کد خبر : 90820
/ 05:48

هنرمندی؛ معیارخردمندی

مصطفی شریعتی، نقاش مشهدی، در گفت‌وگو با شهرآرا از فاصله جامعه با معلولان می‌گوید

هنرمندی؛ معیارخردمندی

شهرآرا آنلاین - شکیبا افخمی‌راد| مصطفی شریعتی، هنرمندی است که سال‌های سال است درزمینه نقاشی فعالیت می‌کند. او با پاهایش به خلق اثر می‌پردازد اما هم‌رده بسیاری از نقاشان مطرح کار می‌کند و حتی بیشتر از آن‌ها آثارش را به‌ فروش می‌رساند. او که از هجده‌سالگی به‌صورت حرفه‌ای نقاشی را دنبال کرده‌ است، هنر را تاثیرگذارترین دوست خود در مسیر زندگی‌‌اش می‌داند و معتقد است هنر، هر فرد را به احساسات، عواطف و انسانیت خود نزدیک می‌کند. شریعتی مدتی است که درکنار نقاشی به سخنرانی‌های انگیزشی روی آورده‌ است و به شهرستان‌های مختلف سفر می‌کند تا به‌عنوان یک هنرمند از سبک زندگی خود بگوید و دیگران را نیز با زیبایی‌های دنیا آشنا کند. امروز، روزی است که در تقویم جهان به نام معلولان نام‌گذاری شده‌ است. به همین بهانه با این هنرمند نقاش به گفت‌وگو نشستیم.

 

﷯ شما سال‌هاست به‌عنوان یک هنرمند نقاش فعالیت می‌کنید. درحال‌حاضر تمرکزتان را بیشتر روی چه موضوعی گذاشته‌اید؟

در سال‌های اخیر آموزش را کنار گذاشته‌ام تا در حوزه هنر، تخصصی‌تر کار و آثاری با سبک مدرن خلق کنم. آثار مجموعه‌ای که موضوع مشخصی دارد و جسم، افکار و اتفاقاتی را که برای شخص خودم افتاده‌ است، نشان می‌دهد. به‌تازگی نیز آثارم را به کشورهای خارجی فرستاده‌ام و اگر در آینده بخواهم نمایشگاهی برگزار کنم، به احتمال زیاد مکان آن، تهران یا نهایتا کشورهای دیگر خواهد بود.

 

﷯ در این سال‌ها کمتر شنیده‌ایم نمایشگاهی برگزار کنید و آن‌طور که از صحبت‌هایتان پیداست، در آینده نیز برنامه‌ای برای برپایی نمایشگاه در مشهد ندارید، علت چیست؟

چند سال قبل که در مشهد نمایشگاه برگزار می‌کردم، آثاری با سبک رئالیسم و کپی ارائه می‌دادم تا عموم مردم بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند اما ازآنجایی‌که شناخته شدنم با آثار کپی، اتفاق خوبی برای مسیر هنری‌ام نبود، کار در این سبک را کنار گذاشتم. اکنون دو سال است که برای شناخته‌شدن برندم با عنوان «ردپا» کار می‌کنم. به‌طبع زمانی که بحث برند به میان می‌آید، نمی‌توان کار کپی و ضعیف ارائه داد، بنابراین باتوجه‌به آنکه هدف من دنبال کردن هنر به‌صورت تخصصی است و هنر تخصصی در مشهد تاحدودی ضعیف کار می‌شود و از آن استقبال نمی‌شود، اگر بخواهم نمایشگاهی برگزار کنم، در تهران خواهد بود.

 

﷯ اینکه این روزها به‌سمت سخنرانی انگیزشی گرایش پیدا کرده‌اید، از اوضاع نابسامان اقتصاد هنر و استقبال نشدن از نمایشگاه‌ها نشئت می‌گیرد؟

حقیقتا من از نقاشی به اندازه کافی پول به‌دست آورده‌ام و سال‌های زیادی از زندگی‌ام را با فروش آثار کپی در ایران و فروش آثار مدرن در کشورهای خارجی گذرانده‌ام، حتی در این مدت آثار زیادی نیز به نفع خیریه‌ها به فروش رسانده‌ام، پس من با هنری که داشتم، تامین بودم و اگر به‌سمت سخنرانی انگیزشی آمدم، دلیلش رسالت‌هایی بود که هر انسانی دارد. رسالت من، بیان زیبایی‌ها و قدرت‌های خداوند است. علاوه‌بر اینکه این موضوع را می‌توان ازطریق هنر بیان کرد، با صحبت کردن نیز می‌توان آن را به مردم نشان داد؛ روشی که درک آن برای عامه مردم نیز راحت‌تر است. درمجموع من به‌‌منظور نشان دادن قدرت خداوند و امید در زندگی، کارگاه‌های روان‌شناسی و خودشناسی برگزار می‌کنم و بر همین مبنا به‌سمت سخنرانی انگیزشی رفتم.

 

﷯ صحبت‌هایی که درمورد وضعیت خوب فروش آثار هنری کردید، برخلاف آن چیزی است که ما معمولا از هنرمندان می‌شنویم؟

بستگی به سطح کار دارد و اینکه افراد باور کنند می‌توانند با قیمت‌های پذیرفته‌شده، آثارشان را بفروشند. من از اول برای خودم و آثارم ارزش قائل بودم و نمی‌گذاشتم آثارم در انبار بماند. از این بابت هم مردم برای آثار من ارزش قائل هستند.

 

﷯ در این بین آیا وجود یک بازار دائمی برای فروش آثار هنریِ معلولان را ضروری می‌دانید؟

صددرصد وجود بازار دائمی برای فروش آثار معلولان، لازم است. متاسفانه فاصله جامعه با معلولان زیاد است. مقصر این فاصله در وهله نخست، جامعه است که شرایطی برای حضور معلولان در اجتماع فراهم نمی‌کند. دوم خود معلولان هستند که تلاش و حرکتی نمی‌کنند. وجود چنین بازاری بی‌شک این فاصله‌ها را کمتر می‌کند.

 

﷯ ما بازارچه‌هایی داریم که به نفع معلولان آثار هنری را به فروش می‌رسانند، نظرتان درباره این بازارچه‌ها چیست؟

فعالیت این بازارچه‌ها خوب است. حداقل این خیریه‌ها درتلاشند کارهای مثبتی برای معلولان انجام دهند. ازطرفی با وجود این خیریه‌ها و بازارچه‌ها، مردم بیشتر با انفاق کردن و نیز وضعیت معلولان آشنا می‌شوند و جایی را برای خرید به نفع آن‌ها پیدا می‌کنند.

 

﷯ آیا با هنرمندان معلول در مشهد و شهرهای دیگر نیز در ارتباط هستید؟

من معلولان هنرمند زیادی را در مشهد و شهرهای دیگر می‌شناسم و با آن‌ها در ارتباط هستم اما به‌دلیل مشغله کاری‌ای که دارم و اینکه در چند حوزه کاری درحال فعالیت هستم، فرصت آنکه بتوانم ارتباطم را با این دوستان و هنرمندان عزیز بیشتر کنم، نداشتم، با این حال با آن‌ها در ارتباط هستم و همیشه از آثار و کارهایشان لذت می‌برم.

 

﷯ به‌عنوان یک هنرمند موفق تابه‌حال به راه‌اندازی تشکلی برای هنرمندان معلول فکر کرده‌اید؟

بله. من همیشه به‌دنبال تشکیل اجتماعی از معلولان هنرمند و توانمند که بتوانند در حوزه‌های مختلف هنری فعالیت کنند و درکنار هم بیشتر خودشان را به مردم نشان دهند، بوده‌ام، اما بازهم به‌دلیل مشغله‌های کاری‌ای که دارم و به‌دلیل مسیر کاری که برای خودم تعیین کرده‌ام، تا الان این اجتماع تشکیل نشده است. امیدوارم به‌زودی و در آینده‌ای نه‌چندان دور این اتفاق رخ دهد و جمعی از هنرمندان و توانمندان دورهم جمع شویم و کارهای خوب و بزرگی برای مردم ارائه کنیم.

 

﷯ معلولیت را چطور تعریف می‌کنید؟

معلولیت کلمه‌ای منفی است و در لغت «موردعلت قرار گرفتن» معنا می‌شود، اما در اجتماع ما به کسانی‌ که ناتوان جسمی هستند، معلول می‌گویند. واقعیت این است که همه ما در زمینه مسائل جسمی ناتوان هستیم؛ مثلا یک فرد نمی‌تواند نقاشی بکشد و من می‌توانم، پس با این تعاریف این به‌معنای ناتوانی آن فرد و معلول بودن اوست. به‌نظر من ما به‌دلیل داشتن قدرت تفکر، انسان و اشرف مخلوقات هستیم، پس دراصل اخلاق ما انسان‌ها از جسم‌مان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ به‌عنوان مثال مهم نیست که قد حافظ بلند یا کوتاه بوده‌ است، آنچه اهمیت دارد، شعرهایی است که او سروده و ماندگار شده‌ است. معلولیت واقعی آنجاست که فردی به‌دلیل حسادت خود نتواند کاری انجام دهد یا نتواند در خانواده به همسرش محبت کند. بی‌شک این معلولیت بدتر است؛ چون به دیگران آسیب می‌زند. تعریف معلولیت در اجتماع ما باید تغییر کند؛ چون ما فقط از لحاظ جسمی با یکدیگر متفاوتیم. 

 

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی