• خانه
  • یادداشت
  • قدسی؛ مرد شعر و مبارزه
کد خبر : 94281
/ 07:50
علیرضا حیدری

قدسی؛ مرد شعر و مبارزه

قدسی؛ مرد شعر و مبارزه

شهرآرا آنلاین - شعر و ادبیات انقلاب را باید به دو بخش قبل از پیروزی و پس از پیروزی تقسیم کرد. پیش از پیروزی نیز بیشتر به دو بخش شعر جدی و شعارهای انقلاب تقسیم می‌شود. نکته مهم در اینجا این است که به دلایل زیادی ازجمله وقوع جنگ تحمیلی و گرایش جدی شعر و ادبیات به‌سمت شعر حماسی و متأثر از جنگ، شعر انقلاب - به معنای ذات انقلاب- به حاشیه رفت و تا‌حدودی فراموش شد. شاعران انقلاب، بیشتر در سیمای پس از انقلاب خود دیده شدند که از جمله آن‌ها می‌شود به حمید سبزواری و غلامرضا قدسی اشاره کرد.

از این رو کارنامه ادبیات انقلاب، لاغرتر از آن چیزی است که حق آن باشد و شاعران و نویسندگان دوره مبارزه، کمتر دیده شده‌اند. خاطره‌نویسی- که نوعی از ادبیات شفاهی و سند و منبع معتبری برای ادبیات داستانی ماست- بسیار کمتر از آن است که به چشم آید. پژوهش‌ها نیز در این حوزه آن چنان نیست که بشود به آن رجوع کرد و پژوهش جامعی در دست باشد یا دست‌کم بنده سراغ ندارم. 

به همین دلیل شعر انقلاب بیشتر معطوف به پس از انقلاب شده و کارنامه آن با چهل‌سالگی انقلاب گره خورده است. گویا در‌چهل سالگی انقلاب، ادبیات هم باید در همین بازه چهل ساله بررسی شود؛ 

حال آنکه در حوزه ادبیات و به‌ویژه شعر باید این چهل‌سالگی دست‌کم با یک دهه قبل از آن پیوند بخورد و زمینه‌ها و بستر انقلاب اسلامی را در شعر شاعرانی جست که در راستای نهضت اسلامی شعر سرودند و بسیاری از شعارهای راهپیمایی‌ها را مدیون همین شاعران هستیم.

در خراسان شاعران زیادی داشتیم که این سهم را داشتند؛ از جمله سبزواری، مؤید و قدسی. زنده‌یاد قدسی که یکی از یاران خراسانی لقب گرفته است، در کنار ادبیات و شعر و تدریس و پژوهش، تعهد اجتماعی و سیاسی خود را هم فراموش نکرد و در بحبوحه انقلاب به مبارزه پرداخت و با شعرهایی انقلابی، سهمی درخور در حرکت عظیم ملت ایران داشت. شعرهای انقلابی و موضع‌گیری‌های او تا جایی پیش رفت که زخم زندان را هم به جان خرید و دوره‌هایی از زندگی مبارزاتی خود را در زندان ساواک گذراند.

زنده‌یاد قدسی، در این سال‌ها کمتر دیده شد و کمتر یادی از او در میان بود. نمی‌شود از قدسی یاد کرد و از انجمن‌های ادبی آن روزگار یاد نکرد، به‌ویژه سهمی که زنده‌یاد قدسی در بنیان‌گذاری یکی از مهم‌ترین انجمن‌های مشهد، یعنی انجمن ادبی فردوسی داشت؛ همان انجمنی که بعدها به انجمن نگارنده شهرت یافت و نامداران زیادی در آن رفت‌وآمد کردند و در کنار انجمن شعر فرخ، از مؤثران شعر و ادبیات مشهد بود.

بزرگداشت دیرهنگام ایشان، فرصتی است تا یادی کنیم از او در دل سلسله برنامه‌های چهل سالگی انقلاب که بی‌گمان بهترین فرصت است. 

 

عضو شورای سیاست‌گذاری شعر خراسان رضوی

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی