کد خبر : 88824
/ 06:49

«کوه‌مرگ» مشهد به روایت پلنگ برفی

گپ و گفت با جواد نوروزی، هیمالیانوردی که برجسته‌ترین کوه‌نورد مشهد است، بهانه این مصاحبه روز جهانی کوه‌نوردی بود

«کوه‌مرگ» مشهد به روایت پلنگ برفی

شهرآرا آنلاین - مرتضی اخوان  - جورج مالوری، کوه‌نورد پُرآوازه انگلیسی، در پاسخ به این پرسش که چرا به کوه می‌رود، پاسخ داده بود: «چون قله آن بالاست.» کوه، این میدان ورزش کوه‌نوردان برای عده‌ای که با آن مأنوس‌اند، همچون زندگی است؛ زندگی‌ای که در آن عشق و لذت هم‌آوایی و زیستن با طبیعت خداوندی هست، خطر و ریسک آسیب و مرگ هم همچنین. روز ملی کوه‌نوردی بهانه‌ای بود تا پای حرف‌ها و درددل‌های یکی از چهره‌های شاخص کوه و کوه‌نوردی در مشهد بنشینیم. جواد نوروزی، فاتحِ مشهدی اورست، که لقب پلنگ‌برفی را با خود یدک می‌کشد، به تحریریه شهرآرا آمد و از رازهای زندگی با کوه و گلایه‌هایش از کوه‌خواری‌های اطراف مشهد گفت. پلنگ برفی با این جمله صحبت‌هایش را آغاز کرد: «کوه گر روشن و گر تاریک است / تا بخواهی به خدا نزدیک است».

 

زندگی یک کوه‌نورد حرفه‌ای که تمام عمرش را در فضای کوه بوده، چطور است؟

زیباست. زندگی در کوه به شما یاد می‌دهد که هیچ نیستی. کوه‌ها با عظمتشان به تو می‌فهمانند که در مقابل این جلال و شکوه، هیچ نیستی. آن‌وقت دنیا برایت زیباتر می‌شود. وقتی از کوه برمی‌گردی تازه می‌فهمی که چقدر کوچک هستی. زبان کوه، زبان همدلی و عشق است و شما می‌توانید این را در زندگی شهری‌تان جاری کنید.

 

کوه عزیزان زیادی را از شما گرفته است؛ هم‌نوردان و دوستانی که با آن‌ها سال‌ها زندگی کردید. نمونه‌اش همین حادثه اشتران‌کوه. چطور می‌شود که باوجود‌این هنوز به کوه عشق می‌ورزید؟

کوه قسمتی از زندگی است. کوهستان یک موسیقی برای شما ‌می‌نوازد. کسی موفق است که با این موسیقی به‌درستی برقصد. ممکن است این موسیقی چهچهه بلبل باشد، صدای رودخانه باشد یا بهمن! آیا زندگی مرگ ندارد؟ ریسک ندارد؟ شما مطمئنید از طول یک خیابان که رد می‌شوید، ماشینی به شما نمی‌زند؟ زندگی هم یک ریسک است.

 

و شما این ورزش را انتخاب کردید...

کوه تنهاورزشی است که در آن نیاز ندارد کسی را مغلوب کنی. در کوه برای اینکه پیروز شوی، دست هم‌نوردت را می‌گیری تا او زودتر از تو به قله برسد. من ورزشی را انتخاب کردم که در آن زندگی‌کردن را یاد می‌گیرم.

 

این علاقه از کودکی همراه شما بود یا بعدتر به‌سمت کوه‌نوردی حرفه‌ای رفتید؟

از همان شش‌هفت‌سالگی اولین کوه‌ها را با پدرم رفتم. پدرم اهل کوه بود. بعدترها هم کوه‌نوردی حرفه‌ای را از اواخر دهه60 با هیئت کوه‌نوردی آغاز کردم.

 

و امروز لقب پلنگ‌برفی را به شما داده‌اند. این لقب را به چه کسانی می‌دهند؟

پلنگ برفی را به کسانی می‌دهند که 5 قله بیش‌از 7هزار متر منطقه شوروی سابق شامل لنین، خانتانگری، کمونیزم، کوژونفسکایا و پوبدا را فتح کرده باشند. مرحوم مهدی عمیدی و مرتضی غلامپور از مشهد هم این لقب را گرفته بودند که هر دو به رحمت خدا رفته‌اند.

 

شما درحال‌حاضر تنهامشهدی هستید که این عنوان را با خود یدک می‌کشید؟

بله. فتح قله‌های بالای 7هزار دشوار است. خدا خواست و موفق شدم به این مهم دست پیدا کنم. البته فتح اورست همیشه برایم حال‌وهوایی دیگر داشته است.

 

تنهاپلنگ‌برفی بازمانده مشهدی شرایط کوه‌نوردی مشهد و استان را چطور می‌بیند؟

کوه‌نوردی استان بیمار است. نه کوه دارد، نه بودجه و نه امکانات. می‌توانم بگویم امروز کوه‌نوردی خراسان در مظلومیت تمام است. اگر هم شما نام و آوازه‌ای از کوه‌نوردی مشهد در ایران می‌بینید، به‌خاطر غیرت خود بچه‌های کوه‌نورد است. کوه‌نوردی مشهد امروز با غیرت بچه‌ها سرپا مانده است.

 

چطور؟

چون ارتفاعات حاشیه شهر مشهد را قلع‌وقمع کردند. ارتفاعات شمال غرب مشهد قربانی کوه‌خواری شد و زمین ورزش کوه‌نوردی را که همان کوه باشد، از ما گرفتند. تمام کوه‌ها را جاده‌کشی کردند؛ به شکلی که وقتی منِ کوه‌نورد به ارتفاعات اطراف مشهد می‌روم، از صدای موتورکراس‌ها دیگر آرامش ندارم.

 

ورزش کوه‌نوردی پول می‌خواهد؟

ورزش کوه‌نوردی 4 سطح دارد. سطح اول کوه‌روی است که شما با خانواده می‌توانید ناهارتان را بردارید و بروید در دامنه کوه بخورید. این بخش هزینه ندارد. سطح دوم کوه‌پیمایی است. شما در این بخش می‌توانید به کوه‌های اطراف شهرتان بروید و در کوه پیمایش داشته باشید؛ اما در سطح سوم و چهارم هزینه‌ها بسیار بالاست. شما در سطح سوم که کوه‌نوردی است، نیاز به تجهیزات و ابزار دارید که بسیار گران‌قیمت است. در سطح چهارم هم که کوه‌نوردی صعودهای بلند و برون‌مرزی است، هزینه یک کفش حداقل 12میلیون تومان است.

 

حمایتی ازسوی هیئت‌ و فدراسیون درزمینه تأمین هزینه‌های تجهیزات صورت می‌گیرد؟

هیچ حمایتی صورت نمی‌گیرد. من بارها برای خرید تجهیزات وام گرفتم و ماشینم را فروختم. هیئت و فدراسیون بیشتر برای کارهای اداری هستند و حمایت مالی نمی‌کنند.

 

یک زمانی برای فتح اورست اسپانسر داشتید. چرا اسپانسرها به سوی ورزش کوه‌نوردی نمی‌آیند؟

چون دیده نمی‌شوند. خیلی‌ها می‌گویند کوه‌نوردی مسابقه ندارد و قهرمانی نیست، اما من می‌گویم وقتی یک کوه‌نورد با رفتار و سکناتش می‌تواند فرهنگ یک مملکت را ترویج دهد، مگر ارزشش کمتر از مدالی است که یک قهرمان در رشته‌های دیگر برای کشورمان می‌آورد؟! ما بیش از 50 رشته ورزشی در کشور داریم که فدراسیون دارند، اما فقط سه‌چهار رشته هستند که بودجه دارند. صنایع هم حاضر نیستند از کوه‌نوردان حمایت کنند.

 

و با این وضعیت حال کوه‌نوردی استان خوب نیست...

اصلا خوب نیست. روز کوه‌نوردی بهانه خوبی است تا توجه مردم را به این عظمت لایزال خداوندی جلب کنیم. به مسئولان که نمی‌خواهند بفهمند بگوییم که کوه‌نوردی ورزشی است که صدبرابر فوتبال و رشته‌های مثل آن می‌تواند برای خانواده‌ها و نشاط اجتماعی تأثیرگذار باشد. کمی هم به آن توجه کنید.

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی