کد خبر : 92420
/ 07:52
گفت‌وگو با فرهاد آییش بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون

نباید به مخاطب باج داد

خط لبخند عمیقی در دوطرف صورت دارد که انحنای لب‌های خندانش را بیشتر کرده است. حتی خستگی نیم‌ساعته گریم هم حالت صورت «فرهاد آییش» را به هم نزده است.

نباید به مخاطب باج داد

شهرآرا آنلاین - مریم قاسمی| خط لبخند عمیقی در دوطرف صورت دارد که انحنای لب‌های خندانش را بیشتر کرده است. حتی خستگی نیم‌ساعته گریم هم حالت صورت «فرهاد آییش» را به هم نزده است. او کمدینی است که خنداندن را دوست دارد؛ حالا می‌خواهد روی پرده سینما باشد یا صفحه تلویزیون یا صحنه تئاتر. تجربه حضور او در برنامه خندوانه در چند ماه اخیر، چهره واقعی‌تر و دوست‌داشتنی‌تری از این هنرمند کمدی نمایان کرده است. او که این‌روزها با سریال «نهنگ آبی» میهمان خانه‌های ما خواهد شد، اکنون مشغول نوشتن نمایشنامه‌ای با حال و هوای خاص خودش است.

حضور این هنرمند در مشهد فرصت مغتنمی است تا درباره بازی کمدی و تجربه حضور در برنامه خنداننده‌شو بدانیم.

 

﷯ فرهاد آییش از آن دسته کمدین‌هایی است که برای خنداندن، به مخاطبش باج نمی‌دهد و از هر چیزی دستاویز نمی‌سازد تا صدای قهقهه مخاطب را بشنود. این به جنبه‌های شخصیتی شما مربوط می‌شود یا از منظر بازیگری قابل بررسی است؟

کمدی‌بودن، بامزه‌بودن، طنزداشتن، خنداندن و تمام این مقولات می‌تواند زیر چتر زیباشناسی قرار بگیرد. همان‌طور که ما در موسیقی، هر موسیقی را نمی‌پسندیم، در کمدی هم ممکن است یک‌نوعش را دوست نداشته‌ باشیم؛ اما این‌ها کمدی است و مهم این است که آن را چقدر زیباشناسانه ارائه بدهیم. از طرفی قبول دارم که در یک نوع بازیگری، بازیگر به مخاطب باج می‌دهد، غرور خودش را حفظ نمی‌کند و به‌عنوان یک مقوله زیبا آن را ارائه نمی‌کند.

 

﷯ در جایی گفته بودید رضا عطاران خودش بامزه است و لازم نیست برای خنداندن مخاطبش خیلی زور بزند. این در تناقض با صحبت شما نیست؟

رضا عطاران را همیشه ازاین‌بابت تحسین می‌کنم که هیچ‌گاه برای خنداندن مخاطب زور نمی‌زند و منظورم همان باج‌دادن است، یا به هر قیمتی تماشاگر را خنداندن. او برای بازی یک نقش کمدی، آن را خنده‌دار نمی‌کند، بلکه خیلی جدی به آن می‌پردازد و هر حرکتش را به‌موقع انجام می‌دهد و روان‌شناسی واحدی از آن شخصیت دارد.

 

﷯ اینکه بازیگر هر رفتاری را به‌موقع انجام بدهد، یک‌جور شخصیت‌پردازی در نقش را می‌طلبد. در بازیگری کمدی این شخصیت‌پردازی چقدر مهم است؟

وقتی شما روا‌ن‌شناسی واحدی از یک شخصیت داشته باشید، نمی‌توانید هر کاری را از او انتظار داشته باشید. او یک‌دفعه و بدون پیش‌زمینه نمی‌تواند قهقهه بزند یا برای جلب توجه معلق بزند. رضا عطاران از همین دسته بازیگران است؛ هرچند حس طنازانه او به‌هر‌حال نقش مهمی دارد. خیلی‌ها این حس را ندارند، آن‌وقت زور می‌زنند، آن‌وقت معلق می‌زنند و بعد به هر چیزی آویزان می‌شوند تا بتوانند بخندانند.

 

﷯ البته این نوع بازیگری هم مخاطبان خودش را دارد.

بله، ولی ایراد مهم همین است که در آن رشد و تعالی و تکامل وجود ندارد. در حالت کلی، خنداندن و خندیدن خوب است و بشر روز‌به‌روز می‌‌فهمد که چقدر به آن نیاز دارد و چقدر برای سلامتی‌اش مفید است.

 

﷯ گفته بودید برنامه «خنداننده‌شو» در خندوانه تجربه بسیار خوبی برایتان بود و پروسه آن که از انتخاب خنداننده‌ها شروع می‌شد و تا حذف‌شدن و بالارفتن آن‌ها ادامه پیدا می‌کرد، برایتان خیلی جذاب بود. به‌عنوان یک کمدین، چیزی به تجربیات شما از این حضور و برخورد با جوان‌های تازه‌کار افزوده شد؟

این روند عین زندگی بود. وقتی وارد شدم، خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم؛ چون خیلی از این جوان‌ها در من هیجان ایجاد کردند. دلیلش این بود که برنامه خندوانه یا خنداننده‌شو میان‌بری بود برای یکسری جوان، برای آنکه خیلی سریع دیده بشوند، رشد و کار کنند. درحالی‌که در طبیعت هنر چنین‌چیزی نیست و هنر همیشه صبر و حوصله می‌طلبد. اما در این مسابقه سلیقه‌، نگاه زیباشناسانه و خیلی چیزها به‌نوعی مخدوش می‌شود و این، مسئولیت آن مربی‌ها را زیادتر می‌کند؛ چون مربی باید بچه‌‌ها را به جلو هل بدهد و همچنین به آن‌ها گوشزد کند که هیجانشان را کنترل کنند تا عادت‌های بد برایشان به‌وجود نیاید. حتی این رقابت در هنر یک‌جور حس دوگانه و یک تناقض شیرین برای من بود، چون معمولا رقابت در ورزش را بیشتر درک می‌کردم تا در هنر. همین باعث شد روزهای پرشوری در آن برنامه داشته باشم.

 

﷯ این میان‌بری که شما می‌گویید، فضایی برای دیده‌شدن یک‌شبه برای این افراد به‌وجود می‌آورد و توقعشان را بالا می‌برد. از طرفی با تمام‌شدن برنامه و مسابقه در این هجمه، رها می‌شوند. پیشنهاد شما برای مراحل بعدی این استعدادیابی چیست؟

این خطری که شما می‌گویید، خیلی از بچه‌ها را تهدید می‌کند. آن‌ها خودشان هستند و خودشان. همه‌مان در ورطه کارهای هنری و حتی در زندگی همین‌طور هستیم و باید جنبه داشته باشیم. خود من سعی داشتم این موضوع را به بچه‌های تیم خودم گوشزد کنم. سعی می‌کردم در عین اینکه بچه‌ها رشد می‌کردند، روی توانایی‌های معنوی و جنبه‌های شخصیتی‌شان نیز کار کنم. درباره بعضی از آن‌ها هم تا حدی موفق بودم و فکر می‌کنم بتوانند از پس ماجرا بربیایند؛ اما به‌هر‌حال درحالی‌که خیلی چیزها بابرنامه پیش نمی‌رود، باید سعی کنیم خودمان جنبه داشته باشیم.

 

﷯ برخی برنده‌های این مسابقه با پیشنهادهای بازیگری مواجه شدند و در فضاهای حرفه‌ای‌تر قرار گرفتند. شما به‌عنوان داور و مربی قرار است بچه‌ها را وارد میان‌بر خنداننده‌شو کنید تا به بازیگری برسند یا این ٢ مقوله ارتباطی به هم ندارد؟

به‌هر‌حال این برنامه‌ای است که رامبد جوان آن را خلق کرده و یکی از برنامه‌های جذاب‌ و بامزه‌‌ای است که تاکنون ساخته شده است. حالا نتیجه‌اش این می‌شود که عده‌ای به‌عنوان استندآپ‌کمدین و عده‌ای به‌عنوان بازیگر از آن خارج می‌شوند. پس نمی‌توانم بگویم این برنامه برای بازیگر‌شدن است، هرچند تأثیر خودش را دارد، چراکه از نظر من کوه‌رفتن هم به بازیگری کمک می‌کند.

 

﷯ برویم سراغ سریال نهنگ آبی که قرار است وارد شبکه نمایش خانگی بشود. به گفته شما نقشتان در این سریال متفاوت و از طرفی تجربه کار‌ با فریدون جیرانی را دوست داشته‌اید. باوجود اینکه نقش کوتاهی در این سریال دارید، چطور تااین‌اندازه این کار برایتان جذاب بود؟

فریدون جیرانی به‌شدت آدمی دوست‌داشتنی است و کارش را خوب بلد است. من از خیلی جنبه‌ها در کارکردن با او راحت هستم. او کارگردانی است که حتی از نظر ریتم کاری بازیگر را اذیت نمی‌کند و فضای کاری هم به‌گونه‌ای است که نه خیلی جدی است و نه خیلی راحت. بنابراین از کارکردن با او لذت می‌برم.

 

﷯ به‌عنوان کمدینی که تجربه کار در سینما، تئاتر و تلویزیون دارید، بگویید این فضاها هر کدام چه ویژگی‌ای دارد و شما به‌عنوان بازیگر، بازی در کدام فضا را بیشتر دوست دارید؟

سینمابازی‌کردن، سریال یا تئاتر، هرکدام حس‌وحال‌های خودش را دارد؛ هرچند نمی‌توانم بگویم برایم فرقی نمی‌کند، چون برخی‌شان برایم پردرآمد هستند و برخی پول کمتری برایم می‌آورد. برخی حال اجتماعی‌اش بیشتر است و برخی کمتر، اما برای من همه‌شان چالش‌برانگیز و دوست‌داشتنی هستند.

 

﷯ تا جایی که می‌دانم، تئاتر برای شما حس‌وحال دیگری دارد و این در فضای برخی نمایش‌نامه‌هایتان هم مشهود است.

تئاتر‌کارکردن برای من مثل این است که هر روز زندگی جدیدی را با بچه‌ها شروع می‌کنم و برای من به بازی دومینو می‌ماند؛ یک‌جور تداوم قطع‌نشدنی. این حس در سینما و تلویزیون به‌خاطر کات‌شدن صحنه‌ها، چالش‌برانگیز می‌شود؛ اما باید بگویم شغلم را دوست دارم و با آن حال می‌کنم. 

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی