کد خبر : 97583
/ 08:18

«عزیزه خانم» چه غریبانه رفت

کوتاه‌تر از خبر، وسعت حضور همراهان در مراسم تشییع پیکرش بود. عزیزه‌خانم، مادر سردار شهید کلاهدوز، قائم‌مقام سپاه پاسداران کشور، خیلی غریبانه رفت.

«عزیزه خانم» چه غریبانه رفت

شهرآرا آنلاین - مهدی عسکری -  غریبانه تشییع شد و غریبانه برایش مراسم گرفتند. خیلی‌ها نیامدند، خیلی‌ها دقایق آخر آمدند که فقط بگویند آمده‌اند، خیلی‌ها که انتظار آمدنشان بود هم نه آمدند و نه پیام دادند! 

برای تشییع پیکر مادر این سردار بزرگ دفاع مقدس، جمع همه آن‌ها که در آرامستان طرقبه حاضر شدند، از شهردار این شهر، مسئولان بنیاد شهید یکی از مناطق مشهد، چیزی حدود ١۵ تا ٢٠‌نفر از پرسنل سپاه و کمتر از ١٠‌نفر از پرسنل و مقامات ارتش فراتر نرفت؛ آن هم بدون حضور بزرگان این دو ارگان؛ بدون حضور هیچ مقام ارشد لشکری و استانی و محلی، آرام و سوت‌و‌کور، بدون حضور دوربین‌ها و عکاسان، بدون بدرقه باشکوه و کاملا غریبانه، حتی غریبانه‌تر از یک تشییع معمولی برای چهره‌ای معمولی... .

تنها مراسم ختم وی که دوم اردیبهشت در مسجد الزهرا(س) احمدآباد برگزار شد نیز خالی از حضور مقامات مسئول بود. بسیاری از مقامات مسئول محلی و استانی که معمولا برای چنین مواردی دست به قلم می‌شوند و پیام تسلیت می‌نویسند هم در این مورد هیچ قلم‌فرسایی نکردند و پیامی از آن‌ها رسانه‌ای نشد.

با نگاهی به تصاویر مراسم ختم مادر این شهید در قوچان که به‌همت امام جمعه و سپاه این شهر برگزار شد، خلوت مثال‌زدنی(!) این مراسم نیز غربت این وداع را بیشتر کرده بود.

تقریبا تمام رسانه‌های استان هم یا ساده از کنار این وداع گذشتند یا به چند خط خبر کوتاه و شرح مختصری از شهادت شهید‌کلاهدوز بسنده کردند تا مادر این شهید گران‌قدر همانند فرزندش، مظلومانه رخ در نقاب خاک بکشد.

شاید خیلی‌ها ندانند که تمام هزینه‌هایی که قرار بود برای تشییع و خاک‌سپاری این بانوی مکرم در حرم رضوی صورت گیرد، توسط خانواده این شهید صرف تهیه جهیزیه برای دختران بی‌بضاعت سیستانی و کمک به سیل‌زدگان شد تا رسم نیک مادر که بانویی خیّر و گشاده‌دست در کار نیک بود، همچنان ادامه یاید. شاید خیلی‌ها ندانند که او تنها منزل شخصی خود را در زمان حیات به زائرسرا تبدیل کرده بود و از زائران کم‌بضاعت پذیرایی می‌کرد.

خواهران و برادران این شهید بزرگوار نه ژن آقازاده‌ای داشتند و از رانتی بهره بردند و نه حتی از نیامدن و بی‌توجهی گلایه کردند. آن‌ها حتی راضی به گفت‌وگو و بیان گلایه‌های احتمالی در این خصوص نیز نشدند. چقدر غریب‌‌اند این خانواده؛ سال‌‌٧٩ هم زمانی‌که پدر شهید گران‌قدر به رحمت خدا رفت، نه مسئولی آمد، نه مسئولی پیام داد نه تشییع باشکوه و در شأن پدر یک شهید برگزار شد. 

روایت این نسل، روایت آفتاب بی‌تکرار لب بام است؛ بسیاری از پدران و مادران شهدا در خلوتی بی‌توقع، از میان ما رفته‌اند. خیلی‌ها هم در راه سفر آخرت هستند و چه‌بسا در همین روز و ایام نیز خبر وداع مادر یا پدر شهید دیگری را بشنویم. تکریم آن‌ها که جایگاه ویژه‌ای دارند، اگر به قدر سر‌زدن و شنیدن خاطرات آن‌ها که تاریخ شفاهی دفاع مقدس هستند هم نباشد، حداقل باید با وداعی با‌شکوه و در شأن فرزندانشان باشد. غافل نشویم از این نسل پرگوهر تنها... .

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی