• خانه
  • یادداشت
  • امامِ صادق (ع)؛ امامِ گفت‌وگو
کد خبر : 84768
/ 14:00
غلامرضا بنی‌اسدی‌

امامِ صادق (ع)؛ امامِ گفت‌وگو

امامِ گفت‌وگو؛ فکر می‌کنم این می‌تواند یکی از بهترین تیترهایی باشد که برای مطلبی درباره امام صادق (ع) می‌توان انتخاب کرد. این را هم می‌دانیم و در گذر عمر فراوان شنیده‌ایم که یکی از اصلی‌ترین منابع معرفتی مسلمانان، احادیث امام صادق(ع) است. ما با قال الصادق‌های فراوانی مواجهیم که چراغ راه امروز و فردایند.

امامِ صادق (ع)؛ امامِ گفت‌وگو

ما در ساحت معرفتی این امام مکتب‌ساز، به طراوت و تازگی مدام می‌رسیم. ما حیات معنوی خود را مدیون این احادیثیم اما این را باید بدانیم و در جهان امروز هم تأکید کنیم که امامِ ما فقط «امامِ گفتن» و اهل «قالّ» ی تنها نبودند بلکه «گفت‌وگو» همواره در راهبرد امامت حضرت ایشان جایگاهی فرازمند داشته است.
سبک گفت‌وگو و مناظره آن حضرت نیز، به‌گونه‌ای است که حرمت مناظِر و گفت‌وگو کننده را پاس می‌داشتند و اصلا هم تفاوتی نداشت که به بحث برخاسته کافر و دهری و ماتریالیست است یا مسلمان.
سبک مباحثه امام در همه شرایط، توأم با کرامت و بزرگواری و احترام است. چون چنین است، احترام طرف مقابل را هم برمی‌انگیزد. فکر می‌کنم ویژگی بزرگی که امروز از حیات نورانی امام صادق باید برجسته کرد همین زاویه است که با تأسف بسیار مغفول مانده است؛ حال‌ آنکه هم در تعامل با دنیا و هم در میان خویش به این ساحت به‌شدت محتاجیم. ما باید یاد بگیریم با «گفت‌وگو» راه‌ها را بازکنیم و بپذیریم که با این سازوکار می‌توان از کوچه‌های بن‌بست هم راهی به‌سوی افق‌های روشن گشود.
مگر نه اینکه حضرت صادق (ع) هم خود به مباحثه و گفت‌وگو، راه فرداها را گشودند و باز مگر نه اینکه شاگردانی‌در‌حوزه‌های مختلف علمی تربیت کردند که با گفت‌وگو، این افق‌گشایی را توسعه دهند؟ تورق صفحات تاریخ به ما می‌گوید ایشان امامِ مباحثه و مناظره و گفت‌وگو هستند. حتی با کافران هم نه از نگاه بالا که در تراز برابر وارد گفت‌وگو می‌شدند و در طول بحث استعلای خویش و منطق حق را ثابت می‌کردند.
فکر می‌کنم «مباهته» هم جز این معنایی نداشته باشد که طرف صحبت را -حتی اگر ابوالاوجاع دهری مسلک باشد- به قوت استدلال و منطق، مبهوت کنیم. با تأمل در سبک امام و در آموزه‌های امامت و ولایت هرگز نمی‌بینیم که در محاجه با دیگران جز بر مدار «برهان قاطع» حقیقت، راه دیگری پیش پای انسان
بگذارند. این درس ما را از آن پنداری که برخی‌ از مباهته برداشت می‌کنند و خود را مجاز می‌دانند به کسی که باطل می‌شمارند هر تهمت و ناروایی روا دارند، دور می‌کند. عجیب اینکه باورمندان مباهته، فقط باکسانی که اهل بدعت در دین‌اند چنین معامله‌ای نمی‌کنند بلکه با مخالفان سیاسی خود هم از در تهمت و غیبت و دروغ وارد می‌شوند. کاری که بنیان‌های اخلاقی جامعه را به هم می‌ریزد و اعتماد را نابود می‌کند. کسی که الگویی چون امام صادق دارد هرگز نمی‌تواند جز به صدق سخن گوید و جز به صداقت مباحثه را ادامه دهد. ما باید زبان تند را در کام و قلم بی‌مهار را چون تیغ در نیام کنیم و جز به تقوای صادقی سخن نگوییم. این برای ایمان ما و جامعه ما بهتر است.
غلامرضا بنی‌اسدی، روزنامه‌نگار
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی