کد خبر : 96168
/ 07:56
درباره مستند «قطار مسیر۶٠» ساخته کتی جهانگیری

سفر در ایستگاه موسیقی

کتی جهانگیری فعالیت خود را در عرصه هنر از سال۱۳۷۶ با بازیگری در سینما آغاز کرد

سفر در ایستگاه موسیقی

شهرآرا آنلاین - بهار احمدی| کتی جهانگیری فعالیت خود را در عرصه هنر از سال۱۳۷۶ با بازیگری در سینما آغاز کرد و در ادامه بازیگری به عنوان منشی صحنه، دستیار کارگردان و برنامه ریز درکنار کارگردانانی مانند کیانوش عیاری، سیروس الوند، محمدعلی سجادی و خسرو معصومی به فعالیت پرداخت. وی در سال۱۳۸۰ با ساخت مستند تجربی «سنگ وآتش» فعالیت در عرصه  مستندسازی را آغاز کرده و تا امروز بالغ بر ۱۰مستند بلند، کوتاه و تلویزیونی را کارگردانی کرده است. «قطار مسیر۶٠» آخرین ساخته جهانگیری است که پس از پنج سال در گروه هنروتجربه به اکران درآمده است و به گفته خود کارگردان، این فیلم، دریچه‎ای باز و بی‎طرفانه است به وقایع حوزه موسیقی ایران در دهه اول انقلاب از دو ‏زاویه: دولت و مردم. تقابل ها، تضادها و همراهی‎ها تا رسیدن به فضای باز و ظهور دوباره موسیقی ‏پاپ.‏ حسام الدین سراج، کیوان ساکت، نادر مرتضی پور، صادق آهنگران، رامین بهنا، محمد گلریز، مهرداد کاظمی، علی مرادخانی، ناصر فرهودی و ... افرادی هستند که در این مستند ۹۳دقیقه ای از مسیری که موسیقی در ایران دهه ۶٠ شمسی طی کرده است، می گویند. موسیقی مانند هنرهای دیگر همان گونه که از بستر اجتماعی و سیاسی زمانه خود تاثیر می گیرد، همان گونه هم بر آن تاثیرگذار است. تاریخ موسیقی ایران نیز سرشار از فرازوفرودها و تاثیروتاثراتی است که تاکنون در کمتر اثر هنری به آن به صورت جامع پرداخته شده است. «قطار مسیر۶٠» پس از مستندهای «چاووش؛ از درآمد تا فرود» و «بزم رزم»، مستند دیگری در باب موسیقی این سرزمین است. این فیلم، مستند گفت وگومحوری است که گوشه ای از تاریخ شفاهی و سرنوشت موسیقی بعد از انقلاب اسلامی ایران را با حکایتی پرآب چشم، ثبت و روایت می کند. موسیقی دهه ۶٠ باتوجه به ظرفیت و پتانسیلی که دراختیار داشت، کارنامه خوبی از خود برجای گذاشت؛ هرچند در این میان آسیب هایی را هم تحمل کرده است. در مستند «قطار مسیر۶٠» به گوشه ای از این معضلات و نیز دستاوردها با حضور پژوهشگران، مدیران تهیه و تولید و استودیوهای صدابرداری مثل سی بی ال، آهنگ سازها و خواننده هایی مثل علی رحیمیان و جمشید عزیزخانی تا صادق آهنگران پرداخته شده است. این مستند همچنین به واکاوی هنرمندان و موسیقی دانانی می پردازد که در امتداد سیر تحولات اجتماعی انقلاب اسلامی ایران در دهه ۶٠ به دو دسته تقسیم شدند؛ دسته ای که با کناره گیری از هنر، عواطف و احساسات خود را سرکوب کردند و ترجیح دادند کمتر در انظار، ظاهر شوند و گوشه نشینی در پیش گرفتند یا مهاجرت کردند و دسته دیگری که تلاش کردند خود را با تحولات جامعه، همراه کنند و نیاز های جامعه پرشور و انقلابی ایران آن روز را در آثار تولیدی خود لحاظ کنند. از این رو فیلم ساز برای بررسی وقایع دهه ۶٠ و باتوجه به نام نمادینی که برای مستندش برگزیده، ٩ایستگاه برای فیلمش طراحی کرده است که در هریک به بررسی موضوعی می پردازد.

فیلم به کمک برداشت های متعدد و متنوع و تدوین مناسب، ریتم نسبتا تندی دارد. فیلم ساز سعی کرده است تاسرحد ممکن برای هر نام و اشاره و گفتار و... یک معادل صوتی یا تصویری شیرین و جذاب و گاهی سطحی و عوامانه نمایش دهد و به وسیله همین نماهای میانوند یا سکانس-پلان هایی که مخاطب را از ایستگاهی به ایستگاهی دیگر می برد، همانند ایستگاه مدیران، ایستگاه مسافران جدید، ایستگاه تحول که ایستگاه اول است و نیز آخرین ایستگاه که ایستگاه آغاز است، به ضرباهنگ فیلم، جذابیت بیشتری ببخشد.بنابراین مخاطب، هم با نوعی فیلم پویا و زنده روبه روست که از لحاظ دیداری و بصری در موقعیتی که خواستار توصیف آن است، موفق عمل می کند و هم با یک مستند آرشیوی که از به کارگیری تصویر، فیلم، عکس، گرافیک و موشن گرافیک، ترکیب دیدنی و جذابی ساخته است. مستند «قطار مسیر۶٠» با پاسخ دادن به برخی سوالات و تمرکز نکردن بر یک گروه خاص و گفت وگو با افراد متعدد عرصه موسیقی، سعی در نشان دادن یک تصویر کلی از موسیقی ایران بعد از انقلاب دارد و پُربیراه نیست اگر بگوییم این فیلم فقط محدود به دهه ‏۶٠ نیست و از نگاهی امروزی، موضوع را تا اوج گیری دوباره موسیقی پاپ دنبال می کند. 

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی