کد خبر : 88545
/ 06:27

سلمان پاک در برابر قضاوت‌‌‌های ناپاک

مورخان و مفسران سلمان را همواره از ممتازان صدر اسلام دانسته‌اند. سبقه اخلاقی و سجایای فکری، او را از مقربان و نیز محرمان خانواده پیامبر(ص) قرار داد...

سلمان پاک در برابر قضاوت‌‌‌های ناپاک

شهرآرا آنلاین - دکتر سید اسماعیل‌هاشمی رکاوندی| مورخان و مفسران سلمان را همواره از ممتازان صدر اسلام دانسته‌اند. سبقه اخلاقی و سجایای فکری، او را از مقربان و نیز محرمان خانواده پیامبر(ص) قرار داد تا جایی که رسول خدا (ص) و امام‌‌علی(ع) اسراری را که دیگران قدرت تحمل آن را نداشتند، به وی می‌‌گفتند. او آغازگر پیوند تمدن ایرانی و اسلام بوده است و با اسلام آوردنش برای نخستین بار هوش و استعداد ایرانیان در خدمت اسلام قرار گرفت تا تمدن ایرانی با ‌اندکی وقفه مرکز ثقل دین اسلام قرار گیرد. اما موضوعی که بیش از همه در دوران مختلف موجب انحراف افکار عموم بود و هست، تحلیل نادرست در خصوص نقش او به‌عنوان شخصیتی ایرانی در جریان فتوحات اسلامی است. 

البته مخالفان سلمان را ٢ جریان فکری تشکیل می‌‌دادند: یکی مشرکان و مخالفان پیامبر (ص) بودند (چون مشاورت او در جریان جنگ خندق موجب پیروزی پیامبر (ص) و هزیمت دشمنان اسلام برای همیشه شده بود)، دوم کسانی چون مورخان ضدعروبت شعوبی که مخالفتشان به سبب حضور او در جنگ قادسیه و نهاوند بود که به شکست ایرانیان و سقوط تیسفون، پایتخت آن‌ها، انجامید. در عصر کنونی هم گاه برخی به دنبال کاستن از شخصیت سلمان هستند درحالی‌که واقعیت امر چیز دیگری است. سلمان صحابه پیامبر (ص) و از یاران نزدیک حضرت امیر (ع) بوده است. در عصر فتوحات بنا به دستور حضرت علی (ع) به‌رغم انتقاد از خلیفه اول و دوم در امر جانشینی، در مسائل سیاسی و نظامی حضور مستقیم و فعالی داشته است، به‌طوری‌که برخی مورخان واقع‌بین بر آن هستند که اگر سلمان و دیگر یاران حضرت امیر (ع) در جریان جنگ اعراب با ایرانیان حضور نداشتند، میزان خسارات و تلفات و نیز انحرافات آسیب‌رسانی قومی به ایرانیان به چندین برابر می‌‌رسید. حضور پررنگ صحابه حضرت امیر (ع) -از سلمان گرفته تا ابوذر و عمار یاسر- در جریان فتوحات و به‌دست‌گیری سمت‌های سیاسی و نظامی موجب شده است نگرش مردم ایران به اسلام از شکل قومی‌گرایی و نگاه ستیزجویانه، تبدیل به یک نهضت حق‌طلبانه شود و مردم ایران دین اسلام را به عنوان محور اصلی زندگی خود پذیرا باشند. حضور سلمان به عنوان اولین حاکم اسلامی در مداین یا همان تیسفون با آن پیشینه بردگی وی، ارمغان تازه‌ای بود مبنی بر اینکه جامعه بی‌طبقه اسلامی در بین‌النهرین ظهور کرده است. این امر به‌ویژه در عصر حکومت حضرت علی‌ (ع) بیش از همه تجلی پیدا کرد. سلمان در سال ٣۶ قمری از دنیا رفت اما سیاست و رفتار و منش وی سرلوحه بسیاری از حاکمان و اهل دین و فضیلت گردید. این صحابه پیامبر (ص) هیچ‌گاه از موقعیت خود سودی نبرده بود، به نحوی که نقل شده در ایام والیگری‌اش در تیسفون زنبیل می‌‌بافت و از حاصل دسترنج خود امرارمعاش می‌‌کرد. این چنین بود که سلمان به‌عنوان شخصیت جاوید در تاریخ ماندگار شد و به تعبیر مرحوم دکتر شریعتی سلمان پاک باقی ماند. 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی