کد خبر : 96752
/ 06:52
نگاهی به برگزاری کلاس‌های آموزشی تئاتر در مشهد

تئاتر به شرط چاقو!

تئاتر به شرط چاقو!

شهرآرا آنلاین - محمد مداح‌حسینی| هر رویشی، ریزشی به‌همراه دارد و هر توسعه‌ای آفات و امراضی. اگرچه شعار «پیشگیری بهتر از درمان است» را زیاد سر داده‌ایم، به همان اندازه، اندک در کار گرفته‌ایم. چندصباحی است که هنر تئاتر در شهر مشهد نمود افزون‌تر و حضور پرشورتری یافته است. این نمود را می‌توان در افزایش تعداد تماشاخانه‌ها، رسانه‌ها، مخاطبان، حضور کارورزان تئاتر مشهد در جشنواره‌های داخلی و خارجی، افزایش میزبانی هنری شهر مشهد، افزایش کنش‌مندی بخش خصوصی، تعدد آثار نمایشی، افزونی آموزشگاه‌ها، حضور تئاتر در سبد خرید خانوار و البته رقابت مسئولان برای حضور در اجراها و گرفتن عکس‌های دسته‌جمعی با گروه‌های اجرایی دید. 

غیر از مورد آخر، تمام شاخص‌های فوق، نیاز به بررسی و راستی‌آزمایی دارد، با این حال با دیدی حاکی از اغماض، می‌توان آنان را نشانی از تحرک و آغاز دوران جدیدی در تاریخ تئاتر شهر مشهد دانست. 

در سوی دیگر داستان اما این توسعه، آفاتی هم به‌همراه دارد؛ آفاتی سخت آسیب‌زا و بحران‌افزا. هر روز در شبکه‌های مجازی وابسته یا غیروابسته به تئاتر، آگهی‌هایی کوتاه و بدون نام‌ونشان با طراحی بسیار دم‌دستی بدون آرم و آدرس و فقط با درج یک شماره موبایل به اشتراک گذاشته می‌شود. 

این شبه‌پوسترها آگهی برگزاری دوره‌ای بازیگری، کارگردانی، نویسندگی و کلا همه تخصص‌های ویژه هنرهای نمایشی است؛ تخصص‌هایی که پاره‌ای از آنان حتی در پایتخت کشور هم بدون زمینه آموزشی است؛ مانند دراماتورژی، تئاتر فیزیکال یا کارگردانی پست‌مدرن، با این حال درج یک نکته در تمامی‌ این اعلان‌ها مشترک است؛ تولید یک اثر در پایان دوره. وجود همین جمله، تکلیف همه‌چیز را برای مخاطبِ آگاه به فضای آموزش و تولید تئاتر در شهر مشهد، روشن می‌کند. 

این شبه‌دوره‌های آموزشی نه مجوزی دارند نه نظارتی بر آنان حاکم است. نه کیفیت و سطح علمی‌ مدرسان آن روشن است و نه شرح درس و موارد آموزش. نه مکان مشخصی دارند و نه ساختار و سازمان مدونی. 

به جایی پاسخ‌گو نیستند و امکان شکایت و اقامه دعوی از آنان ممکن نیست. 

یک ‌شبه‌بازاریابی مجازی هستند با هدف سودجویی و منفعت‌پروری، بدون دغدغه اخلاقی و سامان هنری. اما آنچه این سودجویی هنرمحورانه را مشروعیت می‌بخشد و مقبول می‌سازد، سودجویی بی‌خبران و راحت‌طلبانی است که با توهم بی‌نیازی از آموزش هدفمند و مدون و با سودای حضور در روی صحنه به‌سوی این دوره‌های آموزشی، روانند. 

برای هیچ‌کدام از این جوانان، مهم نیست که چه کسی و با چه سطح علمی‌ و تجربی به آنان آموزش می‌دهد، بلکه آنان اطمینان دارند که در قبال مبالغ کلانی که پرداخت می‌کنند، در پایان دوره، اجرایی روی صحنه انجام خواهند داد و نامشان در بروشور یک اجرا خواهد آمد، بنابراین پولشان به هدر نرفته است. 

دیگر مهم نیست که کیفیت این اجرا چگونه است. مهم نیست چند نفر به دیدن این اجرا آمده‌اند.(معمولا اقوام و دوستان) مهم نیست چه تقاضاهایی از آنان می‌شود و تن به چه خواسته‌هایی باید بدهند. 

مهم نیست نظر کارشناسان و منتقدان درباره آن اجرا چیست. کیفیت اساسا مهم نیست. سودجویان در هر دو گروه آگاهند که با وجود تالارهای خصوصی، نیازی به بازبینی فنی نیست و فقط باید از سد شورای نظارت و بازبینی عرفی عبور کنند(در این بازبینی، اجرا از منظر شئون اجتماعی بررسی می‌شود).

نتیجه این مهم نبودن‌ها، سیل اجراهای بی‌کیفیت، منحط، الکن، گزافه‌پرداز و معیوبی است که در میان‌مدت، اعتبار سخت به‌دست‌آمده تئاتر مشهد را بی‌اعتبار می‌کند و رونق کنونی را کساد. آموزش تئاتر یک علم است و نه ابزار سودجویی. 

هدف این یادداشت، هشداری است به هنردوستان که برای آموختن هنرهای نمایشی باید به دانشگاه یا آموزشگاه‌های معتبر و دارای مجوز مراجعه کنند نه آگهی‌های بی‌نام‌ونشان سودجویانه و هشداری است به مسئولان امر که با این قبیل سودجویی‌ها برخورد قانونی کنند و هشداری است به سودجویان. سودجویان عزیز!

از رونق افتادن تئاتر در مشهد به ضرر همگان است. کاش همگان باور کنند که پیشگیری بهتر از درمان است.

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی