کد خبر : 85934
/ 08:18
پرونده ويژه شهرآرا برای عزت ا... انتظامی كه روز گذشته در ٩۴ سالگی درگذشت ؛

غروب هزاردستان

سابقه و پیشینه ارزنده هنری عزت‌ا... انتظامى آن‌قدر گسترده است که می‌مانیم از کدام منظر به دریای بیکران تلاش‌هایش بنگریم. او استاد مسلم بازیگری سینماى ایران است که فعالیت هنری‌اش را با تئاتر آغاز کرد. این هنرمند فقید در نمایش‌های بسیاری ازجمله «مستنطق»، «ولپن»، «دختر شکلات‌فروش»، «شنل‌قرمزی»، «تارتوف»، «بنگاه تئاتر آل»، «هیاهوی بسیار برای هیچ‌کس» و «خانه عروسک» هنرنمایی کرده است.

غروب هزاردستان

سیدجواد اشکذری -شهرآراآنلاین، این گفت‌وگو در سال٨٧ در حاشیه جشنواره ملی تئاتر ماه در تهران انجام شد و همان سال در هفته‌نامه شهرآرا منتشر گردید. به‌مناسبت درگذشت وی، تصمیم گرفتیم بخشی از گفت‌وگوی مفصل خبرنگار شهرآرا با این بزرگ‌مرد هنر ایران را چاپ کنیم که به شیوه‌های تمرین و بازیگری او به‌خصوص در تئاتر می‌پردازد.

استاد! اگر اجازه دهید اولین سوال این گفت‌وگو را اختصاص بدهیم به دیدگاه شما درباره خاستگاه اول هنر شما یعنی تئاتر؟

تئاتر، هنری ارزنده و باشکوه و آیینه تمام‌نمای زندگی بشر است.

؟ چطور به این تعریف رسیده‌اید

این جمله را که «تئاتر آیینه زندگی بشر است»، پرویز خطیبی که از نویسندگان و کارگردانان بنام آن زمان بود، به من آموخت و گفت وقتی درمقابل آیینه می‌ایستی، هرکاری را بکنی، او صادقانه به تو نشان می‌دهد و تو باید در بازیگری‌ات این‌گونه باشی که مردم تو را در خود ببینند و تو را باور کنند که چه داری می‌گویی و چه‌کار می‌کنی.

می‌گویند تئاتر، هنری انسانی و عرفانی است و بازیگرانی که از تئاتر به سینما آمده‌اند، اخلاق حرفه‌ای‌تری دارند؟

بله، من هم معتقدم که تئاتر معبد عرفانی انسان است و همیشه تلاشم این بوده است که در معبد عرفان زندگی کنم تا بتوانم در صحنه بازی کنم. ما در ابتدای راه آموختیم که اخلاق جزو تئاتر است. عبدالحسین نوشین حرف خوبی به ما می‌زد که الآن می‌فهمیم چه نصیحت گران‌بهایی به ما کرده است. او می‌گفت قبل از اینکه هنرپیشه یا هنرمند شوید، لازم است آدم باشید. آدم باشید، یعنی شخصیت آدم پیدا کنید. آدم بودن از نظر او یعنی اینکه هنرمند، انسان مرتب و منظم و دقیقی باشد. ما در تمام زمان تمرین درمقابل آقای نوشین نمی‌نشستیم و شوخی نمی‌کردیم. می‌ایستادیم و با جدیت، وظیفه‌ای را که به ما محول کرده بود، انجام می‌دادیم.

این تربیت هنری چقدر بر زندگی خانوادگی شما تاثیر گذاشته است؟

درحقیقت خیلی. من نظم و انضباطی را که از تئاتر و از اشخاصی چون استاد نوشین یاد گرفتم، در خانه و خانواده‌ام اجرا کردم و همان‌طور که من سعی می‌کنم انجام دهم، فرزندانم هم تلاش می‌کنند آن را انجام دهند؛ به‌طور مثال مجید هم مانند من حاضر نیست برای هر فیلمی‌ ‌موسیقی بسازد، بلکه انتخاب می‌کند.

...و عشق...آیا عشق در حوزه اخلاق و بازیگری نقشی دارد؟

عشق همیشه جایگاه خودش را دارد. در این راهِ سخت، باید عاشق باشید تا بتوانید حرکت مدام و مستمری داشته باشید. یک‌بار به همسرم گفتم که من عاشق هنرم هستم، ناراحت شد و به او برخورد کردم.چون متوجه نشد که من با این هنر رشد کرده‌ام و با او زندگی می‌کنم.

الان چطور؟ آیا افزایش سنتان، تاثیری بر عشق و علاقه‌تان گذاشته است؟

من هیچ‌وقت از بازی در نمایش و دیدن تئاتر سیر نمی‌شوم. شب تا صبح هم نمایش اجرا شود، می‌نشینم و با علاقه نگاه می‌کنم. چرا، چون این هنر را دوست دارم و هیچ‌وقت از همراهی با آن خسته نمی‌شوم.

استاد انتظامی! شما بی‌شک از چهره‌های ماندگار بازیگری این مرزوبوم هستید و به‌طور حتم، تجربیاتتان برای جوانانی که در ابتدای این راه هستند، مفید خواهد بود. اگر ممکن است، ضمن بازگو کردن این تجربیات، ما را در برخی از آن‌ها سهیم کنید؟

من هیچ‌گاه مانند دیگران نقشم را حفظ نمی‌کنم؛ نه روی صحنه و نه جلوی دوربین. من تمام متن را می‌خوانم و آن‌قدر می‌خوانم تا خودم جزو آن زندگی‌ای بشوم که در متن وجود دارد. کاری می‌کنم که نقش در تنم بنشیند و طوری عمل می‌کنم که دیالوگ، مال خودم باشد. هیچ‌وقت منتظر نمی‌شوم ببینم شخصیت مقابلم چه می‌خواهد بگوید؛ چون می‌دانم چه می‌خواهد بگوید و می‌دانم چه می‌خواهم بگویم و می‌دانم ریتم میان دیالوگ‌هایم را چگونه رعایت کنم. می‌دانم که برای این نقش چگونه بایستم و چگونه حرکت کنم. هیچ‌گاه غریزی با آن برخورد نمی‌کنم. درحین اجرای نقشم، از نوک انگشتان پا تا مغز سرم، تحت فرمان آنچه می‌خواهم انجام بدهم، است. من درحین خواندن، کنار متنم یادداشت‌هایی برمی‌دارم و در لابه‌لا و حواشی متن، آن‌قدر می‌نویسم که خط و خطوط متن در لابه‌لای تکنیک‌های بازیگری و تحلیل نقشم گم شود.

جزئیات راهم می‌نویسید؟

بله. چون می‌خواهم کار را حساب‌شده انجام دهم، همه‌چیز را می‌نویسم. باور کنید تا پلک‌ زدن‌هایم را هم می‌نویسم و همه این‌ها را که می‌گویم، تجربه کرده‌ام.

این روش ریشه‌ای شما وقت بسیاری نمی‌برد؟

چرا، وقت زیادی می‌برد. گاهی خیلی‌ها را می‌بینم که متن را یکی‌دوبار می‌خوانند و آن‌ را کنار می‌گذارند ولی من همیشه متن دستم است. سر هر کاری باشم، آن را هر روز می‌خوانم. نه نقشم را، بلکه تمام متن را.

تمرینات چقدر در نقش‌پذیری شما موثر بوده است؟

تمرینات خیلی موثر است. وقتی در نمایش «کرگدن»، نوشته‌ یونسکو و به‌کارگردانی حمید سمندریان، بازی می‌کردم، روزی بیش از هشت ساعت وقت می‌گذاشتم، حتی زمان اجرا هم چند ساعت قبل از تمرین، زودتر از همه می‌آمدم و تمرین بدن و بیان می‌کردم و متن را از ابتدا تا انتها بادقت یک دور می‌خواندم و بر روی کاراکترم، تمرکز کامل می‌کردم و بعد به روی صحنه می‌رفتم.

چگونه تمرکز می‌کردید، آیا شیوه خاصی دارید؟

برخی فکر می‌کنند تمرکز این‌گونه است که با کسی حرف نزنند ولی من این‌گونه نبوده‌ام. هنگام تمرینات، شوخی و گپ‌وگفتم سر جای خودش است و حتی شیطنتم را هم می‌کنم، با همه این‌ها، هرگز هوش‌وحواسم را از نقشم و جایگاه آن در متن جدا نمی‌کنم. همیشه در تمریناتم- هم در تئاتر و هم در سینما- برای نقش‌پذیری‌ام هدفم این بوده است که کارم را به‌سمتی ببرم که مخاطبم بفهمد من چه کار می‌کنم؛ برای همین، ابتدا خودم باید به این سمت بروم که نقش را واقعا بفهمم و به یک تحلیل برسم و بدانم که در نمایش یا فیلم چه‌کار باید بکنم. اگر بازیگری بداند که کارش در اثری که در آن بازی می‌کند چیست، به‌طور حتم تماشاگر هم او را راحت، باور، و با او ارتباط بر قرار می‌کند. من در تمام آثارم بر این نظر بوده‌ام که مخاطبم را راضی کنم و این موضوع همیشه برایم آرزو بوده است.

برای رسیدن به این آرزو روش ویژه‌ای داشته‌اید؟

بله. من از انواع‌واقسام روش‌ها و شگردهایی که بلدم، در آثارم استفاده می‌کنم. نقش هر شخصیتی را که ‌خواسته‌ام بازی کنم، ساعت‌ها درباره‌اش مطالعه ‌کرده و برای نقشم، زندگی‌نامه ‌نوشته‌ام که این کاراکتر کیست و دارای چه پیشینه‌ای است و حالا به کجا رسیده است. کجا بزرگ شده، کجا تربیت یافته است و حالا کجا زندگی می‌کند. این موضوعات برای نقش‌پذیری به من کمک می‌کند. من تمام زوایای پنهان و آشکار نقشم را یادداشت و از همه آن‌ها به‌موقع استفاده می‌کنم و هیچ‌وقت نمونه‌برداری نمی‌کنم که مثل همان را بازی کنم و همیشه سعی می‌کنم با کدهای شناسایی‌ای که از آن شخصیت پیدا می‌کنم، دوباره خودم آن را خلق کنم.

در طول این سال‌ها، معمولا چگونه متوجه ‌شده‌اید که در خلق درست شخصیت‌ها موفق بوده‌اید؟

از مردم. از برخوردهای آن‌ها به‌خوبی متوجه می‌شوم که چقدر با نقشم ارتباط برقرار کرده‌اند. گاهی از نظرهای همین مردم کوچه و بازار چیزهایی یاد گرفته‌ام که در نقش‌آفرینی کارهای بعدی‌ام، کمک زیادی به من کرده است.

اگر نقشی آن اندازه که شما بخواهید، جا برای مانور نداشته باشد، چه می‌کنید؟

من تمام کارهایم را انتخاب می‌کنم، حتی قبل از انقلاب هم در هر کاری بازی نمی‌کردم. تا سناریویی را نخوانم و با آن ارتباط بر قرار نکنم، آن را قبول نمی‌کنم. من نقشی را بازی می‌کنم که بتوانم آن را خوب بازی کنم و بدانم جای مانور دارد.

نقش کوچک و بزرگ در انتخابتان موثر است؟

نه. من حتی نقش‌های کوچک را بیشتر می‌پذیرم.

بعد از انتخاب کار، چه روشی برای نزدیک شدن به نقشتان و ایفای آن دارید؟

وقتی نمایشنامه یا فیلم‌نامه‌ای را می‌خوانم، اگر از آن خوشم بیاید، می‌آیم روی نقشی که قرار است آن را ایفا کنم، متمرکز می‌شوم تا ببینیم آیا می‌توانم آن را خوب بازی کنم یا نه. اگر احساس کنم که نمی‌توانم، به هیچ‌وجه قبولش نمی‌کنم.

معمولا، نقش کارگردان در هدایت شما چه میزان است؟

کاراکتر را من خلق می‌کنم ولی می‌گذارم او هم نظرش را به من بدهد. با او حرف می‌زنم و می‌پرسم که از من چه می‌خواهد. درنهایت کاری را که او بگوید، انجام می‌دهم. بدون اجازه او کاری را نمی‌کنم و می‌گذارم راحت مدیریتش را اعمال کند.

دیدگاهتان درباره بازیگری چیست؟

بازیگری هنر بسیار دشواری است ولی من معتقدم که موفق شدن در بازیگری راحت است، فقط کمی‌ تلاش و پشتکار می‌خواهد که به نظر می‌رسد تداوم چنین تلاشی، سخت ‌باشد. از من خواستند زندگی‌ام را برای کتاب آقای بازیگر بنویسم. وقتی آن را نوشتم و به همه جزئیاتش پرداختم، تازه آنجا بود که فهمیدم در این سال‌ها چه دوران سختی را در عرصه این هنر گذرانده‌ام

***

بدرود عزت خان!

هنرمندان برجسته کشور با یادی از عزت‌ا... انتظامی به سوگ او نشستند

﷯صبح جمعه، ٢۶ خرداد ٩٧، طبق عادت گوشی موبایل را روشن می‌کنم و وارد فضای مجازی می‌شوم. همه‌جا صحبت از عزت سینمای ایران است و همه عکس‌ها حاکی از خاطرات ٩۴ ساله عمر با عزت اوست. نقش‌هایش، دیالوگ‌هایش و نقل‌قول‌هایش... . «آقای بازیگر» چند ساعت پیش از دنیا رفته است و از هنرمندان و مسئولان گرفته تا دوست و فامیل و آشنا همه در اندوه فقدان این هنرمند بزرگ سینما و تلویزیون در فضای مجازی سوگواری می‌کنند. از همان ساعات ابتدایی علی نصیریان رفیق، یار و همسایه و همکار دیرینه آن مرحوم، به همراه رضا کیانیان که در فیلم «خانه‎ای روی آب» نقش پسرش را بازی می‌کرد، در خانه‌اش حاضر شدند. پرویز پرستویی نیز نخستین واکنش اینستاگرامی را به درگذشت این هنرمند نشان داد و نوشت: «عزت سینمای ایران رفت.» ایرج راد، رئیس هیئت مدیره خانه تئاتر، نیز که به‌همراه نصیریان و کیانیان در خانه مرحوم انتظامی حاضر شده ‌بود، طی مصاحبه‌ای به مهر گفت: تلاش همه اعضای خانه تئاتر و خانه سینما بر این است که مراسمی باشکوه و درخور جایگاه هنری عزت‌‌ا... انتظامی برای مراسم بدرقه این هنرمند برگزار شود. شاید خالی از لطف نباشد دانستن این مهم که عزت‌ا... انتظامی خالق نقش‌های ماندگار سینمای ایران چند‌سال پیش خانه‌اش را در بولوار اندرزگو تهران به موزه تبدیل کرد و پس از آن در خانه‌ای دیگر زندگی می‌کرد.

ابراز تأسف چهره‌های شاخص کارگردانی

اصغر فرهادی در صفحه اینستاگرامش با انتشار عکسی از خود و انتظامی نوشت: نام با شکوه عزت‌ا... انتظامی با بازی‌های به یادماندنی، و بالاتر از آن اخلاق پدرانه و منش احترام‌برانگیزش همیشه در یادها باقی می‌ماند، هرچند جای خالی او هرگز پر نخواهد شد. حسن فتحی نیز در صفحه اینستاگرامش نوشت: چهره فراموش نشدنی تاریخ سینمای ایران به کاروان هجرت پیوست. روحت شاد آقای بازیگر.رخشان بنی اعتماد، کارگردان فیلم «روسری آبی»، با انتشار عکسی از این فیلم در سکانسی که مرحوم انتظامی به همراه فاطمه معتمدآریا و دخترش باران کوثری حضور دارند، از درگذشت این هنرمند پیشکسوت ابراز تأسف کرد.تهمینه میلانی نیز این مصیبت را به خانواده انتظامی، خانواده هنر و هنردوستان تسلیت گفت.

هنرمندان مشهدی در سوگ انتظامی

سعید سهیلی کارگردان سرشناس مشهدی، با انتشار عکسی از مرحوم انتظامی و مرحوم دری در اینستاگرامش نوشت: همه از او هستیم و به سوی او می‌رویم.برزو ارجمند با انتشار عکس‌نوشته «عالی‌جناب بدرود» به خبر درگذشت انتظامی واکنش نشان داد.

حامد بهداد نیز با به اشتراک گذاشتن دقایقی انتقادی از فیلم «ستارخان» که با دیالوگ ماندگار حیدرخان عمواقلی به تاراج خاک سرزمین ایران در دوران مشروطه اشاره دارد، تأسف خود را به این ضایعه نشان داد.کیوان ساکت، آهنگ‌ساز و نوازنده تار، با انتشار ویدیویی از فیلم «مینای شهر خاموش» در صفحه مجازی خود نوشت: خبری تلخ، دیگر هنر سینمای ایران عزت ندارد. همچنین ساره بیات با انتشار عکسی در اینستاگرام خود مراتب احترام خود را به این هنرمند پیشکسوت ادا کرد.

٩۴ سال عمر با عزت

ابراهیم حقیقی، گرافیست نام‌آشنای کشورمان، با انتشار عکسی متفاوت درگذشت آقای بازیگر را تسلیت گفت. حقیقی پرتره‌ای را که خودش از مرحوم انتظامی طراحی کرده است در اینستاگرامش گذاشت و نوشت: ٩۴ سال عمر با عزت. باران کوثری، از معدود هنرمندان نسل جدید که تجربه همکاری مشترک با استاد انتظامی را در کارنامه دارد، با انتشار عکسی از فیلم «روسری آبی» به خاطرات دوران بازیگری‌اش با انتظامی و درس‌هایی که از او گرفته است اشاره کرد و خطاب به انتظامی نوشت: در فیلم روسری آبی تمام مدت تلاش می‌کردم تأیید شما را در بازی‌ام بگیرم و ثابت کنم بازیگر خوبی هستم.همچنین بهرام رادان با انتشار عکسی از بازی مشترکش با عزت‌ا... انتظامی در فیلم «زادبوم» که یکی از آخرین فیلم‌های سینمایی اکران شده از این هنرمند در دهه ٨٠ است، نوشته است: بدرود عزت خان! آقای بازیگر شما تا ابد جاودانه‌اید.مهناز افشار نیز از جمله هنرمندانی است که درگذشت عزت‌ا... انتظامی و ضیاءالدین دری را هم‌زمان تسلیت گفته و نوشته است: خوب‌ها می‌روند.سحر دولتشاهی نیز که در همان ساعات ابتدایی درگذشت استاد انتظامی، به این ضایعه واکنش نشان داد، در اینستاگرام خود خطاب به این هنرمند نوشت: بازیگری عشقی است که اگر مثل شما با عشق به آن مشغول باشی با این همه انتخاب‌های درست و اجراهای مسلط و نقش‌های به یاد ماندنی، برای مردم عزیز و انگار عضوی از خوانواده‌شان می‌شوی. من از بچگی‌هایم این احساس را به شما داشتم. پوریا شکیبایی، پسر مرحوم خسرو شکیبایی، نیز ویدیو درخور توجهی از مرحوم پدرش و استاد انتظامی منتشر کرده که توسط هنرمندان دیگری از جمله نوید محمدزاده بازنشر شده است. این فیلم بخشی از سخنرانی انتظامی در کنار خسرو شکیبایی را به تصویر می‌کشد که در آن از شکیبایی، برای اینکه هرسال روز معلم را به‌ او تبریک می‌گوید، تشکر می‌کند.حالا شاید باید منتظر پست اینستاگرامی مجید انتظامی در سوگ پدر بود، او که آخرین عکس منتشر شده در صفحه مجازی‌اش مربوط به درگذشت ناصر ملک مطیعی است.لازم به ذکر است مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد انتظامی به نقل از ستاد برگزاری مراسم تشییع این مرحوم، یکشنبه ۲۸ مرداد از مقابل تالار وحدت برگزار و پیکر او در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده می‌شود. یادش گرامی و نامش جاودان

***

عجب کارکشته است این بابا...!

 ورود «آقای بازیگر» به تئاتر و سینما در گفته‌های عزت‌ا... انتظامی

عزت‌‌ا... انتظا‌می‌ درحالی روز گذشته در نودوچهارسالگی درگذشت که او را از ماندگارترین چهره‌های هنر این مرزوبوم ‌می‌دانیم. او را اولین‌بار حدود ١٠سال پیش دیدم. داور جشنواره ملی تئاتر ماه بود و دربین اجرای دو نمایش در دفتر زنده‌یاد دکتر سعید کشن‌فلاح، مدیر مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری کشور، نشسته بود. میوه ‌می‌خورد و خاطره ‌می‌گفت. صدای خنده‌های شیرینش را به یاد دارم. من در را کمی‌ باز کردم و علامتی به دکتر دادم. او به‌دلیل اینکه در آن زمان مسئول تئاتر حوزه هنری خراسان رضوی بودم، مرا ‌می‌شناخت. دعوتم کرد: «سید! بیا داخل.» خجالت کشیدم و نرفتم. در دستش سیبی بود. آورد، بهم داد و گفت: «جانم! بیا تو.» گفتم: خیلی دوست دارم با استاد انتظا‌می‌ مصاحبه کنم. دکتر شرایط مصاحبه را فراهم کرد ولی گفت فقط ١٠دقیقه. ‌می‌دانستم که گفت‌وگو با او برایم کار سختی خواهد بود؛ چون ۵٠سال فعالیت او با آن‌ همه تجربه در ١٠دقیقه نمی‌گنجید.

عصر روز بعد مقابلش نشستم و گفتم: مشهدی هستم. خندید. گفتم: از هنرمندان تئاترم. گفت: برو تئاتر ببین. چرا این‌قدر اصرار داری کار رسانه‌ای بکنی؟ گفتم: گفت‌وگوی من با شما نیز بخشی از فعالیت‌های تئاتری به‌شمار می‌آید.

با احساس گفت: تئاتر؟ من هم بچه تئاترم. در خانه‌ای به دنیا آمدم که پشت سالن تئاتر سنگلج قرار داشت. در یک خانواده پرجمعیت. مادرم ١۴بچه به دنیا آورد که ۵نفر آن‌ها در همان کودکی مردند. الان پنج برادریم و چهار تا هم خواهر. تحصیلات ابتدایی‌ام هم در همان محله و در مدرسه عنصری شروع شد. اواخر دوران ابتدایی و فکر کنم حدود ١٣سالم بود که برای اولین‌بار با پاتوق بچه‌تئاتری‌های لاله‌زار آشنا شدم.

عزت‌‌ا... انتظا‌می‌ با همان لهجه شیرین تهرانی اصیلش از هم‌دوره‌ای‌های هنرمندش مانند هوشنگ بهشتی، نصرت کریمی‌ ‌و کهنمویی نام برد که با آن‌ها در دبیرستان صنعتی آشنا شده است: «در همان زمان عشقم بازیگری بودم اما به موسیقی سنتی هم علاقه داشتم و دور از چشم پدرم، گاهی سنتور هم می‌زدم. او به‌شدت مخالف این‌گونه کارها بود. اگر هم در آن سن‌وسال اجازه داشتم گاهی به تئاتر بروم، به‌خاطر این بود که فکر می‌کردند می‌روم در تماشاخانه‌های تئاتر کار برقی بکنم! یک‌بار پدرم فهمید من در نمایشنامه رادیویی نقشی را خوانده‌ام. ناراحت شد و دعوا راه انداخت اما ٢٠شهریور١٣٢٠ وارد لاله‌زار شدم و با تئاترهای تخته‌حوضی کارم را به‌صورت حرفه‌ای و رسمی‌ آغاز کردم.»

وی در ادامه، از وضعیت تئاتر آن زمان و ارتباطش با عبدالحسین نوشین گفت: در آن ‌زمان نام همه تئاترها، تماشاخانه بود؛ به‌طور مثال می‌گفتند تماشاخانه کشور، تماشاخانه هنر، تماشاخانه فرهنگ و... وقتی نوشین در سال١٣٢۶ به ایران آمد، اسم تماشاخانه فرهنگ را تغییر داد و «تئاتر فرهنگ» گذاشت. شروع آشنایی من با عبدالحسین نوشین با کلاس‌های او بود و همین کلاس‌های آموزشی بود که مسیر فعالیت‌های هنری مرا تعیین کرد. من در کلاس‌های نوشین، فن‌ بیان یاد گرفتم و شخصیت‌سازی و کاراکترشناسی را هم از او آموختم. در آنجا نمایش‌های بسیاری چون «مستنطق» را بازی کردم. من در شروع کار با اغلب کارگردان‌های تئاتر کار می‌کردم اما در کارهای علی نصیریان و جعفر والی بیشتر بازی ‌کردم. اغلب کارهایی که من کارگردانی کردم، در گروه مردم بود؛ مانند نمایش‌های «بهترین بابای دنیا»، «خشت اول»، «شادروان مادرخانم»، «دوسر پل» و چند تای دیگر که الآن یادم نمی‌آید.

گفت‌وگوی من با عزت سینمای ایران خاطرات شیرینی به‌همراه داشت. او همان سال، حدود ٨۴سال داشت و به‌سختی راه ‌می‌رفت و خیلی سریع خسته ‌می‌شد. هنوز گفت‌وگوی ما از نقطه ابتدایی خود خارج نشده بود که او گفت دیگر نمی‌تواند ادامه بدهد و مجبور شدیم گفت‌وگو را در آن روز پایان دهیم اما همان شب از زنده‌یاد کشن‌فلاح که در همان زمان رئیس دانشگاه هنر بود، خواهش کردم واسطه شود تا فردا با این بازیگر بزرگ گفت‌وگویم را ادامه بدهم. تا فردای آن روز من در تب‌وتاب بودم که آیا بازهم ‌می‌توانم مقابل آقای بازیگر کشورم بنشینم یا خیر؟ خوشبختانه شرایط مهیا شد و بازهم گفت‌وگوی ما با لبخند آقای بازیگر آغاز شد. او در ابتدا گفت: «از سال١٣۵۶ دیگر به تئاتر نیامدم و به‌سمت سینما گرایش یافتم و اولین بازی‌ام در فیلم، حدود سال۴۴ بود. «گاو» اولین فیلمم نبود ولی با این فیلم بود که مطرح شدم؛ البته گاو قبل از اینکه فیلم شود، تله‌تئاتر بود که از تلویزیون آن زمان هم پخش شد، با همان بازیگران. آن تله‌تئاتر هم آن زمان با اقبال عمو‌می‌ روبه‌رو شد. خیلی‌ها مانند جلال آل‌احمد بر آن نقد نوشتند. جلال درباره من نوشته بود: عجب کارکشته است این بابا!»

انتظا‌می‌ هرچند تئاتر را عاشقانه دوست دارد، جایگاه خاصی برای سینما قائل است. آن روز به‌دلیل خستگی عزت‌‌ا... انتظا‌می‌ بازهم گفت‌وگوی ما ناتمام ماند. بازهم با سماجت، من در روز سوم مقابلش نشستم و درباره روش‌های بازیگری‌اش به‌خصوص در تئاتر با او گفت‌وگو کردم که در همین صفحه آن را ‌می‌خوانید. گفت‌وگوی یک‌ساعته ما سه روز طول کشید. از آن جشنواره آنچه در ذهن من باقی مانده است، او و گفته‌هایش است.

حالا ما مانده‌ایم و هنرنمایی او در فیلم‌های «گاو»، «آقای‌ هالو»، «ستارخان»، «حاجی واشنگتن»، «کمال‌الملک، «اجاره‌نشین‌ها»، «شیر سنگی»، «کشتی آنجلیکا»، «هامون»، «بانو»، «خانه خلوت»، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»، «روز فرشته»، «روسری آبی»، «گراندسینما»، «گاو خونی»، «جایی برای زندگی»، «حکم»، «ستاره‌ها»، «دیوانه‌ای از قفس پرید»، «روز واقعه»، «خانه عنکبوت»، «خانه‌ای روی آب»، «شب»، «مینای شهر خاموش»، «زادبوم»، «چهل‌سالگی» و... .

 
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی