کد خبر : 89260
/ 07:44

فتح روم توسط فشن‌شوها

نگهداری از موزه‌ها و بناهای تاریخی ایتالیا برای دولت به‌صرفه نیست

فتح روم توسط فشن‌شوها

شهرآرا آنلاین -  واگذاری بخش‌های دولتی به شرکت‌های خصوصی در ایران و البته دیگر نقاط جهان به‌سرعت درحال پیشرفت است. کارخانه‌ها، شرکت‌های بزرگ تجاری، اماکن ورزشی، مراکز حوزه پولی و مالی و بسیاری بخش‌های دیگر از دولت به بخش خصوصی واگذار می‌شوند و آنچه برای دولت باقی می‌ماند سرمایه و حق نظارت است. اما وقتی صحبت از گنجینه‌های ملی و میراث فرهنگی یک کشور می‌شود، آیا واگذاری‌ها به بخش خصوصی همان مسیر همیشگی را دنبال خواهد کرد؟

ایتالیا که میراث تاریخی و ملی آن به دوران حکومتِ قدرتمندِ روم باستان بازمی‌گردد، یکی از غنی‌ترین کشورها در حوزه میراث فرهنگی و تاریخی است. موزه‌ها، بناهای باستانی، شهرهای تاریخی، اشیا و مدارکی که هرکدام از آن‌ها بیش از میلیون‌ها دلار ارزش دارند، در این کشور نگهداری می‌شود. ٢جنبه ملی‌ و ارزشمند‌ بودن میراث تاریخی ایتالیا، واگذاری این بخش به شرکت‌های خصوصی را با اما و اگرهایی همراه می‌کند.

به گزارش گاردین، مقام‌های دولتی ایتالیا در چند سال گذشته تلاش کرده‌اند بهره‌برداری قسمتی از گنجینه‌های ملی خود را به بخش خصوصی واگذار کنند. به همین منظور اقداماتی برای حضور بخش خصوصی در موزه‌های مشهور اوفیتزی در فلورانس و بورگز در رُم انجام شد. ورود بخش خصوصی به بناهای تاریخی و موزه‌های ایتالیا از سال‌٢٠١۴ و با دستور مستقیم نخست‌وزیر وقت ایتالیا ماتئو رنتسی، انجام و جذب سرمایه‌گذار بخش خصوصی در حوزه ساخت موزه‌ها آغاز شد. دولت ایتالیا اعلام کرد که شرکت‌های داخلی و بین‌المللی می‌توانند برای ساخت موزه‌ها با دولت همکاری کنند.

در آن سال‌ها موزه‌ها و بناهای تاریخی درآمد بسیاری اندکی داشتند. برای مثال روزنامه ایتالیایی لا ریپابلیکا در سال‌٢٠١٣ گزارش داده بود که درآمد این بخش، ٣٨٠‌میلیون یورو بوده که فقط ٣٠‌میلیون‌یورو از آن به‌عنوان سود قابل ارزیابی است. این میزان سود برای هر ایتالیایی تنها ۵٠‌سنت در طول سال است.

در مقایسه با این آمار، موزه لوور در پارس که مونالیزا، نقاشی مشهور لئوناردو داوینچی ایتالیایی نیز در آن نگهداری می‌شود، در همان سال ٢.۵ میلیارد یورو درآمد داشته است. حتی رستورانِ موزه متروپولیتن نیویورک به‌تنهایی به‌اندازه مجموع موزه‌های ایتالیا درآمد دارد.

هزینه نگهداری از میراث فرهنگی و تاریخی در کشورهایی با غنای تاریخی قابل‌توجه، مانند ایتالیا و یونان، چنان زیاد است که پرداخت آن برای دولت امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل بخش‌های خصوصی و افراد حقیقی در نگهداری این مکان‌ها مشارکت می‌کنند. برای مثال، مجموعه تاد، که در حوزه مُد و لباس فعالیت می‌کند، در‌ازای فرصت اجرای شوی لباس، هزینه پاک‌سازی کولوسئوم را پرداخت یا شرکت فِندی، فواره تروی در رم را در‌ازای امتیازی مشابه بازسازی کرد. شرکت‌ها و اشخاص دیگری نیز از امارات، آلمان و آمریکا در این بخش سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

بهره‌برداری از امکانات جنبی موزه‌ها بخش اصلی واگذاری این حوزه در ایتالیاست و اشیا و متعلقات موزه‌ها در برخی از این واگذاری‌ها به بخش خصوصی واگذار نمی‌شود. در تغییر و تحولاتی که فرانچینی در سال‌های ٢٠١٣ و ٢٠١۴ در بخش گردشگری ایتالیا به وجود آورد، شرکت‌های خصوصی برای گسترش بخش‌های خصوصی داوطلب می‌شدند و به‌ازای سرمایه خود، بهره‌برداری از بخش‌های جنبی این موزه‌ها به آن‌ها اختصاص پیدا می‌کرد. برای مثال بخش خصوصی برای توسعه فیزیکی یک مکان تاریخی سرمایه‌گذاری می‌کند و درآمدهای رستوران‌ها، فروشگاه‌ها و مواردی مانند آن را کسب می‌کنند. در یکی از این موارد، شرکت سامسونگ درازای فرصت‌های تبلیغاتی، بیش از نیم‌میلیون دلار در موزه گالری دِلاآکادمیا در ونیز سرمایه‌گذاری کرده است.

واگذاری موزه‌ها به بخش خصوصی با مخالفت‌هایی نیز همراه است. برخی کارشناسان تغییر چهره موزه‌ها و محوطه بناهای تاریخی را برای حفظ وجاهت این مراکز مناسب نمی‌دانند. حتی برخی مدیران به نشانه اعتراض از سمت خود استعفا کردند. مارکو پیه‌رینی، مدیر یکی از موزه‌های مودِنا در شمال ایتالیا، یک ماه پس از افتتاح نمایشگاه غذاهای ایتالیایی در این مکان، از سمت خود استعفا کرد. این برنامه توسط بخش خصوصی انجام می‌شد و در آن غذاهای بومی منطقه به نمایش گذاشته می‌شدند. دولت یونان نیز در سال٢٠١۴ و در دوران رکود اقتصادی تصمیم گرفت برخی بناهای تاریخی خود را به فروش برساند؛ اتفاقی که با اعتراض و تظاهرات گسترده‌ای در آتن مواجه شد. معترضان معتقد بودند مقامات آلمانی برای دریافت بدهی خود، یونان را برای فروش این اماکن تحت‌فشار قرار داده‌اند.

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی