشگاه‌های علمی‌کاربردی و مؤسسات غیرانتفاعی، دیگرکسی را پشت در دانشگاه منتظر نگه نمی‌دارد، احساس می‌کنیم همه طرف‌های دعوی، از دانشجو و استاد گرفته تا مسئولان آموزشی، در یک قانون نانوشته بر سر این موضوع به توافق رسیده‌اند که «دانشگاه، فروشگاهی است که در آن مدرک می‌فروشند!»
این معضل وقتی شدت می‌گیرد که در کلان‌شهر بزرگی چون مشهد، که مهد پرورش هنرمندان و نویسندگان بزرگی بوده است، عده‌ای تصمیم گرفتند کاری کنند تا جای خالی دانشگاه هنر با تأسیس دانشگاه‌های علمی و کاربردی جبران شود؛ مثل اینکه بخواهند چاه عمیقی را با یک بطری آب معدنی پرکنند! این در حالی است که تأسیس دو دانشگاه علمی کاربردی باعنوان دانشگاه فرهنگ و هنر در مشهد که در سال ١٣٧١ به تصویب شورای عالی آموزش رسید، پس از شش، هفت سال فعالیت خروجی خوبی نداشته است.
شاید مهم‌ترین معضل مراکز آموزشی، نداشتن مصاحبه ورودی برای دانشجویان باشد که باعث شده‌است استاد و دانشجو اصلا حرف هم را نفهمند، به‌ویژه درباره رشته جذاب سینما که دانش حداقلی برای گفت‌وگو و بحث و تبادل نظر سرکلاس لازم است.
 سوپرمارکتی که در آن مدرک می‌فروشند!
عبور سربلند از در خروجی دانشگاه، به عنوان پایان خوش یک دوره چند ساله، وقتی رقم می‌خورد که دانشجو و استاد در جریانی دو سویه یکدیگر را سر ذوق آورده باشند. مقدار و کیفیت این ذوق و شوق اما بیش از هرچیز به سطح دانش و اشتیاق هر دو طرف برمی‌گردد که می‌تواند ساعت‌های تدریس استاد را به کلاسی پویا و پر از خلاقیت بدل کند. این تنها اتفاقی است که در دانشگاه پودمانی هنر مشهد و به طور مجزا در رشته سینمای این دانشگاه نمی‌افتد. چرا که به عقیده بسیاری از دانشجویان تنها تعداد معدودی از استادان دارای سطح دانش مناسبی بودند که آن‌ها هم به علت مشکلات موجود بیش از یک یا دوترم دوام نمی‌آوردند، از طرفی استادان از تدریس برای دانشجویانی که اطلاعات کافی برای سرذوق آوردن آن‌ها داشته باشند رنج می‌بردند.
 وقتی دانشجوی سینما هیچکاک را نمی‌شناسد!
علی زحمتکش یکی از استادان مورد علاقه دانشجویان مشتاق در دانشگاه فرهنگ و هنر شماره یک مشهد بود که به دلیل درگیر شدن با مسائل مختلف برای همیشه از تدریس در این دانشگاه دست کشید. زحمتکش که در دانشگاه آزاد هم تدریس می‌کند، سطح علمی دانشگاه علمی کاربردی را بسیار پایین
می‌داند.
«وقتی سر کلاس صحبت از هیچکاک می‌کنم و دانشجو هیچکاک را نمی‌شناسد، واضح است اصلا او نباید وارد دانشگاه و رشته سینما می‌شد.». زحمتکش می‌گوید ملاک ورودی گرفتن این دانشگاه توانایی پرداخت شهریه است نه موضوع آموزش آن‌ها. « در این دانشگاه فقط چند تا دانشجوی خوب وجود داشت که مطالعه و دانش نسبی داشتند اما بقیه فقط با پول ادامه تحصیل می‌دادند. با این شرایط، من استاد مجبورم برای چند تا دانشجو که سطح حداقلی دارند درس داده و به بقیه نمره بدهم.»
 دغدغه شلوار جین!
زحمتکش در بخشی دیگر از صحبت‌هایش به مسائل حاشیه‌ای در دانشگاه اشاره می‌کند که پررنگ‌تر از مسائل آموزشی است. « شخصا مشکلات دیگری داشتم چون دانشگاه به جای آموزش، دغدغه این را داشت که من شلوار جین نپوشم .»
مدرس و منتقد سینما همچنین از دغدغه خودش برای کارکردن در مشهد می‌گوید که به سرانجام نرسید«‌ من دغدغه این را داشتم که در شهر خودم کاری بکنم اما دیدم این اتفاق قرار نیست بیفتد و مسئولان آموزشی این دانشگاه اصلا چنین نگاهی ندارند. برای همین به تهران آمدم و به تدریسم ادامه می‌دهم. اصلا مغز آدم پاره سنگ برمی‌دارد وقتی قرار است جایی تدریس کند که نه پولی به او می‌دهند، نه احترامی می‌گذارند و نه دانشجویی هست که استاد را سر ذوق بیاورد.»
 استاد بدون فیلم و مطالعه
آرمان امام جمعه به عنوان یکی از دانش‌آموختگان کارشناسی دانشگاه فرهنگ و هنر مشهد که اکنون در دانشگاه تهران ادبیات نمایشی می‌خواند، می‌گوید هیچ چیز در مقطع کارشناسی نیاموخته‌است و با استفاده از مطالعات خودش توانسته تحصیلاتش را ادامه بدهد.
« باعث تعجب است در خراسانی که سهم بزرگی در پرورش هنرمندان دارد و تهرانی‌ها حساب دیگری روی ما باز کنند، در چنین شهری دانشگاه هنر به معنای واقعی نداریم.»
این دانشجوی ادبیات نمایشی درباره نمونه‌ای از مشکلاتی که با مدرسان این دانشگاه داشته است، می‌گوید: «باعث تأسف است در دوره‌ای که تازه‌ترین کتاب‌ها با بهترین انتشارات و ترجمه‌ها در دسترس است، استادت فلان کتاب را مطالعه نکرده است. ما به استادمان فیلم می‌دادیم ببیند چون کم فیلم دیده بود!»
  توانایی نداشتن در دیدگاه‌سازی
دانشجوی سابق دانشگاه هنر علمی کاربردی مشهد برای اینکه مهم‌ترین مشکل این دانشگاه را توضیح بدهد از نداشتن دیدگاه مسئولان آموزشی سخن می‌گوید.« مشکل بزرگ این است که در این دانشگاه دیدگاه‌سازی نمی‌کنند چون خود مسئولان دیدگاه درستی ندارند این درحالی است که مثلا در رشته‌های سینمایی دانشجو باید درنهایت اندیشمند شود. این نیازمند دیدگاه‌هایی است که به او می‌دهند نه نمره و مدرک آن هم در آپارتمانی دو طبقه که در شأن نام دانشگاه فرهنگ‌وهنر نیست!»
یکی دیگر از دانش‌آموختگان که اکنون دانشجوی کارشناسی ارشد رشته سینما در نوشهر است از مسائل حاشیه‌ای دانشگاه به عنوان مانع مهم آموزش در دانشگاه فرهنگ و هنر یاد می‌کند. مریم آجیلیان می‌گوید با وجود اینکه استادان دانشگاه مدارک خیلی بالایی نداشتند اما برخی از آن‌ها باسواد بودند. با این حال مسئولان دانشگاه بدون دغدغه‌ نگه‌داشتن این استادان - که هیچ‌کدام بیشتر از یک یا دوترم دوام نیاوردند- به مسائل حاشیه‌ای اهمیت می‌دادند.
این دانشجوی سابق دانشگاه فرهنگ و هنر همچنین از وضعیت ساختمان دانشگاه که خانه‌ای اجاره‌ای است به عنوان یکی دیگر از مسائل مهم دانشجویان یاد می‌کند «یکی از مراکز فرهنگ و هنر که آپارتمانی دو طبقه بود، مدتی به دلایلی نامعلوم تعطیل شد و با پیگیری‌های فراوان دانشجویان به خانه‌ای کوچک در کوهسنگی، برای کارهای اداری دانشجویان منتقل شد.» ظاهرا این دانشگاه در محل قدیم خود یعنی همان ساختمان مسکونی دوباره فعالیتش را آغاز کرده است.
سعید صولتی، دانشجوی دیگر این دانشگاه، نیز با انتقاد از وضعیت آموزشی دانشگاه می‌گوید«در این دانشگاه دانشجو تربیت نمی‌شود فقط پول با نمره رد و بدل می‌شود.» صولتی که این روزها مشغول فعالیت سینمایی بدون ادامه تحصیل در دانشگاه است از اینکه هیچ ملاکی برای ورود دانشجویان به دانشگاه وجود ندارد گلایه می‌کند و می‌گوید «دانشگاه باید توانایی آوردن استاد خوب را
داشته باشد.»  
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی