کد خبر : 98994
/ 08:21
به‌بهانه سالروز تولد احمدرضا عابدزاده

53سالگی یک عقاب

پنجاه‌وسه سال پیش در چنین‌روزی، احمدرضا عابدزاده متولد شد؛ الهه دروازه‌بانی در فوتبال. احمدرضا دیروز پنجاه‌وسه‌ساله شده است،

53سالگی یک عقاب

شهرآرا آنلاین - پنجاه‌وسه سال پیش در چنین‌روزی، احمدرضا عابدزاده متولد شد؛ الهه دروازه‌بانی در فوتبال. احمدرضا دیروز پنجاه‌وسه‌ساله شده است، اما زمانی‌که درون دروازه قرار می‌گرفت، از همان ابتدا انگار پنجاه‌وسه‌ساله بود؛ کوه تجربه و روحیه. در سال‌هایی که شکست مقابل عربستان هراس‌برانگیز دهه60 و 70 تبدیل به عادت سالانه تیم ملی ایران شده بود، سرنوشت در نیمه‌نهایی جام ملت‌های1988 نیز همین طالع نحس را برایمان پیش‌بینی کرده بود. برای آن‌هایی که دل در گرو فوتبال 3 دهه قبل دارند، حضور مهاجمی ترسناک در پیشانی خط حمله عربستان، کابوسی ابدی خواهد بود. در بازی‌های پکن90، احمدرضا ستون اصلی اولین موفقیت فوتبال ایران بعد از انقلاب بود؛ اما همه توانایی‌های عابدزاده تنها در مهار پنالتی و تک‌به‌تک خلاصه نمی‌شد. آن‌هایی که اهل ورزشگاه‌رفتن بودند، می‌دانند در جریان بازی اگر توپی روی دروازه عابدزاده نمی‌آمد، او با سلسله‌حرکات نمایشی خود، از صد‌وهشتاد‌باز‌کردن تا آن گرم‌کردن‌های منحصر‌به‌فرد، اجازه نمی‌داد هیچ چشمی از تماشای او غافل شود. حوصله‌اش که سر می‌رفت، تا میانه میدان قدم می‌زد و گهگاهی از همان‌جا هوس گل‌زنی به سرش می‌زد. ستاره دوست‌داشتنی و کاریزماتیک فوتبال ایران یک‌بار از زمین خودی در سال1375 دروازه استقلال اهواز را باز کرد؛ اما پرچم عجیب و نابخشودنی کمک‌داور، آفساید ادموند بزیک را اعلام کرد و فرصت به‌ثمر‌رسیدن یکی از ماندگارترین گل‌های تاریخ فوتبال ایران را از عابدزاده گرفت. آن‌قدر قرص و محکم بعد از مهار توپ و پنالتی لبخند می‌زد که تصور می‌کردیم دبل‌سیو و پنالتی‌گرفتن، بخشی از کسب‌وکار روزانه اوست. در همان اواخر دوران بازی که مصدومیت کهنه زانو سبک خاصی به راه‌افتادن و درون‌دروازه‌ایستادن عابدزاده داده بود، یک‌بار و در جریان دیدار مقابل پاس هوس تسویه‌حساب با رقیب خود در دروازه تیم ملی به سرش زد و تصمیم گرفت از همان وسط زمین دروازه او را باز کند؛ اما جای‌گیری صحیح نیما نکیسا باعث شد این رقابت یک‌به‌یک در حد خلق یک موقعیت خطرناک باقی بماند. روحیه رهبری عابدزاده باعث شد او از همان جوانی بازوبند‌بستن را تمرین کند و ورود توأم با لبخندهای او به میدان، دل هر هواداری را برای تماشای سناریوی پیروزی قرص می‌کرد. گذر از جهنم عربستان و پکن و ملبورن، تنها با تکیه به روحیه باورنکردنی عابدزاده ممکن بود و آقای جام برای یک دهه، تضمین کسب موفقیت در فوتبال لقب گرفته بود. آقای جام؟ بله. ورای همه آنچه در توصیف روحیه احمدرضا گفته شد، از منظر فنی او در تاریخ فوتبال ایران کم‌نظیر است. عابدزاده هر جا که رفت، کلکسیون موفقیت و قهرمانی به ارمغان آورد و برای حدود 12سال، حضور او برای بالابردن جام کافی بود. در استقلال و با اعتماد مرحوم منصور پورحیدری، روزهای درخشان احمدرضا آغاز شد و از همان اولین دیدار برابر ملوان در انزلی با آن لباس سبز فراموش‌نشدنی و پشت‌موهایی خاص، تا قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا و باشگاه‌های تهران، در مدتی کوتاه از احمدرضا عابدزاده سنگربانی مطمئن ساخت و او در تیم ملی نیز دیگر بی‌رقیب شده بود. از آن لباس سبز استقلال و تیم ملی تا لباس‌های بودو ایلگنری و پیراهن مشکی و قرمز سباستین روسی، سنگربان میلان، که مشابهش در روزهای درخشان احمدرضا در مسیر صعود تیم ملی به جام‌جهانی 1998 بر تن وی بود، در روزهایی که بر خلاف امروز چنین‌مفاهیمی جایی در ذهن کسی نداشت، احمدرضا را محبوب‌تر از همیشه کرده بود. بهترین دوران تاریخ باشگاه استقلال و 2 بار متوالی فینالیست‌آسیا‌شدن با عابدزاده بود و کوچ او به اردوی قرمزها، ورق را برگرداند و این‌بار پرسپولیس یکی از بهترین دوران تاریخ خود را با کسب قهرمانی‌های متوالی در لیگ و 4 بار صعود به نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های آسیا سپری کرد. در تیم ملی، اولین قهرمانی بعد از انقلاب، اولین صعود به جام‌جهانی و کسب اولین پیروزی تاریخ در جام‌جهانی با درخشش احمدرضا رقم خورد و وی نقش انکارناپذیری را در کسب یک‌دهه موفقیت تیم ملی، استقلال و پرسپولیس در مقاطع مختلف ایفا کرد. گرچه روزگار با عابدزاده سر ناسازگاری داشت و عمر دوران درخشان او کوتاه‌تر از حد تصور به اتمام رسید، اما امضای او پای بخش مهمی از افتخارات و خاطرات شیرین فوتبال‌دوستان تاابد‌ماندگار خواهد بود و شیرینی آن خنده‌های دوست‌داشتنی، حسن‌مطلع فوتبالی خواهد بود که مدت‌هاست چنین‌ستاره‌محبوبی در دل خود تولید نکرده است. حالا و بعد از گذشت 17 سال از آخرین روزی که عابدزاده در یک میدان رسمی به میدان رفت، او در گوشه‌ای سرسبز و برای گذران زندگی، در میان آن صد‌وهشتاد‌زدن‌ها و تمرینات طاقت‌فرسا، سری به عرصه رستوران‌داری هم زده است و برای ارتزاق، به‌جای رفتن به اتاق این مدیر و آن مدیر، منحصر‌به‌فرد چنین‌روشی را برگزیده است. 

 

کلیدواژه ها
اشتراک گذاری
نظــر شـــما
نـــام پســت الکترونیــکی تصویـر امنـیتی