کد خبر : 95165
/ 07:22

فرجام حریم خصوصی در شهر هوشمند

آیا نگرانی‌های مرتبط با حریم شخصی مانع توسعه شهرهای هوشمند خواهد شد؟

فرجام حریم خصوصی در شهر هوشمند

شهرآرا آنلاین - پورشهریاری/ جاودانی| شهرهای هوشمند ستون‌های خود را بر پایه فناوری و اینترنت بنیان کرده‌اند. فضایی که با جمع‌آوری داده‌های مختلف از سوی شهروندان کارها را برای آن‌ها تسهیل می‌کند. این داده‌ها همیشه حساب‌های شخصی یا پیام‌های خصوصی آن‌ها نیست. مواردی چون علاقه به یک رنگ خاص لباس، مسافت طی شده هر شخص در طول روز یا هواداری از یک تیم ورزشی را نیز می‌توان نمونه‌هایی از این داده‌ها به حساب آورد. اطلاعاتی که در پایگاه داده‌های عظیم ضبط و نگهداری می‌شوند و منبع ارزشمندی هستند برای مجموعه‌های خصوصی و دولتی. به همین دلیل حفاظت از حریم شخصی از مهم‌ترین دغدغه‌های شهرهای هوشمند است. موضوعی که بدون رسیدگی به آن دستیابی به شهر هوشمند ناممکن خواهد بود.

 

آیا ساخت شهرهای هوشمند عاقلانه است؟

به نظر می‌رسد که شهرهای هوشمند در قله شکوفایی خود در جهان هستند و از این هوشمندتر دیگر امکان‌پذیر نیست. اما اگر فکر می‌کنید که معجزه فناوری جهان را درنوردیده و همه چیز در یک مسیر صحیح در حرکت است به این فکر کنید که همین چند ماه پیش، یک حفره امنیتی بزرگ در گوگل کشف شد و نشان داد که اطلاعات بسیاری از کاربران در معرض خطر قرار دارد. در آن زمان خانم «آن کواکیان»، مدیر بخش حریم شخصی آلفابت سایدواک لبز، از سمت خود استعفا داد. این شرکت به عنوان یکی از زیرمجموعه‌های گوگل در نظر دارد شهری نوین را با تمام تجهیزات و زیرساخت‌های آن در بستر دیجیتال در شرق تورنتو ایجاد کند. کواکیان که از کارشناسان بنام و زبده حوزه امنیت اطلاعات است در نامه استعفایش به نگرانی‌ها نسبت به حریم شخصی در شهرهای هوشمند اشاره می‌کند. اگر شرکتی مثل گوگل نمی‌تواند یا عامدانه نمی‌خواهد از اطلاعات کاربرانش حفاظت کند؛ آیا ساخت شهرهای هوشمند راهبرد عاقلانه‌ای است؟ کدام یک اهمیت بیشتری دارند: ایجاد شهرهای هوشمندتر و ایمن‌تر یا ایمن نگاه داشتن اطلاعات شخصی؟

 

سؤال‌های بی جواب

پروژه‌ای که در آن اطلاعاتی جمع‌آوری شود به طور بالقوه نگرانی‌هایی را درباره افشای آن‌ها ایجاد می‌کند. همچنین می‌دانیم که تهدیدهای سایبری روز به روز افزایش می‌یابند و پیچیدگی‌های بیشتری به خود می‌گیرند. این باور وجود دارد که این تهدیدها مادامی که جمع‌آوری اطلاعات از طریق اینترنت اشیا افزایش داشته باشد، بیشتر می‌شود. اما چه اطلاعاتی جمع‌آوری می‌شود؟ چگونه رصد می‌شوند؟ چطور مورد استفاده قرار می‌گیرند؟ به چه اشخاص ممکن است فروخته شود یا در آینده با آن‌ها چه کارهایی می‌توان انجام داد؟ آیا به عنوان شهروندان هوشمند پاسخ این پرسش‌ها در اختیار ما قرار گرفته است؟ آیا می‌توانیم برخی از اطلاعات خود را به دلخواه با «دیگران» به اشتراک نگذاریم؟ نگرانی‌های حریم شخصی زمانی به طور نسبی برطرف خواهد شد که به طور کامل و واضح به این سؤالات پاسخ داده شود.

 

اسب و ارابه

به تازگی قانونی مبنی بر محافظت از اطلاعات در اتحادیه اروپا وضع شده است اما بسیاری از کشورهای دنیا هنوز قانون دقیقی برای آن ندارند. بدون چنین قانون‌گـــذاری‌هایی دستیـابی به شهر هوشمند امکان‌پذیر نخواهد بود. تاکنون سرعت پیشرفت فناوری چنان پرشتاب بود که قانون‌گذاران نتوانسته‌اند پا به پای آن همراه شوند. اصطلاح شهرهای هوشمند گرچه ممکن است به «شهر» اشاره داشته باشد اما قوانین باید به صورت سراسری و کشوری تصویب شود تا نتوان به طور منطقه‌ای یا محلی از آن‌ها سرپیچی کرد. فراگیری شهرهای هوشمند هنوز چنان نشده که دیگر نتوان کاری برای آن کرد. آینده، شهرهای هوشمندی خواهد داشت که بدون قوانین سخت‌گیرانه برای محافظت از اطلاعات افراد حاصلی نخواهند داشت. قوانین همانند اسبی خواهد بود که ارابه شهر هوشمند را به پیش خواهد برد. 

 

گفت‌وگو و تعامل، راه حل نهایی

به عنوان کاربران شهرهای هوشمند مشتاقانه دوست داریم از اطلاعاتی که در اختیار شهرهای هوشمند قرار می‌دهیم، حفاظت شود. از سوی دیگر می‌دانیم که این اطلاعات برای نهادهای خصوصــی و دولتی مختلف ارزشمنــد است. سیستم‌های نوین بانکی، خدمات حمل و نقل هوشمند یا خرید آنلاین زندگی را برای ما آسان‌تر کرده است. امکاناتی که شهرهای هوشمند ایجاد می‌کنند نیز به همین اندازه جذاب خواهند بود. فرض کنید برای رسیدن به منزل خود، چراغ‌های ترافیکی با استفاده از اینترنــت اشیا، هوشمــند شده و کمتریــن تعلل و توقف را بر سر راه شما ایجاد کنند. یا به محض پُر شدن سطل‌های زباله محله، مأموران جمع‌آوری به سراغ آن بروند. همه این موارد تجربیاتی شگفت‌انگیز هستند. اما آیا این خوشی‌های کارآمد ارزش افشای اطلاعات شخصی ما را دارد؟ پاسخ مشخصی برای این سؤال وجود ندارد و هر شخصی ممکن است پاسخ متفاوتی برای آن داشته باشد. بسیاری از افراد اطلاعات خود را بر هر منفعتی مقدم می‌دانند اما جمع بزرگ دیگری حاضر هستند در برابر این اطلاعات این امکانات ارزشمند را در اختیار داشته باشند. راهکار واحد اما ایجاد گفت وگو و تعامل درباره این موضوع است تا راه‌حل‌های مناسبی برای پیشبرد اهداف شهر هوشمند ایجاد شود.

 

نیازمند یک همکاری همه جانبه هستیم

اکنون جهان به دو دسته موافقان و مخالفان استفاده از هوش مصنوعی و اینترنت اشیا تبدیل شده است. بدون این نیز شهری هوشمند نخواهد شد. عموم مردم هم بیش از هر زمان دیگری نگران حفظ حریم شخصی خود در شهر هوشمند هستند، آن‌ها می‌دانند که الگوریتم‌های از پیش تعیین شده چطور می‌توانند بر تجربه زیستی آن‌ها تأثیر بگذارند. برای ایجاد شهرهای هوشمندِ پایدار باید همه (کاربران و کارگزاران) در کنار هم معیارهایی را تعیین کنیم که حد و حدود استفاده از اطلاعات حریم شخصــی مشخص شود. باید مشخص شود مراقبت از این اطلاعات بر عهده کیست. با همه این‌ها آیا واقعا نگرانی‌های مربوط به حریم شخصی مانعی برای توسعه شهرهای هوشمند خواهد شد؟ به احتمال زیاد، خیر. به عنوان شهروندان این جهان چنان به انجام سریع‌تر، هوشمندانه‌تر و آسان‌تر کارها علاقه داریم که استفاده دیگران از این اطلاعات شخصی را تا جایی‌که به ضرر ما نباشد، مجاز می‌دانیم..

 

آمستردام

در آمستردام پروژه‌های متعددی وجود دارد که به استفاده‌ اخلاقی از داده‌های شخصی افراد در شهر کمک می‌کند. بیانیه‌ TADA، که به وسیله یک گروه اقتصادی خصوصی در آمستردام توسعه یافته و از سوی دولت نیز مورد تأیید قرار گرفته است، ۶ اصل کلی را برای کمک به مؤسسات مختلف در این‌باره معرفی کرده است. در همین راستا، گروهی تحت نظارت یک مدیر ارشد فناوری، مسئولیت گردآوری و استعلام تمامی حسگرهایی که در شهر نصب شده‌اند، بر عهده دارد. همچنین در برخی موارد به مردم اجازه‌ داده می‌شود که به صورت ناشناس به خدمات الکترونیک دولتی دسترسی داشته باشند.

 

نیویورک

نیویورک نیز با انجام اقداماتی به محافظت از داده‌های شهروندان خود و استفاده‌ کنترل‌شده از آن‌ها پرداخته است. مسئولان شهری، مجموعه دستورالعملی را برای استفاده از تمامی دستگاه‌هایی که از طریق اینترنت با یکدیگر در ارتباط هستند، منتشر کرده است که در آن به معرفی استانداردهای حریم خصوصی درباره استفاده از شبکه‌ اینترنت و دستگاه‌های مرتبط با آن در فضاهای عمومی شهری می‌پردازد. این افراد همچنین قانونی را وضع کردند که بخش خصوصی می‌تواند بر الگوریتم‌های بخش دولتی نظارت داشته باشد.

 

سان‌فرانسیسکو

سان‌فرانسیسکواز دیگر شهرهایی است که مدیران شهری آن اقدامات ویژه‌ای را برای حفاظت از حریم شخصی و اطلاعات خصوصی شهروندانشان به انجام رسانده‌اند. در همین زمینه مدیریت شهری سان فرانسیسکو به توسعه‌ ابزاری برای انتشار «داده‌های باز» پرداخته است. این ابزار به آن ها کمک می‌کند تا از افشای احتمالی داده‌های مردم پیشگیری کند. در واقع این ابزار با سنجش یک مجموعه داده در فرایندی مشخص و عملی این نوع خطرات را به حداقل می‌رساند و استفاده و انتشار داده‌ها، در فضایی کنترل‌شده و امن انجام می‌شود. 

 

زوگ

شهر زوگ در سوئیس، برای شهروندان خود سیستمی طراحی کرده است که در آن افراد دارای یک هویت دیجیتالی غیرمتمرکز هستند. در این سیستم، مدارک از طریق یک نرم‌افزار گوشی همراه، در اختیار کاربران قرار می‌گیرد و می‌توانند از آن‌ها برای احراز هویت خود، به هنگام استفاده از خدمات مختلف شهری استفاده کنند. این کارت شناسایی دیجیتال، امنیت بیشتری را برای داده‌های شخصی شهروندان به دنبال دارد و همچنین در پروژه‌های ملی هویت دیجیتال، از جمله کارت شناسایی SWISS که بر اساس پایگاه‌های داده‌ای متمرکز طراحی شده، این سیستم جایگزین مناسبی بوده است. 

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی