نسخه پی دی اف

توقیف این، توفیق آن؛ درباره حواشی و واکنش‌ها به توقیف فیلم رحمان١۴٠٠ که شاید شانسی برای بیشتر دیده شدن فیلم‌های ارزشمندی مثل «تختی »باشد

محمدناصر حق‌خواه -  اکران نوروزی سینماها همیشه پر‌حاشیه است. یا جنگ و دعوا بر سر چند سئانس بیشتر و کمتر است، یا ممیزی کردن و نکردن فیلم‌ها یا حتی مثل چند سال پیش بر سر اینکه طرف‌داران کدام دسته سیاسی چه فیلمی را ببینند و طرف‌داران کدام گروه، چه فیلمی را نبینند. امسال هم از این قاعده هر ساله مستثنی نیست. فیلم‌هایی از تبارهای مختلف و با علاقه‌مندانی از طیف‌های گوناگون در جنگ اکران امسال شرکت کردند. از درام پلیسی معمایی تا اولین فیلم تمام بیوگرافی ایرانی و کمدی‌های تجاری. جنگ امسال اما در نبرد دوم که نبرد بعد از تعطیلات پانزده روزه است با حذف کامل یکی از رقبای گردن کلفت آغاز شد. رحمان‌۱۴۰۰ که داشت همه رکوردهای موجود در فروش فیلم را می‌شکست به علت رعایت نکردن ممیزی خوانده شد از چرخه اکران حذف شد. اما این حذف چه قدر روی سینما، سینماروها و روی بقیه فیلم‌ها تأثیر می‌گذارد؟ این سؤالی است که در این مطلب به آن خواهیم پرداخت.
یک توقیفی مبتذلz
اینکه فیلمی روی پرده از اکران بازداشته شود اتفاق جدیدی نیست اما علت حذف که رعایت نکردن ممیزی‌های اولیه ارشاد است و توقیف فیلم بعد از حدود یک ماه از اکران اتفاق نادری است که آخرین بار برای ۵۰کیلو آلبالو اتفاق افتاد. فارغ از اینکه حد و حدود نظارت‌ و ممیزی‌ها و نگاه‌ وزارت ارشاد به فیلم‌ها چه‌قدر پذیرفتنی است و سوای اینکه رحمان‌۱۴۰۰ چه‌قدر قانون‌شکنی کرده است باید به این توافق برسیم که آخرین ساخته منوچهر هادی فیلم بدی است. آن هم نه فقط به خاطر ضعف و سستی پایه‌های فیلم‌نامه و کارگردانیِ شلخته و بی‌هویت و بازی‌‌های تکراری و عادی کردن و تنزل سطح انتقاد، که به دلیل استفاده از مبتذل ترین نوع شوخی های جنسی. اتفاقی که با واکنش مخاطبان فیلم هم همراه شده بود. کاربران زیادی در توییتر بعد از تماشای فیلم به این نکته اشاره کرده بودند «سینمای ایران داره به سمتی میره که با شوخی‌های جنسی بی‌محتوا بودن فیلم رو پوشش بده.#رحمان١۴٠٠»  یا «فکر کنم اینکه ملت با فیلم رحمان١۴٠٠ غش‌غش می‌خندند توی سینما و من حالم به هم خورد از هر چی فیلمه، احتمالا مشکل منه، از شوخی‌های جنسی‌اش تا بازی‌های مزخرف تا موضوع حال بهم زنش.» با این حال باید این احتمال را در نظر داشت که شاید همه این بساط یک ترفند تبلیغاتی غریب است که با انداختن نام فیلم بر سر زبان‌ها دوباره نگاه‌ها را به آن جلب کنند و رکوردهای سرمایه‌گذاران عزیز را
ارتقا دهند.
حاشیه دستمزد و فروشz
حاشیه‌های رحمان ١۴٠٠ به همینجا ختم نمی‌شود، ماجرا دستمزد بازیگران این فیلم هم حسابی حاشیه ساز بود، درست وقتی اولین روز بعد از تعطیلات، روزنامه جام جم نوشت که مهران مدیری برای بازی کوتاه در این فیلم دستمزد ١ میلیارد تومانی گرفته است یا دو هفته پیش که ماجرای مدیریت اکران این فیلم توسط تهیه کننده فیلم یعنی علی سرتیپی با واکنش عوامل فیلم‌های روی پرده همراه شد. واکنشی که نشان می‌داد علی سرتیپی مالک پردیس کوروش و پخش کننده فیلم با ترفندهایی به دنبال افزایش فروش رحمان ١۴٠٠ و مقابله با افزایش فروش فیلم‌هایی مثل متری شیش و نیم است.
به امید توفیقz
اما از رحمان و داستان‌هایش که بگذریم این وسط، شاید خوب باشد حتی اگر یک روز هم توجه‌ها از گلزار و مدیری برداشته و «تختی» دیده شود. فیلمی که دارد حیف می‌شود. اگر نظر شخصی نگارنده را بخواهید، تختی را نه می‌شود به عنوان یک شاهکار پرستید و نه می‌توان از کنار آن با چسباندن صفت غیرتماشایی گذشت. تختی فیلمی است که برای اولین بار استانداردهایی را در سینمای ایران جابه‌جا کرد. در طراحی و ساخت صحنه درخشان عمل کرده و جلوه‌های بصری‌اش از حد سینمای ایران فراتر است و فیلم‌برداری‌اش در کلاس جهانی. مشکلاتی در فیلم‌نامه دارد و پراکندگی و نداشتن انسجامی در روایت که آن را از حد و اندازه یک شاهکار پایین‌تر می‌آورد. اما در این اکران سرمایه‌دارانه و رانتی سینما، دارد له می‌شود. نه سالن‌های درست و حسابی دارد و نه ‌سئانس های پرمخاطب و نه تبلیغات درست و درمان. نمی‌دانم این رؤیا چه‌قدر می‌تواند به حقیقت بنشیند اما کاش همین یکی دو روزی که رحمان نداریم، هوای تختی را داشته باشیم. تختی را باید روی پرده دید..

itbaran.ir شرکت داده پردازی باران شرق توس