کد خبر : 98660
/ 06:58

گل محمدی در مشهد ماند

در دوراهی ماندن در تیمی که موفق بوده و وسوسه سرمربیگری تیم ملی امید ، یحیی شهر خودرو را انتخاب کرد

گل محمدی در مشهد ماند

شهرآرا آنلاین - مرتضی اخوان - دوراهی‌های زیادی در دنیای فوتبال وجود دارد که ورزشکار، مربی یا مدیر را وادار به تصمیم‌گیری می‌کند؛ تصمیمی که ممکن است موجب فلاح و رستگاری شود یا تمام موفقیت‌ها و روزهای خوب را به کام نابودی بکشاند. دوراهی‌های فوتبال همیشه پُر از استرس و اضطراب است و تصمیم‌گیری درست بر سر این دوراهی‌ها، مرد می‌خواهد. یحیی گل‌محمدی، سرمربی موفق پدیده شهرخودرو، نیز بر سر یک دو‌راهی بود. مردی که رؤیای آسیایی یک استان را محقق کرد، با پیشنهاد اغواکننده سرمربیگری تیم ملی امید کشورمان رو‌به‌رو شده در دوراهی تیم ملی امید و باشگاه شهرخودرو قرار گرفت اما او درنهایت تیمی را انتخاب کرد که خودش با زحمات زیاد ساخته و پرداخته است. صبح دیروز یحیی گل محمدی در حالی که شایعات حضورش در تیم ملی امید به اوج رسیده بود، به دفتر فرهاد حمیداوی در تهران رفت و قرارداد خودش را با این تیم به مدت 2 سال دیگر تمدید کرد.بدین ترتیب گل‌محمدی به خواسته هواداران که از صبح دیروز فضای مجازی را با درخواست‌های خود برای ماندن در مشهد منفجر کرده بودند، پاسخ مثبت داد. 

 

یک‌ساله‌های گل‌محمدی

سرمربی اردبیلی پدیده شهرخودرو که در فوتبال ایران یک پرسپولیسی است، موفقیت‌های ماندگاری در دوران فوتبال حرفه‌ای‌اش داشت. از گل دقیقه92 به ایرلند که البته با صعود ایران به جام‌جهانی2002 همراه نشد تا گل زودهنگام به مکزیک در جام‌جهانی2006 که آن‌موقع همه را به یک تورنمنت رؤیایی امیدوار کرد. هرچه مدافع آرام و مقتدر خط دفاعی پرسپولیس و تیم ملی در خوب‌بودنش در دوران بازی ثبات داشت، در دوران مربیگری پُرنوسان بود. گل‌محمدی از سال2008 که مربی‌بازیکن صباباتری وقت بود تا همین امروز که با پدیده به آسمان آسیا پرتاب شد، هدایت 9 تیم در فوتبال ایران را در اختیار داشته است. آمار این حضور یحیی روی نیمکت تیم‌های فوتبال ایران جالب‌توجه است. او به‌جز یک‌سال‌ونیم حضورش در ذوب‌آهن، در هیچ تیمی بیش از یک فصل دوام نیاورده است. عملکردش در همان یک‌فصل‌ونیم حضورش در ذوب‌آهن راضی‌کننده بود و 2 قهرمانی جام حذفی را برای اصفهانی‌ها به‌همراه داشت؛ اما هیچ‌گاه در هیچ تیمی نتوانست 2 فصل پشت‌سرهم خوب نتیجه بگیرد.

 

آشفتگی مدیریتی پرسپولیس یحیی

یحیی گل‌محمدی در بدترین زمان ممکن روی نیمکت پرسپولیس نشست. او که در ابتدای مسیر مربیگری بود و هنوز تجربه نشستن روی نیمکت تیمی بزرگ چون پرسپولیس را نداشت و وقتی سکوهای قرمز آزادی متأثر از شکست‌های متعدد و کابوس‌وار ژوزه روی نیمکت بود، هدایت ارتش سرخ پایتخت را به دست گرفت. گل‌محمدی در مسیر موفقیت در پرسپولیس یک چالش بزرگ دیگر هم داشت؛ مدیریت پُرحاشیه و پُرنوسان. محمد رویانیان، مدیرعامل وقت پرسپولیس، بیشتر از آنکه یک مدیر کاربلد فوتبالی باشد، یک شومن رسانه‌ای بود که به‌خوبی راه دیده‌شدن و در کانون‌توجهات‌بودن را بلد بود. او خیلی بیشتر از ستاره‌های وقت پرسپولیس جلوی دوربین‌های تلویزیونی بود و بعد از شکست پرسپولیس در ضربات پنالتی فینال جام حذفی مقابل سپاهان برای بقا، سر یحیی را برید.

 

نفت و ذوب؛ نقطه پرش مرد آرام

مرد آرام، خیلی آرام‌تر از آنچه تصورش را کنند، فصل بعد (93-1392) در نفت تهران دوباره جان گرفت. گل‌محمدی در نفت آن‌قدر خوب کار کرد که رتبه سومی پایان فصل، اصفهانی‌ها را وسوسه کند تا به سراغش بیایند. سعید آذری فصل بعد یحیی را به ذوب‌آهن برد تا زمینه 2 قهرمانی پشت‌سرهم جام حذفی را برای تیمش فراهم کند؛ اگرچه فصل بعد از آن یحیی نتوانست با آذری بسازد و در میانه‌های راه از ذوب‌آهن رفت. گل‌محمدی در نفت تهران و ذوب‌آهن فوتبال خاص خودش را به فوتبال ایران اثبات کرد و بازی روی زمین و باحوصله تیم‌های گل‌محمدی به سبکی جدید از فوتبال برای تیم‌های او بدل شد.

 

خاموشی تا پدیده‌شدن در پدیده

جدایی از ذوب‌آهن، گل‌محمدی را یک نیم‌فصل خانه‌نشین کرد و بعد از آن هم حضور در اکسین البرز (گل‌ریحان) و تراکتورِ بحران‌زده، چندان کارنامه درخشانی برای یحیی به حساب نیامد تا اینکه قرعه شانس او در مشهد و جایی که کسی فکرش را نمی‌کرد، رقم خورد. وقتی پدیده بحران‌زده در شروع فصل حتی کارت بازی بازیکنانش برای رویارویی با سرخ‌ها در بازی افتتاحیه یک‌ساعت‌مانده به بازی و با ضمانت شهردار وقت مشهد به فدراسیون صادر شد! گل‌محمدی در شهرخودرو دوباره به شکوه قبلی روی نیمکت بازگشت و توانست پدیده را آسیایی کند و پدیده تیمش باشد.

 

پایان کابوسِ دوراهی

گل‌محمدی اگر پیشنهاد تیم ملی امید را قبول می‌کرد، می‌توانست در کارنامه کاری خود یک سرمربیگری در عرصه ملی را به ثبت برساند که از قضا اتفاقی شایان‌توجه در کارنامه هر مربی‌ای است. چه بسا امیدها هم بعد از 44سال المپیکی می‌شدند و گل‌محمدی می‌توانست در قلب تاریخ فوتبال ایران جاودان شود. اما یحیی دربرابر این وسوسه بزرگ، انگیزه‌ای جدی داشت؛ ماندن در تیمی که با آن آسیایی شده بود و می‌توانست به شیرینی زندگی در مشهد ادامه دهد که همین انگیزه نیز باعث شد تا 2 فصل دیگر در مشهد ماندگار شود. گفته می‌شود قرارداد مالی گل محمدی، دوبرابر قرارداد سال گذشته اوست و احتمالا این بر سختی‌های کارش در مشهد می افزاید.با این همه مشهد و فضای حمایتی که در شهر وجود دارد، این قدر جذاب است که می تواند فصلی رؤیایی را برای گل‌محمدی در یکی از جغرافیای فوتبالی کهن کشور رقم بزند.  

اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی