کد خبر : 98709
/ 04:22
گپ و گفتی با مدرسان جوان زبان انگلیسی در گلشهر

آموزش؛ حق همه افراد در یک جامعه است

وارد محوطه کوچک حیاط می‌شویم. با آب نمای کوچکی تزیین شده است. صدای دلنشین آب به همراه بنرهای رنگارنگ اطراف، حس خوبی به آدم منتقل می‌کند...

آموزش؛ حق همه افراد در یک جامعه است

شهرآرا آنلاین - عطایی/ صدر- وارد محوطه کوچک حیاط می‌شویم. با آب نمای کوچکی تزیین شده است. صدای دلنشین آب به همراه بنرهای رنگارنگ اطراف، حس خوبی به آدم منتقل می‌کند. از پله‌های سمت راست بالا می‌رویم و وارد اولین کلاس می‌شویم. کلاسی که این بار مدرسان پشت نیمکت‌های آن نشسته‌اند و منتظر ما هستند تا گفت‌وگویمان را آغاز کنیم. اینجا یک مؤسسه زبان‌های خارجی در شهید آوینی 17 است. جایی که مدرسان آن تلاش دارند تا بچه‌های گلشهری طعم ضعف امکانات و شرایط منطقه را نچشند. بنا بود به مناسبت روز معلم این گزارش را تهیه کنیم که به تعویق افتاد و حالا با این گزارش سعی داریم تا از زحمات این عزیزان که در منطقه و محله‌ای محروم فعالیت می‌کنند، قدردانی کنیم.

 

ما در حال انجام دادن کار جهادی برای فرزندان این منطقه هستیم

صحبتمان را با مرضیه سلطانی که دانشجوی دکتری آموزش زبان انگلیسی دانشگاه علوم تحقیقات تهران و مدیر مؤسسه زبان‌های خارجی است، شروع می‌کنیم. معتقد است آموزش حق همه افراد یک جامعه است. فردی که در گلشهر، پنجتن یا التیمور زندگی می‌کند همان حقی را دارد که دیگر افراد در محلات بالای شهر دارند و در حال استفاده از این امکانات هستند. خانم سلطانی با جدیت روی صحبتش پافشاری می‌کند و می‌گوید:« تا قبل از آمدن شما به مربیان مرکز می‌گفتم که ما در حال انجام دادن کار جهادی برای فرزندان این منطقه هستیم. هیچ‌کس و هیچ چیز نه من و نه خانواده‌تان شما را مجبور نکرده برای تدریس با این شرایط به اینجا بیایید. عشق و علاقه باعث شده است شما پشت این میزها بیایید و با بچه‌های این منطقه برخورد و تعامل داشته باشید و به آن‌ها همان زبانی را بیاموزید که دیگر بچه‌ها در مرکز احمدآباد و سجاد و دیگر مراکز آموزشی می‌آموزند.»

 

به عمل کار برآید، به سخندانی نیست

خانم سلطانی از انگیزه خودش برای تأسیس مؤسسه در حاشیه شهر می‌گوید: « خودم و خواهرم فقط به خاطر علاقه و عشقی که به این منطقه داشتیم، این حرکت را آغاز کردیم. می‌خواستیم بچه‌های اینجا از همان آموزش خوب دیگر مراکز بهره‌مند شوند. دوره تحصیلی ابتدایی، راهنمایی و دبیرستانم در این منطقه بودم و در مدارس پاسداران و طوسی درس خواندم. درد بچه‌های منطقه را خوب می‌شناسم و از معضلات و مشکلاتشان با خبرم. زمانی که مجوز آموزشی‌ام را گرفتم، می‌توانستم مرکز را در مناطق برخوردار شهری و دیگر مناطق آموزش و پرورش تأسیس کنم اما منطقه تبادکان را برای تدریس انتخاب کردم چرا که بیشتر ساکنانش محروم‌ هستند، در عین حال به این آموزش‌ها نیاز دارند. بارها شعار محرومیت‌زدایی را از زبان بسیاری از مسئولان شنیده‌ایم، ولی هیچ کار عملی از آن‌ها در این حوزه نمی‌بینیم. به عمل کار برآید به سخندانی نیست. به همین علت خودم یک گام عملی برداشتم و نشان دادم با همین گام کوچک می‌توان محرومیت‌زدایی را شروع کرد.»به اینجای صحبت که می‌رسیم؛ خانم سلطانی به همکاری صمیمانه و با عشق همکارانش اشاره می‌کند و می‌گوید:«همکاران ما در مرکز همگی پرتلاش و کارکشته هستند و با جان و دل کار می‌کنند. دست تک‌ تک این عزیزان را به احترام و همراهی‌شان می‌بوسم. دبیران ما به جز خانم کامرانی همگی از همین منطقه هستند و روحیات بچه‌ها و هنرجویان آموزشگاه را به خوبی می‌فهمند و برای محرومیت‌زدایی تلاش می‌کنند. حتی خانم کامرانی که از راه دورتری به اینجا می‌آیند به خاطر عشق و علاقه‌شان به بچه‌های این منطقه اینجا هستند و ما قدردان این عزیزان هستیم.»

 

محیط آموزشی در تدریس تأثیرگذار است

فضای صمیمی و دوستانه‌ای بین مدرسان آموزشگاه شکل گرفته است برای اینکه همه 7نفرشان صحبت کنند نظرشان را درباره شیوه آموزش و بچه‌های این منطقه و شرایط آموزش به آن‌ها سوال می‌کنیم. صفیه خلیلیان، پرجذبه و با صلابت است، با اینکه دکترای صنایع غذایی است اما علاقه‌اش به آموزش باعث شده تا دو ترم سابقه همکاری با مؤسسه داشته باشد. معتقد است،که محیط آموزش در تدریس بسیار مؤثر است و می‌گوید:« محیط آموزشی در تدریس مهم و تأثیرگذار است و نمی‌توان از کنار آن به راحتی گذشت. اگر محیط مناسب نباشد تدریس با مشکلات متعدد همراه می‌شود. آموزش سختی‌های خاص خود را دارد و یادگیری به طور عمومی سخت است. اما در صورتی که محیط مناسب نباشد سختی آموزش به بچه‌ها منتقل می‌شود. به خانم دکتر پیشنهاد دادم که روی فضا و محیط کلاس‌ها بیشتر کار شود تا جنبه علمی و آموزشی بیشتری پیدا کند. سختی محیط باعث می‌شود بار آموزش روی دوش استاد باشد. یک مدرس خوب باید این سختی فضا را زمان تدریس بشکند و همین کار را سخت می کند.»

خانم خلیلیان یکی دیگر از مشکلات را در امر آموزش؛ سطح فرهنگی منطقه می‌داند و می‌گوید: «با توجه به اینکه سطح فرهنگی منطقه نسبت به دیگر مناطق پایین‌تر است باید در کنار تدریس زبان مسائل اخلاقی، اجتماعی و رفتاری را نیز آموزش دهیم و الگو باشیم. وقتی موردی را به صورت دستوری به بچه‌ها می‌گوییم، مقاومتشان برای انجام درست آن کار بالا می‌رود و وقت کلاس گرفته می‌شود. در حالی‌که این مسائل آموزشی را در مناطق برخوردار و فرهنگ بالا نداریم و معلمان مطالب آموزشی بیشتری را به مخاطبانشان ارائه می‌دهند. البته انگیزه آموزش در هر 2گروه مشخص است و همه آن‌ها دوست دارند که آموزش ببینند. زبان‌آموزان من در این مؤسسه همه بعد از کلاس‌های مدرسه و با فرم همانجا به کلاس زبان می‌آیند. وقتی از آن‌ها می‌پرسم چرا با خستگی به کلاس می‌آیید؟ می‌گویند: «چون دوست داریم زبان را یاد بگیریم.» این اشتیاق را در دیگر مؤسسات آموزشی نمی‌بینم.»

 از خانم خلیلیان درباره تفاوت هوش دانش آموزان و اینکه چطور این مشکل را برطرف می‌کنند، می‌پرسیم که می‌گوید:«معمولا بعد از 2جلسه متوجه تفاوت یادگیری هنرجویان می‌شویم و برای هر کلاس برنامه آموزشی مشخصی در نظر می‌گیریم. برای همین در کلاس جلسه‌های اول به بچه‌ها تذکر می‌دادم و اجازه بازی نداشتند ولی بعد با خودم گفتم اگر می‌خواهند بازی کنند پس چرا به کلاس زبان می‌آیند؟ بعد دیدم اشتیاق برای هر دو مورد به یک اندازه است. بچه‌ها ضمن بازی متوجه دروس می‌شوند. برای همین اجازه بازی را به آن‌ها دادم. گاهی آن‌قدر علاقه‌شان به درس و آموزش جدید زیاد است که تلفن‌ها و تبلت‌هایشان را خاموش می‌کنند و تصمیم می‌گیرند وارد طرح بحث جدید شوند. وقتی بتوانید راه ارتباط مؤثر و علاقه هنرآموز را پیدا کنید، امکان استفاده از روش‌های مختلف آموزشی برای معلمان پیش می‌آید.»

136381.jpg

احساس تکلیف کردم تا دینم را به فرزندان مدافع حرم ادا کنم

انسا کامرانی، چهره‌ای مهربان و گرم دارد، رشته حقوق خوانده و ساکن محله طلاب است. وارد گفت‌وگو می‌شود و می‌گوید:«در مناطق بالای شهر بیشتر خانواده‌ها هستند که دغدغه دارند فرزندشان زبان بیاموزد ولی بچه‌های این منطقه خودشان پیگیر هستند و برای ثبت‌نام به مؤسسه مراجعه می‌کنند. خانواده‌ها انتظار دارند با یک یا دو ترم فرزندشان مثل بلبل و بسیار روان انگلیسی صحبت کند اما در بالای شهر خانواده‌ها مراحل را هدفمندتر دنبال می‌کنند، همین باعث شده فرزندان آن‌ها با اشتیاق کمتری آموزش ببینند و خانواده‌ها هستند که تمرکز و اصرار بیشتری برای آموزش دارند. خانواده‌ها و خود زبان‌آموزان اینجا می‌توانند راحت‌تر، ارزان‌تر و با کیفیتی حداقل معادل آموزشگاه‌های بالای شهر، زبان انگلیسی را یاد بگیرند. پس دلیلی ندارد که به جاهای دیگر بروند.»

 تا قبل از آشنایی با خانم دکتر، تصوری از گلشهر نداشت و حالا دوست دارد ساکن همینجا باشد. خانم کامرانی از دلیل خاص خودش برای آموزش در این منطقه می‌گوید:«در ابتدایی که با خانم سلطانی صحبت کردم ایشان از فرزندان شهدای مدافع حرم برایم گفتند. اصلا تصوری از این موضوع نداشتم و احساس تکلیف کردم تا دینم را به فرزندان مدافع حرم ادا کنم. این منطقه خانواده‌هایی دارد که هیچ تفریحی ندارند و درک کردن این بچه‌ها وظیفه ماست. باید نسبت به این بچه‌ها احساس مسئولیت بیشتری داشته باشیم. باید کمک کنیم زمانی که در کلاس هستند به آن‌ها خوش بگذرد. تنها سرگرمی آن‌ها همین کلاس زبان است و در کنار آموزش زبان، پرورش شخصیت هم داشته باشیم.»

 

حفظ فرهنگ و زبان فارسی برایم مهم است

از مدرسان می‌پرسیم که چقدر زبان مادری برایتان مهم است و آیا همیشه در گفت‌وگوها این 2زبان را با هم ترکیب می‌کنید؟ به محض پرسیدن این سؤال بیشتر مدرسان حاضر پاسخ مثبت می‌دهند و می‌گویند معمولا کلمات با یکدیگر ترکیب می‌شود ولی سمیه نظر متفاوتی دارد و تلاش می‌کند این 2زبان را با هم در گفت‌وگوهای دوستانه و خانوادگی‌اش ترکیب نکند. سمیه قانع 4سال است که زبان می‌خواند و یک سال در حال آموزش زبان است و با مؤسسه همکاری دارد. می‌گوید:«احساس می‌کنم زبان فارسی مظلوم واقع شده است و دوست دارم هر کدام را در جای خود استفاده کنم. بین این 2زبان تفاوت‌های زیادی وجود دارد. سعی می‌کنم زمانی که به زبان مادری یا فارسی صحبت می‌کنم از انگلیسی استفاده نکنم. در کلاس درس انگلیسی صحبت می‌کنم ولی در جامعه صحبت کردن با زبان فارسی را دوست دارم و دلیلی نمی‌بینم بخواهم از کلمات انگلیسی استفاده کنم.»

 می‌پرسیم وقتی می‌خواهید زبان دیگری بیاموزید نباید به فرهنگ و زبان آن کشور فکر کنید تا تسلط بهتری به آن پیدا کنید؟سمیه می‌گوید:« در خلوت خودم یا زمانی که به موضوعی فکر می‌کنم تا انگلیسی آن را بگویم، انگلیسی فکر می‌کنم. اما در ارتباطم با دیگران فارسی صحبت می‌کنم.»

سمیه روی حرف و نظرش پافشاری می‌کند اما بقیه خانم‌ها معتقدند که خیلی وقت‌ها به طور ناخودآگاه ترکیب کلمات در روزمره اتفاق می‌افتد. سمیه معتقد است برای یادگیری زبان باید مستمر کار کرد. می‌گوید:« باید فیلم دید. برنامه و اخبار را به زبان اصلی گوش داد. در غیر این صورت هر کسی می‌تواند زبان را فراموش کند. زبان فرار است و برای یادگیری و به خاطر آوردن باید هر روز برایش وقت گذاشت در کنار آن حفظ فرهنگ و زبان فارسی برایم مهم است.»

 

تفاوت فرهنگی دلیلی بر ضعیف بودن فرهنگ ما نیست

راضیه جعفری، جوان و پرانگیزه است و چند ماه بیشتر نیست که به جمع دبیران مؤسسه اضافه شده است و در تکمیل صحبت خانم سلطانی می‌گوید:«من خودم از بچه‌های گلشهر هستم و همینجا با زبان آشنا شدم. با توجه به شناختی که از محله و فرهنگ اینجا دارم می‌دانم که دانش‌آموزان متوجه تفاوت این فرهنگ‌ها می‌شوند و ما به بچه‌ها توضیح می‌دهیم که تفاوت فرهنگی دلیلی بر ضعیف بودن فرهنگ ما نیست بلکه تفاوت در ارزش‌های ما با دیگر کشورهاست.» به گوشمان رسیده که بین جوانان گلشهری از هر 10نفر نیمی از آن‌ها به یکی از زبان‌های خارجی مسلط هستند. دلیل کلاس‌های زیاد آموزش زبان خصوصی و عمومی در منطقه گلشهر را می‌پرسیم که راضیه می‌گوید:«به نظر من وجود این همه کلاس و علاقه دانش‌آموزان مهاجر به یادگیری این زبان‌ها هم ردیف شدن با دانش‌آموزان مناطق برخوردار است. دوست ندارند از آن‌ها عقب بیفتند.»

 

بچه‌های مهاجر زبان انگلیسی یاد می‌گیرند تا آینده بهتری داشته باشند

باید 2مورد را در این منطقه در نظر گرفت. اول اینکه مهاجران شرایط مناسبی برای ادامه تحصیلات تکمیلی به راحتی ندارند یا باید هزینه‌های زیادی برای آن پرداخت کنند. دوم برخی از افراد مهاجر به علت نداشتن کارت آمایش یا کارت شناسایی معتبر به دیگر مؤسسات نمی‌روند. بعد از توضیح این 2نکته، می‌پرسیم آیا این شرایط باعث نمی‌شود که در این منطقه زبان را برای مهاجرت بیاموزند؟ ملیحه دولتی از معلمان جوان مؤسسه با 19سال سن و دیپلم ریاضی که آموزش زبان را شروع کرده است و خود را برای کنکور آماده می‌کند در پاسخ سؤالمان می‌گوید:« به نظر من بچه‌های گلشهر حتی ممکن است تصوری از رفاه دانش‌آموزان مناطق برخوردار نداشته باشند و تصور اینکه این‌ها خودشان را در یک رقابت با آن‌ها می‌بینند کمی غیرواقعی است. خود من وقتی زبان را شروع کردم آینده خودم را در کشورهای دیگر می‌دیدم. وقتی که می‌بینم بیشتر فامیلم به اروپا یا آمریکا مهاجرت کردند و اینجا آینده روشنی ندارم آموختن زبان انگلیسی را با این نیت شروع کردم. بچه‌های مهاجر زبان انگلیسی یاد می‌گیرند تا آینده بهتری داشته باشند نه برای کمبودهایشان. پیرامون آن صحبت اول گفت‌وگو، من معتقدم فراگیری زبان انگلیسی درگلشهر بیشتر برای مهاجرت است.»

136382.jpg

معلم دوست‌داشتنی

«فاطمه ابراهیمی تنها مدرس مؤسسه است که رشته تحصیلی‌اش نیز ادبیات انگلیسی است. 20سال دارد و با اینکه جوان است، تجربه زیادی در تدریس دارد. جزو مدرسان محبوب مؤسسه نیز هست. در پاسخ به سؤالمان درباره تفاوت زبان در دانشگاه با دوره تحصیلی دیپلم می‌گوید:« هنوز ترم دوم هستم. ولی در همین 2ترم درس‌هایی که به عنوان واحد درسی پشت سر گذاشتم قبلا آموختم. گرامر و نکات آموزشی را یاد داریم. کسی که توانسته زبان دانشگاه فردوسی قبول شود مطمئن باشید در سطح خوبی از زبان قرار دارد. شروع قوی و متفاوتی نداشتیم و تنها تعدادی لغات جدید را در این مدت یاد گرفتیم. »

اگر زمان را سرمایه فرض کنیم با یک حساب سرانگشتی متوجه می‌شویم که چقدر از عمرمان را در مسیر آموزش زبان‌های خارجی از دست داده‌ایم. این را در دیگر رشته‌ها و علوم دیگر هم می‌توان مشاهده کرد. آنچه که باعث شده خانم ابراهیمی نسبت به دیگر مدرسان تفاوت داشته باشد؛ شیوه تدریس و ارتباط صمیمی‌اش با دانش‌آموزان است. »

خانم سلطانی می‌گوید:« به قول ما (lovely teacher) معلم دوست داشتنی زبان‌آموزانمان هستند. البته همه معلمان دوست داشتنی هستند اما اگر یک ترم ایشان را نداشته باشیم خیلی از دانش‌آموزان برای ثبت نام دوباره مراجعه نمی‌کنند و کلاس کنسل می‌شود.»

فاطمه می‌گوید:«همیشه در کلاس‌ها به دانش‌آموزانم امید می‌دهم و می‌دانم که بیشتر بچه‌ها احساس ناامیدی دارند، خانواده‌هایشان از لحاظ مالی مشکل دارند و بچه‌ها نیاز دارند که در 3روز هفته به کلاسی بیایند که معلم به آن‌ها امید بدهد و آن‌ها را برای آینده و روزهای پیش‌رو امیدوار کند.»

 

کیفیت آموزش زبان در مدارس اهمیت چندانی ندارد

عاقله رضایی نیز از مربیان جوان و خوش‌آتیه مؤسسه، در حال سپری کردن دوره زبان بین‌المللی است و در تکمیل صحبت همکارانش درباره تفاوت آموزش در آموزشگاه و مدارس می‌گوید: «یکی از تفاوت‌ها و مشکلات آموزش زبان در مدارس با مؤسسات به این علت است که هنوز دانش‌آموز با حروف به طور کامل آشنا نشده وارد مباحث گرامری این رشته می‌شود. کیفیت آموزش زبان در مدارس اهمیت چندانی ندارد! دانش‌آموزان برای همین مجبور می‌شوند، نکات آموزشی را حفظ کنند. مجبورند آن یک ساعت کلاس را در مدارس به اجبار تحمل کنند ولی در مؤسسات بچه‌ها طبق قاعده و با روش‌های آموزشی متفاوت با حروف آشنا می‌شوند و بعد سراغ دیگر مباحث آموزشی می‌روند. این تفاوت در امر آموزش و کاربردی بودن آموزش‌های ما باعث شده است که نسبت به کلاس مؤسسات اشتیاق و علاقه نشان می‌دهند و به اجبار نمی‌آیند.»

 

دانش‌آموزان و 2 زبان عربی و انگلیسی

به مبحث داغ کتاب‌های زبان انگلیسی و عربی درسی در دوره تحصیلی راهنمایی و دبیرستان می‌رسیم. سؤال ما این است که با توجه به 7سال خواندن این زبان‌ها بعد از اتمام تحصیلات نمی‌توانیم روان و راحت با یک خارجی زبان گفت‌وگو کنیم؟ همه با هم سؤال صحبت ما را قبول دارند. خانم سلطانی در پاسخ به این سؤال یکی از خاطراتش را تعریف می‌کند و می‌گوید: «یک بار با آقایی که عرب بود به انگلیسی صحبت می‌کردم برای ایشان عجیب بود که دانش‌آموزان ما با اینکه در دوره راهنمایی و دبیرستان 2زبان انگلیسی و عربی را می‌خوانند ولی نمی‌توانند با یک خارجی زبان وارد گفت‌وگو شوند. این ضعف نظام آموزشی ما به ویژه درباره زبان‌های خارجی است. ضمن اینکه فکر می‌کرد من زبان انگلیسی را در مدرسه آموختم. این شرایط را حال و هوای دانشگاه‌های ما نیز دارند. ضمن اینکه کتاب‌های آموزشی مؤسسات ما نیز تألیف خارجی است و استادان ما اجازه ندارند کتابی برای آموزش تألیف کنند. در حالی که استادان درجه یکی داریم که به راحتی از پس این کار بر‌می‌آیند. اگر در ایران کتاب تألیف شود می‌تواند این کتاب با فرهنگ خودمان سازگار باشد. البته این کتاب‌های آموزشی نیز در کشورهای مختلف سال‌ها بررسی و تدوین شده است ولی به صورت عمومی و برپایه فرهنگ خودشان.»

 

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی