کد خبر : 96637
/ 08:14

پهلوان جنگ، قهرمان ورزش

با کمان‌دار پرافتخار مشهدی که در روز جانباز ، جان‌بازی‌اش سی‌وشش‌ساله شده است

پهلوان جنگ، قهرمان ورزش

شهرآرا آنلاین - مرتضی اخوان - شبیه تمام قصه‌های هزار و یک شب، با یک قهرمان، قهرمانی که تیرش درست سر بزنگاه از چله کمان خارج می‌شود و به هدف والا می‌نشیند، چیره‌دست‌تر از هر کسی که 4 ستون بدنش سالم است. تیر تقدیر بر مهره‌های کمرش می‌نشیند و از پشت خاکریزهای جنگ برای همیشه به صندلی چرخ‌دار میخ می‌شود. پاهایش به سکوت ابدی می‌روند و دستانش طلایه‌دار کمان آرش می‌شوند. دست‌های او کار پاهایش را می‌کند و دوان‌دوان او را به سوی سکوی افتخار رهنمون می‌سازد. 17 سال از روز جانبازی‌اش تا روزی که در مسیر قهرمانی، آن هم در رشته تیر و کمان، گام بردارد می‌گذرد. زندگی محسن جواهری‌پور، قهرمان خراسانی اسبق تیر و کمان جانبازان و معلولان، با حماسه غرور و افتخار در میدان دفاع مقدس و مدال‌آوری در دنیای ورزش آمیخته است. او در سالروز جانبازی‌اش که امسال با روز جانباز هم مقارن شده است، در مرکز توان‌بخشی امام‌خمینی‌(ره) و در محیط بهاری پارک ملت مشهد با ما به گفت‌وگو می‌نشیند، واگویه‌هایی از رابطه ورزش و جانبازی تا زندگی مردی که هرگز از تصمیمش پشیمان نیست.

 

تصمیم در صلات ظهر مرداد

11 آذر 1344 در محله طبرسی مشهد به دنیا آمد. از آسایشگاه که خارج می‌شویم، صندلی چرخ‌دار را با دستان پرتوانش به جلو می‌راند تا پنجاه‌وچهارسالگی‌اش برایمان بیشتر یک عدد باشد. خیلی جوان‌تر از عددی که توی شناسنامه‌اش ثبت شده است به نظر می‌رسد. آقا‌محسن پسر آذر است که در خانواده‌ای مذهبی و پرجمعیت به دنیا آمده است و در روزهای جنگ و خون، تصمیمش بوی داغی مرداد می‌داد. هنوز سنش به سن سربازی نرسیده بود که در سال 61 تصمیم می‌گیرد به جبهه‌های جنگ برود. نوجوان پانزده‌ساله قصه ما خونش از عصیانگری بعثی‌ها به جوش می‌آید و روانه کرانه عشق می‌شود. صندلی چرخ‌دار را کنار نیمکت پارک قفل می‌کند و می‌گوید: «بسم‌ا...» وقتی صحبت می‌کند، آرامش خاصی توی صورتش و تمام اعضا و جوارح بدنش به چشم می‌خورد. می‌گوید: «زمان جنگ جوی به وجود آمده بود که نمی‌توانستیم در برابر دشمن ساکت بنشینیم. هر‌روز می‌دیدیم که دشمن به خاک، ناموس و اعتقاداتمان حمله‌ می‌کند.» یک جوری می‌گوید که توی دلمان می‌گوییم اگر خودمان هم بودیم همین‌کار را می‌کردیم. «این وظیفه را روی دوش خودمان حس کردیم که برای دفاع از داشته‌هایمان هرقدر هم کوچک باشد، باید کاری بکنیم.» این شد که آقامحسن سال 61 در شانزده‌سالگی به جبهه رفت.

 

تیر تقدیر و شرمندگی پشیمانی!

‌از حضورش در جبهه خیلی نمی‌گذشت. شش هفت ماهی نمی‌گذشت که 20 فروردین 62 در عملیات والفجر 1 با ترکش خمپاره از ناحیه مهره‌های کمر مجروح و قطع نخاع شد. می‌گوییم: بعد از آن اتفاق، در آن سن و سال، از اینکه به جبهه رفتید و این‌طور مجروح شدید پشیمان نشدید؟ لبخند می‌زند،‌ جوری که آب در سرمان یخ بزند، درست شبیه ‌نسیم خنک بهاری. انگار چیز غریبی گفته باشیم، می‌گوید: «وقتی در شانزده‌هفده‌سالگی یکی به جبهه می‌رود دنبال پول و مقام نیست. شاید در تصمیمش کمی ماجراجویی جوانی باشد اما همان هم اگر بخواهیم با عینک منطق به آن نگاه کنیم، چه کسی حاضر است وقتی پای جان‌ در میان است ماجراجویی کند؟» آقا‌محسن اضافه می‌کند: «من آن موقع هنوز به سن سربازی هم نرسیده بودم. پس اگر تصمیم گرفتم بروم، از عمق وجودم و با نیت خالص بود و همین باعث می‌شود هیچ‌وقت پشیمان نشوم.» می‌گوید 30 سال است که روی صندلی چرخ‌دار با همه سختی‌ها کنار آمده است اما پشیمان نیست. وقتی به هدف والا فکر می‌کند، وقتی به این فکر می‌کند که تیر اعتقادش به هدف نشسته است، ماجرا برایش شیرین هم می‌شود. خودش اضافه می‌کند: «شاید باورتان نشود!»

 

شروع عاشقانگی در ورزش

صحبت به ورزش می‌رسد، به اینکه چه شد آقا‌محسن سمت ورزش حرفه‌ای رفت و در تیر و کمان شهره شهر شد. می‌گوید: «بعد از جانبازی، ورزش حرفه‌ای نمی‌کردم و گاهی تنیس روی میز و بسکتبال با ویلچر و ... بازی می‌کردم. البته در بسکتبال با ویلچر با تیم جانبازان استان چندین مدال کشوری به دست آوردیم. از سال 79 که تیر و کمان رسمی وارد مشهد شد، به صورت حرفه‌ای این رشته را کار کردم.» مدال روی مدال، افتخار روی افتخار. «آن روزها تیم مشهد وقتی در مسابقات کشوری شرکت می‌کرد، صد‌در‌صد ‌جایگاهی بین اولی تا سومی داشت. خودم هم در بیشتر مسابقات مدال‌آور بودم.» چندین مدال سومی و نایب‌قهرمانی مسابقات کشوری، 4 طلای کشور در مسابقات باشگاه‌های کشور و مدال‌های رنگارنگی که بعد از هر مسابقه‌ای روی سینه‌اش می‌‎نشست. جواهری‌پور از روزهای پوشیدن پیراهن تیم ملی تیروکمان جانبازان و معلولان هم این‌طور می‌گوید: «سال 1389 هم در تیم ملی به مسابقات جهانی ایتالیا اعزام شدم. در همان سال، از رشته ریکرو به کامپوند تغییر رشته داده بودم و متأسفانه در انفرادی نتوانستیم مدال کسب کنیم اما در بخش تیمی عملکرد خوبی داشتیم.»

 

رابطه قریب ورزش و جانبازی

رابطه ورزش و جانبازی را نزدیک می‌داند. می‌گوید چون جانبازی یک نوع معلولیت هم حساب می‌شود، ‌جانبازان باید ورزش کنند. آقا‌محسن می‌افزاید: «همان‌طور که رهبر انقلاب فرمودند، اگر ورزش برای همه اقشار لازم است برای جانبازان و معلولان واجب است، چون اگر ما ورزش نکنیم، به مرور زمان، از نظر روحی و جسمی افت می‌کنیم و عوارض مجروحیت و معلولیت بدجوری گریبانمان را می‌گیرد.» می‌گوید بسیاری از هم‌رزمانش که به هر دلیلی نمی‌توانند ورزش کنند امروز روی تخت افتاده‌اند و مشکلات روحی و جسمی زیادی دارند. «اگر ورزش نکنیم، نمی‌توانیم با شرایط‌ کنار بیاییم و در برابر این سختی‌ها مقاومت کنیم.»

 

آینده پایان نام جانبازان روی ورزش

«این مسئله ‌معضلی است که امروز گریبان‌گیر بسیاری از جانبازان ماست. وقتی سنشان بالا می‌رود، توانشان در بخش ورزش حرفه‌ای کم می‌شود و دیگر جایگاهی در ورزش حرفه‌ای ندارند.» وقتی محسن جواهری‌پور با این سؤال مواجه می‌شود که چند سال دیگر، با پایان عمر ورزش حرفه‌ای جانبازان دفاع مقدس، چه سرنوشتی در انتظار آن‌هاست، می‌گوید: «تا الان این‌طور بوده است که به حال خودشان رها می‌شدند. به نظر من، باید بتوانند ساختاری درست کنند که در بخش‌های مختلف از تجربیات این ورزشکاران حرفه‌ای بعد از پایان عمر ورزششان ‌استفاده کنند. به عبارتی، ‌نگاه ویژه‌ای به این افراد داشته باشند و نگذارند بعد از پایان ورزششان به حال خودشان رها شوند.» وی با اشاره به وضعیت موجود ورزش جانبازان و کمبودها و بی‌مهری‌ها می‌افزاید: «شرایط الان خیلی بدتر هم شده است، چون از هر نظر، کشور ما تحت فشار است و روی همه رشته‌های ورزشی تأثیر گذاشته است. حالا روی ورزش جانبازان و معلولان کمی بیشتر است. ما الان از نظر امکانات، مکان برای ورزش و حتی مدیریت ورزش خیلی مشکل داریم.» آقا‌محسن تصریح می‌کند: «اکنون چندین سال است که مسابقه‌ای نداریم در حالی که در گذشته طی یک سال پنج شش مسابقه انجام می‌دادیم. به‌سختی پیش می‌آید که فدراسیون جانبازان و معلولان یک مسابقه کشوری بگذارد، آن هم با مدیریت خیلی ضعیف که انگیزه‌ای برای ورزشکار باقی نمی‌گذارد.» کمان‌دار مشهدی پرچم عشق را در میدان جانبازی برافراشت و اکنون سال‌هاست که در میدان ورزش برای برافراشتن پرچم ایران می‌جنگد.

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی