کد خبر : 94386
/ 06:59
به بهانه برگزاری نمایشگاه فتوواک در نگارخانه بوستان کوهسنگی

روایت مرد نابینا از نمایشگاه عکس!

فتوواک، عبارتی فرنگی است اما هویتی جهانی دارد و در سال‌های اخیر، شهرها و عکاسان مختلف کشورمان به آن پیوسته و مشغول به ثبت اثر شده‌اند.

روایت مرد نابینا از نمایشگاه عکس!

شهرآرا آنلاین - فرنود فغفور مغربی - فتوواک، عبارتی فرنگی است اما هویتی جهانی دارد و در سال‌های اخیر، شهرها و عکاسان مختلف کشورمان به آن پیوسته و مشغول به ثبت اثر شده‌اند. خلاصه‌اش می‌شود اینکه در روزی از پیش معلوم، گروهی شامل عکاسان آماتور و حرفه‌ای با همراهی استادی پیش‌کسوت مسیری شامل چند خیابان و محله را انتخاب می‌کنند و از آن عکاسی می‌کنند. سوژه‌ها عموماً در بخش مستند اجتماعی قرار دارد و البته بعضی با رویکرد عکاسی آرت یا حتی طبیعت به آن نگاه می‌کنند. این رویداد امسال با حضور ۳۲۰ عکاس اجرا شد و عکاسان توانستند در گروه‌های مختلف و لوکیشن‌های متفاوت به مستند‌نگاری شهر مشهد و 5شهر استان بپردازند.

آنچه عکاسی شد در معرض داوری قرارگرفت و برترین‌ها در نگارخانه بوستان کوهسنگی (سلطانعلی مشهدی) برای عموم به نمایش گذاشته شد. این نگارخانه همواره از برترین موقعیت‌های هنری در شهر و منطقه8 است و هر هفته میزبان نمایشگاه‌های مختلفی در بخش عکاسی، نقاشی، هنرهای تجسمی و صنایع‌دستی بوده است و به‌عنوان قطب ارائه فعالیت‌های هنری در محدوده منطقه8 حضور داشته است.

آنچه در ادامه می‌خوانید محصول گفت‌وگو با مسئول برگزاری این نمایشگاه و همچنین روایت‌هایی از بازدیدکنندگان و شب اختتامیه این نمایشگاه است.

 

آماتورها در کنار حرفه‌ای‌ها عکاسی کردند

سیدرهام رسولی، مدیر کانون عکس انجمن سینمای مشهد، در حاشیه برگزاری این نمایشگاه در بوستان کوهسنگی به خبرنگار ما گفت: شاهد نمایشگاه فتوواک 2018 بودیم. امسال سومین نمایشگاه در این رویداد است. انجمن نقش سامان‌دهی دارد و برگزارکننده باشکوه این رویداد هنری بوده است. تفاوت فتوواک امسال با سال‌های قبل در این بوده است که عکاسان بیشتری از برنامه استقبال کردند و همچنین لیدرهایی (راهنمایان عکاسی) که در هر مسیر حضور دارند از بین عکاسانی باشند که در زمره استادان عکاسی باشند.

 

مسیرهای منطقه8 عکاسی شد

مسیرهای انتخاب‌شده هدفمند انتخاب شده و سعی شده است، هم مناطق برخوردار و هم کمتر برخوردار مشهد را پوشش دهد. رسولی گفت: نقاط مختلف شهری شکل و شمایلی ویژه خود را دارند. همین موضوع در عکس‌های نمایشگاه هم دیده می‌شود. بافت شهری، میزان برخورداری از موهبت‌های مدنی، نوع پوشش افراد و ارزش‌های حاکم بر رفتارهای شهروندان در مناطق مختلف تفاوت‌هایی با هم دارد و همین تفاوت‌ها باعث عکس‌های متفاوت از مشهد شده است. بعضی مشکلات و نابسامانی‌های شهری در تیررس لنز عکاسان قرار گرفته است و به‌راحتی می‌تواند بیانگر مشکلات باشد. امید که مسئولان فرهنگی و عمرانی شهری توجه کافی به این موارد که در عکس‌های هم روایت شده است داشته باشند.

منطقه8 هم بخشی از مسیرهای این رویداد را تشکیل می‌دهد. در این زمینه مدیر کانون عکس مشهد گفت: منطقه8 هم بخشی از مسیرهای عکاسی شده در این رویداد بزرگ عکاسی بود. خیابان‌ها در حوالی پایانه مشهد به‌طرف خیابان امام رضا(ع) بوده است. چندین خیابان دیگر از این منطقه شهری را نیز عکاسان فتوواک پوشش تصویری داده‌اند.

 

365 روز همراه با فتوواک

رسولی در پاسخ به این سؤال که فتوواک امسال چه مزیت ویژه‌ای برای عکاسی مشهد و مشخصاً محدوده منطقه8دارد، گفت: این خبر خوش را بدهم که فتوواک را مانند سال‌های قبل نه در روزهای محدود بلکه در همه سال دنبال خواهیم کرد. در این بخش هماهنگی‌های لازم در حال انجام است. این مطلب یاری مناطق مخصوصاً منطقه8 را می‌طلبد. برگزاری این رویداد جز با همکاری همه نهادهای دخیل ممکن نبوده است. در این بخش شهرداری منطقه8 نیز همکاری ویژه‌ای داشته که آخرین بخش آن در اختیار قراردادن نگارخانه بزرگ بوستان کوهسنگی به آثار این نمایشگاه بوده است.

 

بازدیدکننده نابینا از نمایشگاه عکاسی!

در روز افتتاح و روزهای آتی، نمایشگاه با بازدیدکنندگان مختلفی مواجه بود. سنین مختلف و افرادی از اقشار مختلف مردمی به دیدن عکس‌ها می‌آمدند. حضور بزرگ‌سالان در این نمایشگاه حاکی از روایت تاریخی از موقعیت‌های شهری بود. می‌توانستی توضیحات بزرگ‌سالان را برای همراهان جوانشان بشنوی که با دیدن عکس‌ها به یاد خاطراتشان در آن موقعیت شهری می‌افتادند و توضیحات تکمیلی می‌دادند.

در این میان دو بازدیدکننده ویژگی خاصی داشتند. مردی نابینا همراه با دختری جوان به نمایشگاه آمده بودند و بازدیدی دوساعته از نمایشگاه داشتند. میانگین حضورشان در نمایشگاه شاید سه برابر بازدیدکنندگان عادی بود. بعد از پایان دیدارشان از عکس‌ها متعجبانه به‌سوی آن‌ها رفتم و با مرد نابینا و خانم جوانی که همراه او بود گفت‌وگو کردم.

 مرد نابینا خود را میرسجاد موسوی معرفی کرد و گفت: در دوران کودکی بینایی داشته و به‌تدریج این موهبت را از دست دادم. در دوران جوانی جزو کم‌بینایان بودم و اتفاقاً در آن دوران عکاسی هم می‌کردم. یادم می‌آید که دنبال می‌گشتم تا استادی به من عکاسی را بیاموزد اما این امکان نبود و به‌صورت خودآموز و با آزمون‌وخطا عکاسی را فراگرفتم. الآن سه آلبوم از آن دوران برایم مانده است.

او ادامه داد: به‌دلیل داشتن تجربه بینایی می‌توانم عکس را درک کنم. خانم دکتری هم همراهم بودند و ایشان با مهارت کامل هر قاب را با کلماتی شیوا در ذهنم تصویر می‌کردند. من تصور می‌کردم در همان قاب عکس هستم و هیجان‌زده می‌شدم چراکه خاطرات قبلی‌ام را به یاد می‌آوردم، توصیف زنده همراهم از عکس‌ها بسیار شوق‌آفرین بود. همین‌جا بگویم ما نابینایان دوست داریم در همه موقعیت‌های اجتماعی حضور داشته باشیم و البته این امکان با حضور افرادی میسر می‌شود که توصیف‌کننده فضا برای من و امثال من باشند.

131141.jpg

هنر بخش تصنعی زندگی نیست

همراه مرد نابینا، نرجس منفرد، دارای دکترای زبان‌شناسی است. او می‌گوید در دوره کارشناسی‌ارشد زبان بریل را از آقای موسوی (نابینایی که همراه با او به دیدن نمایشگاه آمده بودند) آموخته است. او توضیح می‌دهد: سطح عکس‌ها بالا بود و امیدوارم همین عکس‌ها بیانگر هویت مشهد در سطح جهانی باشد.

توصیف او از عکس‌ها در نمایشگاه زیبا بود که حتی افراد بینا هم جمع شده بودند و در کنار دیدن عکس‌ها به توصیف او از قاب‌های عکاسی‌شده گوش می‌دادند. از او درباره این توانایی‌اش پرسیدم که پاسخ داد: پدرم نقاش بود و شاید از جانب او دقت در جزئیات و توصیف آن‌ها را آموخته‌ام. رشته تحصیلی‌ام هم احتمالاً کمک‌رسان بوده است مهم این است که آدم‌ها به‌غیر از روزمرگی‌هایی که بر همه‌ ما می‌گذرد به ظرایف و هنرها هم دقت داشته باشند و آن‌ها را نه به‌عنوان حرکت‌هایی بی‌ربط به زندگی بلکه به‌عنوان خود زندگی باور داشته باشند.

 

گفت‌وگو با بانوی عکاس

محبوبه حسینی زیدآبادی از جمله عکاسان نمایشگاه فتوواک است و امکان گفت‌وگو با او برایمان ممکن شد. او توضیح داد: شروع کارم از همان دوربین‌های ساده‌ای بود که در سال‌های قبل عموم مردم برای عکاسی از مهمانی‌های خانوادگی بهره می‌بردند. حالا چند سالی است به خاطر رشته‌ام که معماری است به عکاسی معماری روی آورده‌ام.

او توضیح دهد: معماری رشته‌ای است که از مردم و زیست آن‌ها جدا نیست. در این حضور عمومی عکاسی حاضر شدم تا از بناها و معماری‌های شهری که ثبت آن‌ها به‌صورت انفرادی برایم ممکن نبود عکاسی کنم. همراهی با 300نفر دیگر که در شهر هم‌زمان عکاسی می‌کنند حرکتی است که هم فرهنگ‌ساز است و هم برای مردم و عکاسان شوق‌آفرین است.

او درباره عکاسی در محدوده منطقه8 توضیح می‌دهد: عکاسی در این محدوده که جنبه هویتی شهر را هم تأمین می‌کند به نظرم ساده است و بعضی سختی‌های دیگر مناطق را به همراه ندارد. سوژه‌های انسانی به‌هرحال سلیقه‌های مختلفی دارند و عکاسی جز با روابط عمومی مؤثر اتفاق نمی‌افتد.

او درباره عکس‌هایی که در سال‌های قبل از منطقه8 گرفته است، می‌گوید: باکمال ناراحتی دیدم خیلی از خانه‌های قدیمی و هویت‌بخش منطقه تخریب‌شده است و بنایی که ارزش داشته باشد هم جای آن‌ها را نگرفته است. افسوس می‌خورم و البته خوشحالم که هویت قدیم منطقه8 را تا جایی که ممکن است در عکس‌های قبلی‌ام از این محدوده شهری ثبت کرده‌ام.

 

فریم آخر

شب اختتامیه نمایشگاه هم با حضور حداکثری مردم و بازدیدکنندگان همراه بود. همه نمایشگاه را صندلی چیده بودند و عکاسان پیش‌کسوت تجربیاتشان را با حضار در میان گذاشتند. در این میان تأکید بر همراهی با مردم و همدلی در کنار تأکید برافزایش سواد عکاسی برای علاقه‌مندان به این رشته در صحبت همه عکاسان پیش‌کسوت شنیده می‌شد. 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی