تاريخ خبر : ۱۳۹۷/۱۰/۱۰
مانیفست جهادی طلبه انقلابی
نمی‌گفتند بروید. می‌گفتند بیایید؛ یعنی اول خود رفته بودند و دیگران را به رفتن می‌خواندند. این مانیفست روحانیت بود در دوران پرشکوه دفاع مقدس. به آمار هم اگر نگاه کنیم، درصد شهدای روحانیت بیش از دیگران است؛ خیلی بیشتر از دیگراقشار. آنان در این ساحت، مصداقِ «کونوا دعاه‌الناس بغیر السنتکم» آن فراخوانِ بیایید را هم عملشان انجام می‌داد. خود اول می‌رفتند، شهید می‌شدند و با شهادتِ خویش، جامعه را به شهودی می‌رساندند که شهدِ معرفت را در کام مردمان افزون می‌کردند. نوری که در جان‌ها هنوز دارد شعله می‌کشد به برکت آن شهادت‌هاست. همان که در جان‌ها تکثیر می‌شود و در قامت مدافعان حرم، تجلی تام می‌یابد و این‌بار نیز باز این روحانیان هستند که قبای خون به تن می‌کنند تا حُرمتِ حرم، حفظ شود و دست حرامیان از اهل حرم کوتاه بماند. نگاه کنید به فهرست نورانی شهدای این عرصه مقدس. باز این روحانیان هستند که پرچم‌دارند. اصلا روحانیت را با جهاد، خویشاوندی مؤمنانه‌ای است. نمی‌توان روحانی بود، اما سر در راه جهاد نداشت. زندگی روحانی، شرحِ همان شعار شعورساز حسینی است که «ان الحیوة عقیدة و جهاد». در طول تاریخ هم، چنین بوده است. در باور طلبه نیز حیات او، زندگی او، منش او، همین است که عمامه سفیدش، به سرخی خون، کفنش باشد و عمامه سیاهش، به برکت شهادتش، گستراننده سیادت جبهه حق شود. روحانی نمی‌تواند خود را از جهاد کنار بکشد. آنان که در دفاع مقدس، کناره گرفتند و آنانی که در فرداهای زمان، خود را از این طریق نورانی برکنار بدارند، نمی‌توانند نماد و نماینده روحانیت مسلمان باشند. نمی‌توانند خود را پرچم‌دار نهضتی بدانند که ریشه در عاشورا دارد. روحانیت فقط یک دانش نیست که با خواندن آدمی به دانشمند تبدیل شود. یک سلوک تمام‌عیار و یک زیست معرفتی است که قطعا با عمل همراه است. براین‌اساس است که روحانیان نمی‌گفتند بروید، بلکه می‌رفتند و می‌گفتند بیایید. در همه جبهه‌های نظامی و اقتصادی و اجتماعی و... نیز قاعده همین است. روحانی باید پیشتاز عمل و پرچم‌دار مبارزه باشد. انقلاب هم از این اسوه‌های عملی، فراوان پیش‌رو نهاده است تا به جای «روحانی‌پوشانِ برجانشسته»، روحانیانِ قائم به حق و پرچم‌دارانِ حقیقت، را ببینیم و اسلامِ مجسم را در قامت خمینی‌ها و خامنه‌ای‌ها و مطهری‌ها و بهشتی‌ها و هاشمی‌ها، محلاتی‌ها و میثمی‌ها و... مطالعه کنیم که در عمل مصداق آیات جهادند. باری، روحانیان حقیقی هنوز پرچم‌دارند. جان خود را سنگر اعتقاد خویش می‌کنند و پشت اعتقادات، سنگر نمی‌گیرند و تا چراغ این نگاه روشن است، به امتداد انقلاب می‌توان امید داشت... .
غلامرضا بنی اسدی