کد خبر : 89673
/ 06:26

سیگار، تنقلات، شارژ و شاید مطبوعات!

وعده شهرداری: دخانیات حذف شود، اجاره بهای کیوسک ها صفر می شود

سیگار، تنقلات، شارژ و شاید مطبوعات!

شهرآرا آنلاین - قبل از همه‌گیر شدن فضای مجازی که -اخبار را به‌صورت شبانه‌روزی و البته فارغ از درست و غلط بودن دراختیار مخاطبان قرار می‌‌دهد- کارکرد اصلی دکه‌های روزنامه‌فروشی، فروش نشریات بود و درکنار آن، برخی تنقلات و دخانیات نیز به قول امروزی‌ها برای «جوری جنس» در این دکه‌ها به فروش می‌رسید. تا چند سال قبل، کارمندان و کاسبانی که ابتدای روز پیگیر اخبار بودند، از مشتریان دائمی دکه‌‌ها بودند اما حالا کسادی بازار جراید مکتوب، باعث شده است دکه‌داران، «جوری جنس» را فراموش کنند و فروش دخانیات و تنقلات را جدی‌تر از قبل دنبال کنند و به‌قولی به یک سوپرمارکت کوچک تبدیل شوند. 

با اصناف این شماره را به گشت‌وگذار در دکه‌های مطبوعات مشهد اختصاص داده‌‌ایم؛ شهری که از آن به‌عنوان دومین قطب رسانه‌ای کشور یاد می‌شود. برخلاف سال‌‌ها قبل، کرکره بیشتر دکه‌های مطبوعات، دیرتر از ساعات آغازبه‌کار هر روز بالا زده می‌شود؛ البته این رویه درمورد دکه‌هایی که در ایستگاه‌های اتوبوس یا چهارراه‌های شلوغ قراردارد، فرق می‌کند؛ شارژ من‌کارت، خرید تنقلات و سیگار اول صبح، عامل آغازبه‌کار زودهنگام این دکه‌هاست. به‌جز سیگار، شارژ من‌کارت و خرید تنقلات و سفته نیز به اقلام پرفروش این سال‌های دکه‌های مطبوعات، تبدیل شده است.

 

سیگار نباشد، اجاره جور نمی‌شود

در اولین مراجعه به‌سراغ دکه‌ای در خیابان سناباد می‌رویم. پیرمرد که روی صندلی قدیمی‌اش منتظر مشتری نشسته است، در جواب این سوال که چرا مطبوعات فروش خوبی ندارد، می‌گوید: فرهنگ کتاب‌خوانی و مجله خواندن دربین مردم، کم‌رنگ شده است، والا همه‌چیز که اخبار نیست.

قاسم نبی‌زاده درباره کسادی بازار این‌گونه می‌گوید: اگر درکنار مطبوعات، اجناس متنوع دیگر مانند سیگار را در برنامه فروشمان نداشته باشیم، اجاره دکه و پول برق تامین نمی‌شود. همه می‌دانند که نمی‌توان بدون فروش سیگار، مخارج را تامین کرد.

وی ادامه می‌دهد: بعضی دکه‌ها که در ایستگاه اتوبوس هستند، با فروش شارژ من‌کارت، درآمد خوبی دارند ولی در مسیرهای شلوغی مثل این خیابان که جای پارک موقت هم به‌سختی پیدا می‌شود، نمی‌توان توقع فروش خوب داشت.نبی‌زاده که دکه‌اش در زیر سایه درختان بلند خیابان سناباد جاخوش کرده است، به سرمای آخر پاییز و زمستان اشاره می کند و می‌گوید: جنس بدنه این دکه‌ها از فلز و شیشه است و گاز هم نداریم. مجبوریم یا از بخاری برقی استفاده کنیم که قبض برق سر به‌ فلک می‌کشد یا با سرما بسازیم که گاهی از تحمل پیرمردی مثل من، خارج است.

دکه‌دار ایستگاه اتوبوس خیابان خیام اما به‌قدری سرش شلوغ است که وقت پاسخ گفتن به سوالاتم را ندارد. بیشتر مشغولیتش هم به‌خاطر فروش غیرمطبوعاتی است، فقط می‌گوید: دست ما که نیست؛ مردم روزنامه نمی‌خرند. بعد از اینکه جواب چند مشتری را می‌دهد، اضافه می‌کند: صاحب دکه نیست. عصر می‌آید.

جالب است که در ادامه گشت‌وگذارمان درمیان صاحبان این صنف، خیلی از متصدیان دکه‌ها در خیابان‌های مختلف، اعلام می‌کنند که دکه‌دار خودش تا عصر نیست و جایی دیگر مشغول به کار است.

رضا محروقی، دکه‌دار خیابان سیدرضی، هم علت فروش کم بعضی روزنامه‌ها را دیر رسیدن آن‌ها می‌داند و بیان می‌کند: ساعت مشخصی برای توزیع روزنامه وجود ندارد. بعضی روزنامه‌های مشهد مانند شهرآرا قبل از طلوع آفتاب توزیع می‌شود و فروش خوبی هم دارد اما روزنامه‌هایی که از تهران می‌آید، ظهر به دست ما  می‌رسد. 

در آن زمان هم مردم دیگر روزنامه نمی‌خرند. وی اضافه می‌کند: روزنامه‌هایی را که فروش نمی‌رود، با قیمت باطله می‌فروشیم؛ هرچند سود زیادی برای ما ندارد، ضرر هم ندارد.

 

سیگار؛ جنس اصلی دکه‌ها

سجاد عبادی هم که در بولوار امامیه قاسم‌آباد دکه‌ دارد، به دکه نان‌رضوی در همسایگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید: اگر سیگار و مطبوعات را از ما بگیرند، دیگر با دکه نان‌رضوی تفاوتی نداریم، درحالی‌که ما اجاره زیادی پرداخت می‌کنیم. وی با تاکید بر فروش خوب سیگار اظهار می‌کند: مطبوعات که درآمدی ندارد و فقط برای تکمیل بودن جنس، آن‌ها را می‌آوریم. اصل درآمد ما از سیگار است که متاسفانه نوسانات ارز روی قیمت آن هم تاثیر گذاشته و هر روز با قیمت جدیدی روبه‌رو می‌شویم.

او ادامه می‌دهد: از بعضی روزنامه‌ها که دیر به دست ما می‌رسد، فقط دو نسخه برمی‌داریم تا جنسمان جور باشد اما متاسفانه بعضی روزنامژ‌ها مرجوعی ندارد و اگر فروش نرود، مجبوریم با ضرر، آن‌ها را به بازیافتی بدهیم.

 

حذف سیگار، شدنی است

اما چرا حال ‌و روز دکه‌هایی که روزگاری برای خرید مطبوعات شلوغ و پرمشتری بود، به اینجا رسید؟ در این‌باره معاون اجرایی سازمان میادین و سامان‌دهی مشاغل شهری می‌گوید: درحال‌حاضر ١٨۶کیوسک مطبوعات در مشهد وجود دارد که آخرین قرارداد آن‌ها ٢٩اسفند سال٩۶ به پایان رسید، ضمن اینکه مبلغ کل قرارداد کیوسک، ٢٢٠میلیون تومان در سال است و دکه‌داران با افزایش ٢٠درصدی اجاره‌بها نیز مخالفت کرده‌اند.

محسن نعیمی‌مقدم ادامه می‌دهد: نبود قرارداد، باعث نظارت کمتری بر کار کیوسک‌های مطبوعات شده است، ضمن اینکه برخی متصدیان، کیوسک‌ها را به قیمت‌های بسیار سنگین به افراد دیگر اجاره می‌دهند؛ اجاره‌هایی که گاه به ۶میلیون تومان هم می‌رسد. همین عامل هم سبب شده است که مستأجران دکه‌ها برای فروش بیشتر به‌منظور تأمین اجاره‌بها، به فروش کالاهایی غیر از مطبوعات روبیاورند.نعیمی‌مقدم می‌افزاید: البته فروش سیگار در کیوسک‌های مطبوعات برپایه مصوبات کمیسیون بهداشت استان، ممنوع است و با حذف سیگار، دکه‌ها با کالاهای جایگزینِ دیگر قادر به گذران امور هستند، ضمن اینکه حذف دخانیات به اندازه‌ای اهمیت دارد که شهرداری اعلام کرده است درصورت حذف آن، اجاره‌بهای کیوسک‌ها صفر خواهد 

شد. وی تصریح می‌کند: براساس نظر دادستان و حوزه پیشگیری از جرم، رسیدگی و نظارت بر این امر به اتاق اصناف واگذار و مقرر شده است شهرداری دخالتی در این مسئله نداشته باشد؛ البته در این زمینه هنوز اتفاقی نیفتاده است و فروش انواع سیگار قاچاق هم در دکه‌ها دیده می‌شود.

درکنار تمام فایده‌هایی که روزگاری از حضور دکه‌های مطبوعات می‌بردیم، به‌نظر می‌رسد رفته‌رفته کارکرد اصلی این واحدهای فرهنگی به کارکردی شبه‌اقتصادی تبدیل می‌شود و شاید روزگاری نه‌چندان دور، قرار باشد به‌طور کامل با کارکرد واقعی این دکه‌ها خداحافظی کنیم. 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی