• خانه
  • یادداشت
  • حُسنِ مجتبی در زندگی ما
کد خبر : 98806
/ 13:24
غلامرضا بنی اسدی

حُسنِ مجتبی در زندگی ما

استعاره، تشبیه، کنایه. من عاشق ظرفیت زبان شیرین فارسی هستم و نگاه مومنانه‌ای که با یک اشاره تا انتهای جاده معرفت را می‌دود. من عاشق مردمی هستم که «زیبایی» را به «زیباترین» شکل انجام می‌دهند و می‌شوند مصداق تام و تمام «محسنین» و در شمار آنانی که کار خوب را به بهترین شکل به انجام می‌رسانند.

حُسنِ مجتبی در زندگی ما

همان‌ها که خداوند خود به حفظ اجر و پاداش‌شان برمی‌خیزد. انجام خوبِ کارهای خوب جلوه‌های متفاوت دارد. مثلا همین که به زیبایی، اشارت‌ها را به بشارت‌ها پیوند بزنی مثل همین پُستی که عزیزی در فضای مجازی گذاشته بود برای یک تبریک که یک جهان معنا در حروف خویش داشت. من خواندم و لذت بردم، عیشِ عیدیِ شماهم – ان شاالله-  با خواندن این نوشته، کامل می‌شود؛

پانزده روز قبل از تولدش تا پانزده روز بعد از تولدش، خدا همه را به مهمانی دعوت کرد تا به همه بفهماند مولودنیمه رمضان، کریم‌ترین کریمان است. در روز زیبای میلاد امام حسن (ع) زیباترین کارها را به زیباترین شکل، انجام دهیم و منتظر شکوفه‌های اجابت شویم. آرزو دارم هرچه بر دلت گذشت امروز، بهترین باشد و به زیباترین شکل، مورد اجابت حق تعالی قرار گیرد. قطعا این استجابت، جواب همه دعا را در پی خواهد داشت که در حق همگان، زیبایی را تحریر خواهد کرد تا انسان به آزادی برسد و این مقام را به آزادگی مدام، پیوند دهد. در ساحت آزادی، عقل و معرفت، فرمانده مُلکِ وجود انسان می‌شوند و چنان به قاعده حق رفتار می‌کند که شیطان را به ساحتِ فرمان روایی‌اش راه نیست. انسانِ آزاده، خود را با خدا تعریف می‌کند و به مقام عبودیت می‌رسد و جامه خلیفه الهی می‌پوشد و در خاک، خطِ خدا را می‌نویسد. خطی که چون به خوانش عملی در بیاید انسان را به حوالی عصمت می‌رساند. همان جایگاهی که حسن مجتبی(ع) امامِ رساندنِ انسان به آن است. عید میلاد حَسن علیه السلام را، باید به رفتارِ حَسن، گرامی داشت تا به حُسنِ مجتبی رسید 
کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی