کد خبر : 89911
/ 07:49
هشدار یوریک‌کریم مسیحی درباره ابتذال زبان فارسی

عکسی که زبان، باز نمی‌کند

دومین جلسه از سلسله‌نشست‌های فرهنگی، هنری و پژوهشی «آن» برگزار شد.

عکسی که زبان، باز نمی‌کند

شهرآرا آنلاین - ضحی زردکانلو| دومین جلسه از سلسله‌نشست‌های فرهنگی، هنری و پژوهشی «آن» با حضور یوریک‌کریم مسیحی و با موضوع «مکالمه عکس و زبان پس از رمزگشایی»، شامگاه شنبه نوزدهم آبان‌ در بنیاد ملی امام‌رضا(ع) برگزار شد. پیش تر، اولین نشست این بنیاد با حضور محمد ستاری با موضوع «جامعه‌شناسی عکاسی‌ گردشگری» برگزار شده بود.

کیارنگ علایی، عکاس برجسته کشور، در ابتدای این جلسه هدف از برگزاری نشست‌های «آن» را ارتقای دانش بصری مخاطبان دانست و گفت: سعی می‌کنیم از این طریق، فضای مشهد را به پویایی بیشتر نزدیک کنیم. او با اشاره به اینکه نشست سوم «آن» با همراهی یکی از بانوان دانشمند در حوزه عکاسی ایران برگزار خواهد شد، خاطرنشان کرد: برای انتخاب و دعوت از میهمانان نشست‌های آن، از چند هفته پیش مطالعه و رایزنی می‌شود.

یوریک‌کریم مسیحی، نویسنده و عکاس ایرانی‌ارمنی است که کتاب‎های «رؤیا، خاطره، شادی و دیگران»، «درجهت عکس»، «عکس و دیدن عکس»، «شب سپیده می‌زند» و «صد میدان» را تالیف کرده است. او درکنار ادبیات و عکاسی، فعالیت‌هایی در حوزه‌های کاریکاتور و گرافیک نیز انجام داده است.

کریم‌مسیحی در ابتدای این نشست که با استقبال مخاطبان هنر عکاسی همراه بود، سرفصل سخنان خود را دو بخش زبان و عکس اعلام کرد و عنوان کرد: علاوه‌بر عکس، سایر هنرها نیز از زبان سرچشمه می‌گیرد. او با بیان اینکه هیچ چیزی بیرون از ابعاد زبانی وجود ندارد، افزود: زبان وسیله ارتباط و اندیشیدن است و زندگی و منش فرهنگی ما را می‌سازد. زبان خودش با ما مکالمه می‌کند و من تصور نمی‌کنم چیزی بیرون از زبان وجود داشته باشد. ما حتی سکوت را هم با زبان تجربه می‌کنیم.

او با انتقاد از ورود نابجای عبارات انگلیسی به زبان فارسی و نیز کاربرد اشتباه جملات و کلمات فارسی که منجر به غلط صحبت کردن و غلط نوشتن می‌شود، تصریح کرد: خیلی از کلماتی که وارد زبان فارسی می‌شود، دیگر هویت و مفهومی ندارد و وقتی ما از کلمه‌ای استفاده اشتباه کنیم، آن کلمه را از بین می‎بریم.

 

﷯ تقلب؛ نخستین آفت عکاسی

مسیحی با بیان اینکه توانمندی من عکاس به‌اندازه توانمندی دوربین است، ادامه داد: چرا همه عکس‌هایمان شبیه به‌هم است؟ چون بدون فکر از روی دست یکدیگر تقلب می‌کنیم. وقتی زبانی نداشته باشیم، نمی‌توانیم فکر کنیم و عکس گرفتن هم تبدیل به یک موضوع پیش‌پاافتاده می‌شود. کسی که دوربین به‌دست می‌گیرد، باید فکر و ایده داشته باشد. چرا زمانی کاوه گلستان عکس می‌گرفت و به یاد همه می‌ماند ولی الان ما تولید خاصی درزمینه عکاسی نداریم؟ عکاسی در زمانی، هم اثر هنری و هم کالایی فرهنگی بود اما الان هیچ‌کدامش نیست. مصرف فکر دیگران، کار آسانی است. وقتی خودمان فکر نداریم، زبان نداریم و فقط یک دوربین گران‌قیمت داریم، نباید توقع داشته باشیم که عکاس شویم. اگر می‌خواهیم زبان ما و درنتیجه عکاسی‌مان احیا شود، باید خودمان دست‌به‌کار شویم و هرکسی خودش زبان، فکر و ایده‌اش را درست کند؛ چون وقتی زبان ما ضعیف و ناتوان باشد، ما نمی‌توانیم صاحب ایده شویم.

 

﷯ ٢آفت فضای مجازی و نمایشگاه‌ عکس

این عکاس پیش‌کسوت در بخش دیگری از سخنان خود، فضای مجازی را یکی از آسیب‌های زبانی دانسته، یادآور شد: اشکال فضای مجازی این است که باعث می‌شود همه وظیفه خود بدانند درباره هرچیزی اظهارنظر کنند و نتیجه اظهارنظر همه آدم‌هایی که لایق اظهارنظر نیستند، چیزی جز ویرانی زبان نیست.

او در پایان سخنان خود نمایشگاه‌های عکس را یکی از دلایل سرکوب خلاقیت و ایده هنرمند دانست و خاطرنشان ساخت: یک هنرمند عکاس در این شرایط مجبور می‌شود با سلیقه خریدار رفتار کند و عکس دلخواهش را نگیرد. اکنون نسل جوان ما برای رسیدن به شهرت و محبوبیت، عکاسی می‌کند نه برای سلیقه و فکر خودش. او اغلب نظر دیگری برایش مهم است و عکسی را منتشر می‌کند که بیشتر دیده شود، بنابراین در این وضعیت دیگر چیزی به‌ نام اصالت فرد وجود ندارد و به اعتقاد من، این‌ها همه نتیجه به ابتذال کشیده شدن زبان است. 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی